Załącznik III

Mięso zwierząt jednokopytnych, zwierząt łownych oraz inne rodzaje mięsa, które mogą zawierać larwy włośni, muszą zostać zbadane zgodnie z jedną z metod wytrawiania określonych w rozdziałach I lub II załącznika I, z następującymi zmianami:

a) próbki o masie przynajmniej 10 g pobiera się z mięśni okołojęzykowych lub z mięśni żuchwowych u zwierząt jednokopytnych oraz z przedniej nogi, języka lub przepony u dzików;

b) w przypadku zwierząt jednokopytnych, gdy brakuje tych mięśni, pobiera się większą próbkę z filaru przepony w przejściu części mięśniowej w część ścięgnistą. Próbkę należy pobrać bez tkanki łącznej i tłuszczu;

c) próbki o masie przynajmniej 5 g poddaje się wytrawianiu zgodnie z referencyjną metodą wykrywania określoną w rozdziale I lub z metodą równoważną określoną w rozdziale II. W przypadku każdego wytrawiania łączna masa próbek nie może przekraczać 100 gramów dla metody określonej w rozdziale I oraz metod A i B określonych w rozdziale II i 35 gramów dla metody C określonej w rozdziale II;

d) w przypadku uzyskania pozytywnego wyniku badania pobiera się kolejną próbkę o masie 50 g, celem wykonania następnego niezależnego badania;

e) nie naruszając zasad ochrony gatunków zwierząt, wszystkie gatunki mięsa zwierząt łownych innych niż dziki, takie jak niedźwiedzie, mięsożerne ssaki (włączając ssaki morskie) oraz gady, bada się, pobierając 10 g próbkę z mięśni w miejscach predylekcyjnych lub, jeżeli te miejsca nie są dostępne, pobierając większe ilości. Miejsca predylekcyjne to:

(i) u niedźwiedzi: przepona, mięśnie żwaczy i język;

(ii) u morsów: język;

(iii) u krokodyli: mięśnie żwaczy, skrzydłowe i międzyżebrowe;

(iv) u ptaków: mięśnie głowy (np. mięśnie żwaczy i szyi);

f) czas trawienia musi być wystarczający, aby zapewnić właściwe trawienie tkanki tych zwierząt, ale nie może przekroczyć 60 minut.