Artykuł 63

1. Do celów oceny możliwości kontrahentów pod względem płatności, o której mowa w art. 90 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE, organy nadzoru uwzględniają wszystkie następujące elementy:

a) ryzyko niewykonania zobowiązania przez kontrahentów;

b) ryzyko, że niewykonanie zobowiązania będzie wynikało ze zwłoki kontrahentów w wywiązywaniu się ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych.

2. W odniesieniu do ust. 1 lit. a) organy nadzoru oceniają ryzyko niewykonania zobowiązania przez kontrahentów na podstawie badania prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania przez kontrahentów oraz straty z tytułu niewykonania zobowiązania, biorąc przy tym pod uwagę następujące kryteria:

a) zdolność kredytową kontrahentów, o ile prawidłowo odzwierciedla ona możliwość wywiązania się przez kontrahentów ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych;

b) czy istnieją bieżące lub możliwe do przewidzenia przeszkody faktyczne lub prawne dla wywiązania się przez kontrahentów ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych;

c) czy kontrahenci są związani wymogami prawnymi lub regulacyjnymi ograniczającymi ich zdolność do wywiązania się ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych;

d) czy forma prawna kontrahentów utrudnia wywiązanie się przez kontrahentów ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych;

e) czy kontrahenci podlegają innym ekspozycjom ograniczającym ich zdolność do wywiązania się ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych;

f) czy w odniesieniu do zobowiązań kontrahentów w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych, ustalenia umowy na gruncie prawa właściwego przyznają im uprawnienie do potrącenia kwot, które są dłużni z kwot, które są im należne od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.

3. W odniesieniu do ust. 1 lit. b) organy nadzoru oceniają sytuację kontrahentów w zakresie płynności, biorąc pod uwagę wszystkie następujące elementy:

a) czy istnieją bieżące lub możliwe do przewidzenia przeszkody faktyczne lub prawne dla bezzwłocznego wywiązania się przez kontrahentów ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych;

b) czy kontrahenci są związani wymogami prawnymi lub regulacyjnymi, które mogą ograniczać ich zdolność do wywiązania się ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych;

c) czy forma prawna kontrahentów utrudnia bezzwłoczne wywiązanie się przez kontrahentów ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych.

4. Do celów oceny gotowości kontrahentów do płatności, o której mowa w art. 90 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE, organy nadzoru uwzględniają wszystkie następujące elementy:

a) szereg okoliczności, w których może nastąpić wezwanie do opłacenia pozycji uzupełniających środków własnych w celu pokrycia strat;

b) czy istnieją bodźce lub czynniki zniechęcające, które mogą wpływać na gotowość kontrahentów do wywiązania się ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych;

c) czy wcześniejsze transakcje między kontrahentami a zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji, w tym wcześniejsze wywiązywanie się przez kontrahentów ze zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych wskazują na gotowość kontrahentów do wywiązywania się z bieżących zobowiązań w odniesieniu do pozycji uzupełniających środków własnych.

5. Oceniając możliwości płatności i gotowość do płatności kontrahentów organy nadzoru uwzględniają wszelkie pozostałe czynniki związane ze statusem kontrahentów, w tym w odpowiednim przypadku, model biznesowy zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.

6. W przypadku gdy pozycja uzupełniających środków własnych dotyczy grupy kontrahentów, ograny nadzoru oraz zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą przeprowadzić ocenę statusu grupy kontrahentów, jak gdyby chodziło o pojedynczego kontrahenta, pod warunkiem że spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) pojedynczo kontrahenci są nieznaczni;

b) kontrahenci należący do grupy są dostatecznie jednolici;

c) ocena grupy kontrahentów nie powoduje przeszacowania możliwości płatności i gotowości do płatności kontrahentów należących do grupy.

7. Kontrahent może zostać uznany za znacznego, jeżeli status tego pojedynczego kontrahenta może w istotny sposób wpływać na ocenę możliwości płatności i gotowości do płatności grupy kontrahentów.