Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) Tekst mający znaczenie dla EOG

Załącznik XVII

W mocy

WŁAŚCIWE DLA METODY WYMOGI DOTYCZĄCE DANYCH I SPECYFIKACJE METODY W ODNIESIENIU DO SPECYFICZNYCH DLA ZAKŁADU PARAMETRÓW FORMUŁY STANDARDOWEJ

Definicje i oznaczenia

(1) Do celów niniejszego załącznika zastosowanie mają następujące definicje:

(a) „rok szkody” oznacza – w odniesieniu do płatności z tytułu roszczenia ubezpieczeniowego lub roszczenia reasekuracyjnego — rok, w którym miało miejsce zdarzenie objęte ubezpieczeniem, które stanowi podstawę tego roszczenia;

(b) „rok zmiany” oznacza – w odniesieniu do płatności z tytułu roszczenia ubezpieczeniowego lub roszczenia reasekuracyjnego — różnicę między rokiem, w którym dokonano tej płatności, a związanym z tą płatnością rokiem szkody;

(c) „rok zgłoszenia” oznacza – w odniesieniu do płatności z tytułu roszczenia ubezpieczeniowego lub roszczenia reasekuracyjnego — rok, w którym zdarzenie objęte ubezpieczeniem, które stanowi podstawę tego roszczenia, zostało zgłoszone zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji;

(d) „rok obrachunkowy” oznacza – w odniesieniu do płatności z tytułu roszczenia ubezpieczeniowego lub roszczenia reasekuracyjnego — rok, w którym dokonano tej płatności.

(2) Do celów niniejszego załącznika „segment s” oznacza segment, dla którego ustalany jest specyficzny dla zakładu parametr, będący jednym z segmentów określonych w załączniku II lub jednym z segmentów określonych w załączniku XIV.

Metoda ryzyka składki

Dane wejściowe i właściwe dla metody wymogi dotyczące danych

(1) Dane na potrzeby oszacowania specyficznego dla zakładu odchylenia standardowego segmentu s obejmują, co następuje:

(a) dokonane płatności i najlepsze oszacowania rezerw na roszczenia zaległe w segmencie s po pierwszym roku zmiany dotyczącym roku szkody dla tych płatności (zagregowane szkody);

(b) składki zarobione w segmencie s.

Te zagregowane szkody i składki zarobione są dostępne odrębnie dla każdego roku szkody w odniesieniu do roszczeń ubezpieczeniowych i roszczeń reasekuracyjnych w segmencie s.

(2) Zastosowanie mają następujące, właściwe dla metody wymogi dotyczące danych:

(a) dane są reprezentatywne dla ryzyka składki, na które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest narażony w okresie kolejnych dwunastu miesięcy;

(b) dane są dostępne dla co najmniej pięciu kolejnych lat szkody;

(c) jeżeli metoda ryzyka składki jest stosowana celem zastąpienia standardowych parametrów, o których mowa w art. 218 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz lit. c) ppkt (ii), zagregowane szkody i składki zarobione nie są korygowane o kwoty należne z umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) lub o składki reasekuracyjne;

(d) jeżeli metoda ryzyka składki jest stosowana celem zastąpienia standardowych parametrów, o których mowa w art. 218 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz lit. c) ppkt (i):

(i) zagregowane szkody są korygowane o kwoty należne z umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), które są spójne z umowami reasekuracji, oraz od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), które służą zapewnieniu ochrony przez kolejne dwanaście miesięcy;

(ii) składki zarobione są korygowane o składki reasekuracyjne, które są spójne z umowami reasekuracji, oraz o spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia), które służą zapewnieniu ochrony przez kolejne dwanaście miesięcy;

(e) zagregowane szkody są korygowane o roszczenia z tytułu katastrof w stopniu, w jakim ryzyko tych roszczeń jest odzwierciedlone w podmodułach dotyczących ryzyka katastroficznego w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie i ubezpieczeniach zdrowotnych;

(f) zagregowane szkody obejmują wydatki poniesione na obsługę zobowiązań z tytułu ubezpieczeń i reasekuracji;

(g) dane są zgodne z następującymi założeniami:

(i) oczekiwane zagregowane szkody w danym segmencie i danym roku szkody są liniowo proporcjonalne do składek zarobionych w danym roku szkody;

(ii) wariancja zagregowanych szkód w danym segmencie i danym roku szkody jest kwadratowa do składek zarobionych w danym roku szkody;

(iii) zagregowane szkody są zgodne z rozkładem logarytmiczno-normalnym;

(iv) oszacowanie największej wiarygodności jest odpowiednie.

Specyfikacja metody

(3) Do celów pkt 4–6 stosuje się następujące oznaczenia:

(a) lata szkody są oznaczane kolejnymi liczbami, rozpoczynając od 1 dla pierwszego roku szkody, dla którego dostępne są dane;

(b) T oznacza ostatni rok szkody, dla którego dostępne są dane;

(d) dla każdego roku szkody składki zarobione w segmencie s w danym roku szkody t są oznaczane jako x

(4) Specyficzne dla zakładu odchylenie standardowe segmentu s oblicza się, jak następuje:

gdzie:

(a) c oznacza współczynnik wiarygodności określony w sekcji G;

(b) oznacza funkcję odchylenia standardowego określoną w pkt 5;

(d) oznacza logarytmiczny współczynnik zmienności określony w pkt 6;

(e) σ(prem,s)

oznacza standardowy parametr, który powinien zostać zastąpiony parametrem specyficznym dla zakładu.

(5) Funkcja odchylenia standardowego jest równa następującej funkcji dwóch zmiennych:

gdzie:

(a) i są zdefiniowane w pkt 4 lit. c) i d);

(b) exp oznacza funkcję wykładniczą;

(d) πt

oznacza następującą funkcję dwóch zmiennych:

gdzie:

(i) i są zdefiniowane w pkt 4 lit. c) i d);

(ii) oznacza następującą kwotę:

(6) Parametr mieszania i logarytmiczny współczynnik zmienności są odpowiednio wartościami i , dla których następująca kwota staje się wartością minimalną:

gdzie:

(a) ln oznacza logarytm naturalny;

(b) πt

oznacza funkcję określoną w pkt 5 lit. d);

(d) oznacza następującą kwotę:

Przy ustalaniu kwoty minimalnej nie uwzględnia się żadnych wartości parametru mieszania niższych niż zero lub wyższych niż 1.

Metoda ryzyka rezerw 1

Dane wejściowe i właściwe dla metody wymogi dotyczące danych

(a) sumę najlepszego oszacowania rezerwy na koniec roku obrachunkowego na roszczenia zaległe w segmencie s na początku roku obrachunkowego oraz płatności dokonanych w trakcie roku obrachunkowego z tytułu roszczeń zaległych w segmencie s na początku roku obrachunkowego;

(b) najlepsze oszacowanie rezerwy na roszczenia zaległe w segmencie s na początku roku obrachunkowego.

Kwoty, o których mowa w lit. a) i b), są dostępne odrębnie dla poszczególnych lat obrachunkowych.

(2) Zastosowanie mają następujące, właściwe dla metody wymogi dotyczące danych:

(a) dane są reprezentatywne dla ryzyka rezerw, na które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest narażony w okresie kolejnych dwunastu miesięcy;

(b) dane są dostępne dla co najmniej pięciu kolejnych lat obrachunkowych;

(c) dane są skorygowane o kwoty należne z umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), które są spójne z umowami reasekuracji, oraz od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), które służą zapewnieniu ochrony przez kolejne dwanaście miesięcy;

(d) dane obejmują wydatki poniesione na obsługę zobowiązań z tytułu ubezpieczeń i reasekuracji;

(e) dane są zgodne z następującymi założeniami:

(i) kwota, o której mowa w pkt 1 lit. a), w tym konkretnym segmencie i roku obrachunkowym jest liniowo proporcjonalna do najlepszego oszacowania rezerwy na roszczenia zaległe w tym konkretnym segmencie i roku obrachunkowym;

(ii) wariancja kwoty, o której mowa w pkt 1 lit. a), w określonym segmencie i roku obrachunkowym jest kwadratowa do najlepszego oszacowania rezerw na roszczenia zaległe w określonym segmencie i roku obrachunkowym;

(iii) kwota, o której mowa w pkt 1 lit. a), jest zgodna z rozkładem logarytmiczno-normalnym;

(iv) oszacowanie największej wiarygodności jest odpowiednie.

Specyfikacja metody

(3) Do celów pkt 4–6 stosuje się następujące oznaczenia:

(a) lata obrachunkowe są oznaczane kolejnymi liczbami, rozpoczynając od 1 dla pierwszego roku obrachunkowego, dla którego dostępne są dane;

(b) T oznacza ostatni rok obrachunkowy, dla którego dostępne są dane;

(c) dla każdego roku obrachunkowego kwota, o której mowa w pkt 1 lit. a), w segmencie s w danym roku obrachunkowymt jest oznaczana jako yt

;

(d) dla każdego roku obrachunkowego najlepsze oszacowanie rezerwy na roszczenia zaległe w segmencie s w danym roku obrachunkowymt jest oznaczane jako xt

;

(4) Specyficzne dla zakładu odchylenie standardowe ryzyka rezerw w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie lub ryzyka rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie w segmencie s jest równe:

gdzie:

(a) c oznacza współczynnik wiarygodności określony w sekcji G;

(b) oznacza funkcję odchylenia standardowego określoną w pkt 5;

(d) oznacza logarytmiczny współczynnik zmienności określony w pkt 6;

(e) σ(prem,s)

oznacza standardowy parametr, który powinien zostać zastąpiony parametrem specyficznym dla zakładu.

(5) Funkcja odchylenia standardowego jest równa następującej funkcji dwóch zmiennych:

gdzie:

(a) i są zdefiniowane w pkt 4 lit. c) i d);

(b) exp oznacza funkcję wykładniczą;

(d) πt

oznacza następującą funkcję dwóch zmiennych:

gdzie:

(i) i są zdefiniowane w pkt 4 lit. c) i d);

(ii) oznacza następującą kwotę:

(6) Parametr mieszania i logarytmiczny współczynnik zmienności są odpowiednio wartościami i , dla których następująca kwota staje się wartością minimalną:

gdzie:

(a) ln oznacza logarytm naturalny;

(b) πt

oznacza funkcję określoną w pkt 5 lit. c);

(d) oznacza następującą kwotę:

Przy ustalaniu kwoty minimalnej nie uwzględnia się żadnych wartości parametru mieszania niższych niż zero lub wyższych niż 1.

Metoda ryzyka rezerw 2

Dane wejściowe i właściwe dla metody wymogi dotyczące danych

(1) Dane na potrzeby oszacowania specyficznego dla zakładu odchylenia standardowego ryzyka rezerw w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie lub ryzyka rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie w segmencie s obejmują skumulowane kwoty płatności z tytułu roszczeń ubezpieczeniowych lub roszczeń reasekuracyjnych w segmencie s (skumulowane kwoty roszczeń), odrębnie dla każdego roku szkody i roku zmiany dla tych płatności.

(2) Zastosowanie mają następujące, właściwe dla metody wymogi dotyczące danych:

(a) dane są reprezentatywne dla ryzyka rezerw, na które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest narażony w okresie kolejnych dwunastu miesięcy;

(b) dane są dostępne dla co najmniej pięciu kolejnych lat szkody;

(d) w pierwszym roku szkody skumulowana kwota płatności dla ostatniego roku zmiany, dla którego dostępne są dane, obejmuje wszystkie płatności dla roku szkody z wyjątkiem kwot nieistotnych;

(e) liczba kolejnych lat szkody, dla których dostępne są dane, jest nie mniejsza niż liczba kolejnych lat zmiany w pierwszym roku szkody, dla którego dostępne są dane;

(f) skumulowane kwoty roszczeń są skorygowane o kwoty należne z umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), które są spójne z umowami reasekuracji, oraz od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), które służą zapewnieniu ochrony przez kolejne dwanaście miesięcy;

(g) skumulowane kwoty roszczeń obejmują wydatki poniesione na obsługę zobowiązań z tytułu ubezpieczeń lub reasekuracji;

(h) dane są spójne z następującymi założeniami dotyczącymi stochastycznego charakteru skumulowanych kwot roszczeń:

(i) skumulowane kwoty roszczeń dla poszczególnych lat szkody są stochastycznie niezależne od siebie;

(ii) dla wszystkich lat szkody implikowane krańcowe kwoty roszczeń są stochastycznie niezależne;

(iii) dla wszystkich lat szkody oczekiwana wartość skumulowanej kwoty roszczeń dla roku zmiany jest proporcjonalna do skumulowanej kwoty roszczeń dla poprzedniego roku zmiany;

(iv) dla wszystkich lat szkody wariancja skumulowanej kwoty roszczeń dla roku zmiany jest proporcjonalna do skumulowanej kwoty roszczeń dla poprzedniego roku zmiany.

Do celów pkt d) kwotę płatności uznaje się za istotną, jeżeli pominięcie jej w obliczeniach specyficznego dla zakładu parametru może wpłynąć na proces decyzyjny lub ocenę użytkowników tych informacji, w tym organów nadzoru.

Specyfikacja metody

(3) Do celów pkt 4 i 5 stosuje się następujące oznaczenia:

(a) lata szkody są oznaczane kolejnymi liczbami, rozpoczynając od 0 dla pierwszego roku szkody, dla którego dostępne są dane;

(b) I oznacza ostatni rok szkody, dla którego dostępne są dane;

(d) C(i,j)

oznacza skumulowane roszczenia dla roku szkody i oraz roku zmiany j.

gdzie:

(a) c oznacza współczynnik wiarygodności określony w sekcji G;

(b) MSEP oznacza średni błąd kwadratowy prognozy określony w pkt 5;

(c) dla wszystkich lat szkody i lat zmiany oznacza oszacowanie skumulowanych roszczeń dla danego roku szkody i oraz roku zmiany j, zdefiniowanych jak następuje:

gdzie dla wszystkich lat zmiany oznacza oszacowanie współczynnika zmiany dla danego roku zmiany j, zdefiniowane jak następuje:

(d) σ(res,s)

oznacza standardowy parametr dla ryzyka rezerw w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie lub ryzyka rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie w segmencie s.

(5) Średni błąd kwadratowy prognozy jest równy:

gdzie:

(a) dla wszystkich lat szkody i lat zmiany oznacza oszacowanie skumulowanego roszczenia w danym roku szkody i oraz roku zmiany j, jak określono w pkt 4 lit c).

(b) dla wszystkich lat zmiany Sj

oznacza dla danego roku zmiany j następującą kwotę:

(d) dla wszystkich lat zmiany oznacza dla danego roku zmiany j następującą kwotę:

gdzie:

(i) oznacza oszacowanie współczynnika zmiany dla roku zmiany j jak określono w pkt 4 lit c);

(ii) oznacza następującą kwotę:

j = 0,…, (J – 2)

j = (J – 1)

Metoda ryzyka rewizji rent

Dane wejściowe i właściwe dla metody wymogi dotyczące danych

(1) Dane na potrzeby oszacowania specyficznego dla zakładu wzrostu kwoty świadczeń rentowych obejmują roczne kwoty świadczeń rentowych związanych ze zobowiązaniami z tytułu ubezpieczeń rentowych, w przypadku których wypłacane świadczenia (świadczenia rentowe) mogłyby wzrosnąć na skutek zmian otoczenia prawnego lub stanu zdrowia ubezpieczonego, odrębnie dla każdego kolejnego roku obrachunkowego i każdego beneficjenta.

(2) Zastosowanie mają następujące, właściwe dla metody wymogi dotyczące danych:

(a) dane są reprezentatywne dla ryzyka rewizji rent, na które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest narażony w okresie kolejnych dwunastu miesięcy;

(b) dane są dostępne dla co najmniej pięciu kolejnych lat obrachunkowych;

(c) świadczenia rentowe są wyrażone jako kwoty brutto, tj. bez odliczenia kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia);

(d) świadczenia rentowe obejmują wydatki poniesione na obsługę zobowiązań z tytułu renty;

(e) dane są spójne z następującymi założeniami dotyczącymi stochastycznego charakteru wzrostu kwoty świadczeń rentowych:

(i) roczna liczba wzrostów rent jest zgodna z ujemnym rozkładem dwumianowym, również w ogonie rozkładu;

(ii) kwota wzrostu renty jest zgodna z rozkładem logarytmiczno-normalnym, również w ogonie rozkładu;

(iii) roczna liczba wzrostów rent i kwoty wzrostu renty są stochastycznie niezależne od siebie.

Specyfikacja metody

(3) Do celów pkt 4–8 stosuje się następujące oznaczenia:

(a) lata obrachunkowe są oznaczane kolejnymi liczbami, rozpoczynając od 1 dla pierwszego roku obrachunkowego, dla którego dostępne są dane;

(b) T oznacza ostatni rok obrachunkowy, dla którego dostępne są dane;

oznacza świadczenia rentowe beneficjenta i w roku obrachunkowym t;

(d) D(i,t)

oznacza zmianę świadczeń rentowych po roku obrachunkowym t, która jest równa następującej różnicy:

(4) Specyficzny dla zakładu wzrost kwoty świadczeń rentowych oblicza się następująco:

gdzie:

(a) c oznacza współczynnik wiarygodności określony w sekcji G;

(b) oznacza oczekiwaną wartość wzrostów renty określoną w pkt 5;

(d) S jest równe 3 %, jeżeli obliczenia dokonuje się do celów podmodułu ryzyka rewizji rent określonego w art. 141, oraz jest równe 4 %, jeżeli obliczenia dokonuje się do celów podmodułu ryzyka rewizji rent w ubezpieczeniach zdrowotnych określonego w art. 158.

(5) Oczekiwaną wartość wzrostów renty oblicza się następująco:

gdzie:

(a) oznacza szacowaną średnią zmianę świadczeń rentowych, ograniczoną do tych zmian świadczeń rentowych, które są większe niż zero;

(b) oznacza szacowaną średnią liczbę, na rok obrachunkowy, zmian świadczeń rentowych, które są większe niż zero.

(6) Wzrosty renty oblicza się następująco:

gdzie:

(a) N oznacza roczną liczbę wzrostów renty i jest zgodne z ujemnym rozkładem dwumianowym, przy oczekiwanej wartości równej szacowanej liczbie zmian świadczeń rentowych określonej w pkt 5 lit. b) oraz przy odchyleniu standardowym równym szacowanemu odchyleniu standardowemu liczby zmian świadczeń rentowych określonemu w pkt 7;

(b) Xk

oznacza kwotę liczbę wzrostu renty i jest zgodne z rozkładem logarytmiczno-normalnym, przy oczekiwanej wartości równej szacowanej średniej zmianie świadczeń rentowych określonej w pkt 5 lit. a) oraz przy odchyleniu standardowym równym szacowanemu odchyleniu standardowemu zmian świadczeń rentowych określonemu w pkt 8;

(7) Szacowane odchylenie standardowe liczby zmian świadczeń rentowych oblicza się następująco:

gdzie:

(a) Nt

oznacza liczbę zmian świadczeń rentowych w latach obrachunkowych t, które są większe niż zero;

(b) oznacza szacowaną średnią zmianę świadczeń rentowych określoną w pkt 5 lit. b).

(8) Szacowane odchylenie standardowe zmian świadczeń rentowych oblicza się następująco:

gdzie:

(a) suma obejmuje tylko tych beneficjentów i oraz lata obrachunkowe t, w przypadku których D(i,t)

jest większe niż zero;

(b) n oznacza liczbę składników sumy, o której mowa w lit. a);

F1.

Metoda reasekuracji nieproporcjonalnej 1

Dane wejściowe i właściwe dla metody wymogi dotyczące danych

(1) Dane na potrzeby oszacowania specyficznego dla zakładu współczynnika korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej obejmują ostateczne kwoty roszczeń dla roszczeń ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, które zostały zgłoszone zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji w segmencie s w trakcie ostatniego roku obrachunkowego, odrębnie dla każdego roszczenia ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego.

(2) Zastosowanie mają następujące, właściwe dla metody wymogi dotyczące danych:

(a) dane są reprezentatywne dla ryzyka składki, na które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest narażony w okresie kolejnych dwunastu miesięcy;

(b) dane nie wskazują na wyższe ryzyko składki niż odzwierciedlone w odchyleniu standardowym ryzyka składki wykorzystanym do obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności;

(d) dane są dostępne dla co najmniej pięciu lat zgłoszenia;

(e) jeżeli do roszczeń brutto ma zastosowanie uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkody, ostateczne kwoty roszczeń są kwotami brutto;

(f) jeżeli uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkody ma zastosowanie do roszczeń po odliczeniu kwot należnych z określonych innych umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), kwoty należne z tych określonych innych umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) są odliczane od ostatecznych kwot roszczeń;

(g) ostateczne kwoty roszczeń nie obejmują wydatków poniesionych na obsługę zobowiązań z tytułu ubezpieczeń i reasekuracji;

(h) dane są spójne z założeniem, że ostateczne kwoty roszczeń są zgodne z rozkładem logarytmiczno-normalnym, również w ogonie rozkładu.

Specyfikacja metody

(3) Do celów pkt 4–7 stosuje się następujące oznaczenia:

(a) roszczenia ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, dla których dostępne są dane, są oznaczane kolejnymi liczbami, rozpoczynając od 1;

(b) n oznacza liczbę roszczeń ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, dla których dostępne są dane;

oznacza ostateczną kwotę roszczenia dla roszczenia ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego i;

(d) μ i ω oznaczają, odpowiednio, pierwszy i drugi moment wypłaty kwoty roszczenia, obliczone jako następujące kwoty:

and

(e) b

1 oznacza kwotę udziału własnego zgodnie z uznawalną umową reasekuracji nadwyżki szkody, o której mowa w art. 218 ust. 2;

(f) jeżeli uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkody, o której mowa w art. 218 ust. 2, przewiduje odszkodowanie jedynie do określonego limitu, b2 oznacza kwotę tego limitu.

(4) Specyficzny dla zakładu współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej oblicza się jak następuje:

gdzie:

(a) c oznacza współczynnik wiarygodności określony w sekcji G;

(b) NP′ oznacza szacowany współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej określony w pkt 5;

(5) Szacowany współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej oblicza się jak następuje:

NP′ =

jeżeli zastosowanie ma pkt 3 lit. f),

w pozostałych przypadkach.

gdzie parametry μ2

, ω1

i ω2

określono w pkt 6.

(6) Parametry μ2

, ω1

i ω2

oblicza się jak następuje:

gdzie:

(a) N oznacza skumulowaną funkcję prawdopodobieństwa rozkładu normalnego;

(b) ln oznacza logarytm naturalny;

(7) Niezależnie od pkt 5, jeżeli reasekuracja nieproporcjonalna pokrywa jednorodne grupy ryzyka w obrębie segmentu, szacowany współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej oblicza się jak następuje:

gdzie:

(a) V(prem,h)

oznacza miarę wielkości ryzyka składki jednorodnej grupy ryzyka h określoną zgodnie z art. 116 ust. 3;

(b) NP′(h)

oznacza szacowany współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej jednorodnej grupy ryzyka h określony zgodnie z pkt 5.

F2.

Metoda reasekuracji nieproporcjonalnej 2

Dane wejściowe i właściwe dla metody wymogi dotyczące danych

1) Dane na potrzeby oszacowania specyficznego dla zakładu współczynnika korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej obejmują zagregowane roczne straty z tytułu roszczeń ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, które zostały zgłoszone zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji w segmencie s w trakcie ostatniego roku obrachunkowego.

2) Zastosowanie mają następujące, właściwe dla metody wymogi dotyczące danych:

a) dane są reprezentatywne dla ryzyka składki, na które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest narażony w okresie kolejnych dwunastu miesięcy;

b) dane nie wskazują na wyższe ryzyko składki niż odzwierciedlone w odchyleniu standardowym ryzyka składki wykorzystanym do obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności;

c) zagregowane roczne straty szacuje się w roku, w którym zgłoszono roszczenia ubezpieczeniowe i reasekuracyjne;

d) dane są dostępne dla co najmniej pięciu lat zgłoszenia;

e) jeżeli do roszczeń brutto ma zastosowanie uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkody, zagregowane roczne straty są kwotami brutto;

f) jeżeli uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkody ma zastosowanie do roszczeń po odliczeniu kwot należnych z określonych innych umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), kwoty należne z tych określonych innych umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) są odliczane od zagregowanych rocznych strat;

g) zagregowane roczne straty nie obejmują wydatków poniesionych na obsługę zobowiązań z tytułu ubezpieczeń i reasekuracji;

h) dane są spójne z założeniem, że zagregowane roczne straty są zgodne z rozkładem logarytmiczno-normalnym, również w ogonie rozkładu.

Specyfikacja metody

1) Do celów pkt 4–7 stosuje się następujące oznaczenia:

a) n oznacza liczbę lat obrachunkowych, dla których dostępne są dane na temat zagregowanych rocznych strat;

b) Yi

oznacza zagregowane straty w roku obrachunkowym i;

c) μ i ω oznaczają, odpowiednio, pierwszy i drugi moment podziału zagregowanych rocznych strat i oblicza się je jako następujące kwoty:

and

d) b

1 oznacza kwotę udziału własnego zgodnie z uznawalną umową reasekuracji nadwyżki szkody, o której mowa w art. 218 ust. 2;

e) jeżeli uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkody, o której mowa w art. 218 ust. 2, przewiduje odszkodowanie jedynie do określonego limitu, b2 oznacza kwotę tego limitu.

2) Specyficzny dla zakładu współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej oblicza się, jak następuje:

USP

= c · NP′ + (1 – c) · NP

gdzie:

a) c oznacza współczynnik wiarygodności określony w sekcji G;

b) NP' oznacza szacowany współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej określony w pkt 5;

c) NP oznacza współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej określony w art. 117 ust. 2.

3) Szacowany współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej oblicza się, jak następuje:

NP'=

jeżeli zastosowanie ma pkt 3 lit. e),

w pozostałych przypadkach.

gdzie parametry μ1, μ2, ω1 i ω2 określono w pkt 6.

4) Parametry μ1, μ2, ω1 i ω2 oblicza się, jak następuje:

gdzie:

a) N oznacza skumulowaną funkcję prawdopodobieństwa rozkładu normalnego;

b) ln oznacza logarytm naturalny;

c) Parametry θ i η oblicza się, jak następuje:

5) Niezależnie od pkt 5, jeżeli reasekuracja nieproporcjonalna pokrywa jednorodne grupy ryzyka w obrębie segmentu, szacowany współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej oblicza się, jak następuje:

gdzie:

a) V

(

prem,h

) oznacza miarę wielkości ryzyka składki jednorodnej grupy ryzyka h określoną zgodnie z art. 116 ust. 3;

b) NP'

(

) oznacza szacowany współczynnik korekty dla reasekuracji nieproporcjonalnej jednorodnej grupy ryzyka h określony zgodnie z pkt 5.

Współczynnik wiarygodności

(1) Współczynnik wiarygodności dla segmentów 1, 5 i 6 określonych w załączniku II jest równy:

Długość okresu w latach

Współczynnik wiarygodności c

34 %

43 %

51 %

59 %

67 %

74 %

81 %

87 %

92 %

96 %

15 i więcej

100 %

(2) Współczynnik wiarygodności dla segmentów 2–4 i 7–12 określonych w załączniku II, dla segmentów określonych w załączniku XIV oraz dla metody ryzyka rewizji rent jest równy:

Długość okresu w latach

Współczynnik wiarygodności c

34 %

51 %

67 %

81 %

92 %

10 i więcej

100 %

(3) Długość okresu jest równa:

(a) w przypadku metody ryzyka składek — liczbie lat szkody, dla których dostępne są dane;

(b) w przypadku metody ryzyka rezerw 1– liczbie lat obrachunkowych, dla których dostępne są dane;

(d) w przypadku metody ryzyka rewizji rent — liczbie lat obrachunkowych, dla których dostępne są dane;

(e) w przypadku metody reasekuracji nieproporcjonalnej — liczbie lat zgłoszenia, dla których dostępne są dane.

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.