Artykuł 24

1. Jeżeli kryteria dotyczące wyższego wskaźnika wypływów zgodnie z art. 25 ust. 2, 3 lub 5 nie zostaną spełnione, kwotę depozytów detalicznych objętych systemem gwarantowania depozytów zgodnie z dyrektywą 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (

9

) lub dyrektywą 2014/49/UE lub równoważnym systemem gwarantowania depozytów w państwie trzecim uznaje się za stabilną i mnoży się przez 5 %, jeżeli depozyt spełnia jeden z następujących warunków:

a) jest elementem stałej relacji z klientem, co sprawia, że wycofanie depozytu jest bardzo mało prawdopodobne; lub

b) jest utrzymywany na rachunku transakcyjnym.

2. Do celów ust. 1 lit. a) depozyt detaliczny uznaje się za element stałej relacji z klientem, jeżeli deponent spełnia co najmniej jedno z następujących kryteriów:

a) nawiązał aktywne stosunki umowne z instytucją kredytową trwające co najmniej 12 miesięcy;

b) nawiązał relacje w zakresie zaciągania pożyczek z instytucją kredytową w odniesieniu do kredytów na nieruchomości mieszkalne lub innych kredytów długoterminowych;

c) posiada co najmniej jeden aktywny produkt instytucji kredytowej, inny niż kredyt.

3. Do celów ust. 1 lit. b) depozyt detaliczny uznaje się za utrzymywany na rachunku transakcyjnym, jeżeli na rachunek ten regularnie wpływa wynagrodzenie, dochód lub transakcje i gdy dany rachunek jest odpowiednio obciążony tymi sumami.

4. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 od dnia 1 stycznia 2019 r. właściwe organy mogą zezwolić instytucjom kredytowym na pomnożenie przez 3 % kwoty stabilnych depozytów detalicznych, o których mowa w ust. 1, objętych systemem gwarantowania depozytów zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE do kwoty nie większej niż 100 000 EUR, jak określono w art. 6 ust. 1 przedmiotowej dyrektywy, o ile Komisja potwierdziła, że oficjalnie uznany system gwarantowania depozytów spełnia wszystkie poniższe kryteria:

a) system gwarantowania depozytów dysponuje środkami finansowymi, o których mowa w art. 10 dyrektywy 2014/49/UE, uzyskanymi ex ante w ramach wkładów wnoszonych przez członków przynajmniej raz do roku;

b) system gwarantowania depozytów posiada odpowiednie środki na zapewnienie łatwego dostępu do dodatkowego finansowania w przypadku konieczności wypłaty dużej kwoty z ich rezerw, w tym dostępu do nadzwyczajnych wkładów od należących do niego instytucji kredytowych i odpowiednich alternatywnych mechanizmów finansowania służących do uzyskania finansowania krótkoterminowego od publicznych lub prywatnych osób trzecich;

c) system gwarantowania depozytów zapewnia termin wypłaty wynoszący siedem dni roboczych, o którym mowa w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2014/49/UE od dnia zastosowania wskaźnika wypływów wynoszącego 3 %.

5. Właściwe organy udzielają zezwolenia, o którym mowa w ust. 4, wyłącznie po wcześniejszym uzyskaniu zgody Komisji. Tego rodzaju zgoda jest wymagana w drodze uzasadnionego powiadomienia, w którym uwzględnia się dowody, że wskaźniki wypływów w odniesieniu do stabilnych depozytów detalicznych byłyby niższe niż 3 %, w dowolnym okresie występowania warunków skrajnych zgodnym ze scenariuszami, o których mowa w art. 5. Uzasadnione powiadomienie przekazuje się Komisji co najmniej trzy miesiące przed datą, od kiedy wymagane jest zezwolenie. Komisja ocenia odpowiedni system gwarantowania depozytów pod kątem zgodności z warunkami określonymi w ust. 4 lit. a), b) i c). Jeżeli warunki te zostały spełnione, Komisja zatwierdza wniosek właściwego organu w sprawie udzielenia zezwolenia, chyba że istnieją nadrzędne powody, aby odmówić udzielenia zezwolenia, z uwagi na funkcjonowanie rynku wewnętrznego depozytów detalicznych. Wszystkie instytucje kredytowe powiązane z takim zatwierdzonym systemem gwarantowania depozytów są upoważnione do stosowania wskaźnika wypływów wynoszącego 3 %. Komisja zasięga opinii EUNB na temat zgodności odpowiedniego systemu gwarantowania depozytów z warunkami określonymi w ust. 4 lit. a), b) i c).

6. Instytucje kredytowe mogą otrzymać zgodę od ich właściwego organu na pomnożenie przez 3 % kwoty depozytów detalicznych objętych systemem gwarantowania depozytów w państwie trzecim odpowiadającym systemowi, o którym mowa w ust. 1, jeżeli państwo trzecie zezwoli na taki sposób traktowania.