Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1829 z dnia 23 kwietnia 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1144/2014 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich

Artykuł 1

Warunki, na jakich organizacja inicjująca może złożyć wniosek dotyczący programu prostego lub programu, w którym uczestniczy wiele państw

1. Organizacje inicjujące, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, mogą złożyć wniosek dotyczący programu informacyjnego i promocyjnego, pod warunkiem że są reprezentatywne dla danego sektora lub produktu w następujący sposób:

a) organizację branżową lub międzybranżową, z siedzibą w państwie członkowskim lub na poziomie Unii, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, uznaje się za reprezentatywną dla danego sektora objętego programem:

(i) jeżeli obejmuje ona co najmniej 50 % w stosunku do liczby producentów lub 50 % wielkości lub wartości produkcji zbywalnej produktu(-ów) lub danego sektora, w danym państwie członkowskim lub na poziomie Unii; lub

(ii) jeśli jest to organizacja międzybranżowa uznana przez państwo członkowskie zgodnie z art. 158 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (

1

) lub art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 (

2

);

b) grupę zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (

3

) oraz o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, uznaje się za reprezentatywną dla nazwy chronionej na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i objętą programem, w przypadku gdy obejmuje ona co najmniej 50 % wielkości lub wartości produkcji zbywalnej produktu(-ów), którego(-ych) nazwa jest chroniona;

c) organizację producentów lub zrzeszenie organizacji producentów, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, uznaje się za reprezentatywne dla produktu(-ów) lub danego sektora w ramach programu w przypadku, gdy są uznane przez państwo członkowskie zgodnie z art. 154 i 156 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 lub art. 14 rozporządzenia (UE) nr 1379/2013.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) ppkt (i) i lit. b) można przyjąć niższe progi, jeśli organizacja inicjująca wykaże w przedstawionym wniosku, że istnieją szczególne okoliczności, w tym dowody dotyczące struktury rynku, które uzasadniałyby uznanie organizacji inicjującej za reprezentatywną dla danego(-ych) produktu(-ów) lub sektora.

3. Organizacja inicjująca posiada niezbędne techniczne, finansowe i kadrowe zasoby pozwalające na skuteczną realizację programu.

4. Z wyjątkiem programów realizowanych w celu przywrócenia normalnych warunków rynkowych w przypadku poważnych zakłóceń na rynku, utraty zaufania konsumentów lub innych szczególnych problemów, organizacja inicjująca nie otrzymuje wsparcia na więcej niż dwa programy informacyjne i promocyjne dotyczące tego samego produktu lub systemu, realizowane równolegle lub kolejno na terytorium tego samego kraju docelowego lub na jego części. Po otrzymaniu wsparcia dla dwóch programów informacyjnych i promocyjnych realizowanych równolegle lub kolejno w odniesieniu do tego samego produktu lub systemu organizacja inicjująca może otrzymać wsparcie na programy informacyjne i promocyjne tylko wówczas, gdy spełnione są następujące dwa warunki:

(i) organizacja inicjująca składa wniosek dotyczący nowego programu po zakończeniu realizacji poprzednich programów; oraz

(ii) data rozpoczęcia realizacji nowego programu przypada co najmniej 12 miesięcy po zakończeniu realizacji poprzednich programów.

Do celów akapitu pierwszego dwa programy informacyjne i promocyjne są realizowane równolegle, gdy okresy ich realizacji pokrywają się całkowicie lub częściowo, a są realizowane kolejno, gdy realizacja drugiego programu rozpoczęła się wcześniej niż 12 miesięcy po zakończeniu realizacji pierwszego programu.

5. Organizacja inicjująca zapewnia brak konfliktu interesów podczas przygotowywania wniosków przedkładanych do oceny zgodnie z art. 11 i 17 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, jak również podczas realizacji programu.

Artykuł 2

Wybór organów odpowiedzialnych za realizację programów prostych

1. Organizacje inicjujące muszą wybrać organy odpowiedzialne za realizację programów prostych, zapewniając najlepszy stosunek jakości do ceny oraz brak konfliktu interesów. Dokonując tego wyboru, organizacje inicjujące muszą podjąć wszelkie środki, w tym podczas przygotowywania wniosku, w celu niedopuszczenia do sytuacji zagrażającej – z przyczyn związanych z interesem gospodarczym, przynależnością polityczną lub narodową, więzami rodzinnymi lub emocjonalnymi lub jakimikolwiek innymi wspólnymi interesami – bezstronnej i obiektywnej realizacji programu.

Przed zawarciem umów dotyczących realizacji programów prostych, organizacje inicjujące informują państwa członkowskie o środkach przyjętych, w celu zapewnienia optymalnego wykorzystania środków finansowych, przy wyborze organów odpowiedzialnych za realizację programów prostych oraz braku konfliktu interesów.

2. W przypadku gdy organizacją inicjującą jest podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 dyrektywy 2014/24/UE, musi ona dokonać wyboru organów odpowiedzialnych za realizację programów prostych zgodnie z krajowymi przepisami transponującymi wymienioną dyrektywę.

Artykuł 3

Kwalifikowalność programów prostych

1. Aby kwalifikować się do objęcia finansowaniem, programy proste:

a) są zgodne z przepisami prawa Unii dotyczącymi tych produktów i ich wprowadzania do obrotu;

b) są zaplanowane na dużą skalę, zwłaszcza pod względem ich przewidywanych wymiernych skutków transgranicznych. Na rynku wewnętrznym oznacza to, że program jest realizowany w co najmniej dwóch państwach członkowskich i przy spójnym udziale przyznanych środków, w szczególności z uwzględnieniem odpowiedniej wielkości rynku w każdym z państw członkowskich, lub jest realizowany w jednym państwie członkowskim, przy czym to państwo członkowskie nie jest państwem członkowskim, z którego pochodzi(-ą) organizacja(-e) inicjująca(-e). Wymóg ten nie ma zastosowania do programów, które rozpowszechniają informacje na temat unijnych systemów jakości, o których mowa w art. 5 ust. 4 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, oraz programów informujących o właściwych praktykach żywieniowych;

c) mają wymiar unijny w zakresie treści przesłania i wpływu, w szczególności dostarczają informacji na temat europejskich norm produkcji, jakości i bezpieczeństwa europejskich produktów spożywczych oraz na temat europejskich praktyk żywieniowych i kultury, promują wizerunek europejskich produktów na rynku wewnętrznym i rynkach międzynarodowych, przyczyniają się do podnoszenia świadomości na temat europejskich produktów i logo wśród opinii publicznej oraz w przedsiębiorstwach handlowych. Oznacza to, że w szczególności program realizowany na rynku wewnętrznym, dotyczący jednego lub więcej systemów, o których mowa w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, w swoim głównym przesłaniu unijnym koncentruje się na tym systemie/tych systemach. Jeżeli w ramach danego programu prezentowany jest jeden lub kilka produktów ilustrujących założenia danego systemu/danych systemów, są one przedstawiane jako przesłanie drugorzędne w stosunku do głównego przekazu Unii.

2. Dodatkowo, jeśli przesłanie programu obejmuje informacje na temat wpływu na zdrowie, komunikat ten:

a) na rynku wewnętrznym spełnia wymogi określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 lub jest zatwierdzony przez właściwy organ krajowy ds. zdrowia publicznego w państwie członkowskim, w którym prowadzone są działania;

b) w państwach trzecich jest zatwierdzony przez właściwy organ krajowy ds. zdrowia publicznego w państwie, w którym prowadzone są działania.

Artykuł 4

Koszty programów prostych kwalifikujące się do finansowania przez Unię

1. Koszty spełniające wszystkie poniższe kryteria kwalifikują się do finansowania przez Unię:

a) zostały faktycznie poniesione przez organizację inicjującą w trakcie realizacji tego programu, z wyjątkiem kosztów dotyczących końcowych sprawozdań i oceny;

b) są wskazane w szacunkowym budżecie danego programu;

c) są niezbędne w celu realizacji programu będącego przedmiotem pomocy finansowej;

d) możliwa jest ich identyfikacja i weryfikacja, w szczególności są one ujmowane w rejestrach księgowych organizacji inicjującej i ustalane zgodnie ze standardami rachunkowości obowiązującymi w kraju, w którym organizacja inicjująca ma siedzibę;

e) spełniają wymogi stosownego prawodawstwa podatkowego i socjalnego;

f) są racjonalne, uzasadnione i zgodne z zasadą należytego zarządzania finansami, w szczególności jeżeli chodzi o oszczędność i wydajność.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu kryteria wskazane w lit. a) i d) tego akapitu nie mają zastosowania do płatności ryczałtowych.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu kryteria wskazane w lit. b), c), e) i f) tego akapitu mają zastosowanie do płatności ryczałtowych do celów oceny wniosków zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014.

2. W zaproszeniu do składania wniosków, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, określa się kategorie kosztów uznawanych za kwalifikujące się do finansowania przez Unię.

Jednak następujące kategorie kosztów są kwalifikowalne:

a) w drodze odstępstwa od art. 19 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 907/2014 koszty związane z zabezpieczeniem udzielonym przez bank lub instytucję finansową oraz złożonym przez organizację inicjującą, w przypadku gdy zabezpieczenie jest wymagane zgodnie z art. 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014;

b) koszty związane z audytami zewnętrznymi, jeżeli tego rodzaju audyty są wymagane do poparcia wniosków o płatności;

c) koszty personelu ograniczone do wynagrodzeń, składek na ubezpieczenie społeczne oraz innych kosztów zawartych w wynagrodzeniu personelu przypisanego do realizacji programu, wynikających z prawa krajowego lub umowy o pracę, koszty ponoszone przez osoby fizyczne pracujące na podstawie bezpośredniej umowy z organizacją inicjującą innej niż umowa o pracę lub przez osoby fizyczne oddelegowane przez osobę trzecią za wynagrodzeniem;

d) podatek od wartości dodanej („VAT”), jeżeli nie istnieje możliwość jego odzyskania na podstawie prawodawstwa krajowego dotyczącego VAT i jeżeli jest płacony przez beneficjentów innych niż osoby nieuważane za podatników zgodnie z definicją podaną w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE (

4

);

e) koszty analiz mających na celu dokonanie oceny wyników działań informacyjnych i promocyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, przeprowadzonych przez niezależny, wykwalifikowany organ zewnętrzny.

3. Kwalifikowalne koszty pośrednie ustala się według stawki zryczałtowanej wynoszącej 4 % całkowitych kwalifikowalnych kosztów bezpośrednich personelu organizacji inicjującej.

4. W zaproszeniu do składania wniosków, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, określa się formę dotacji uznawanej za kwalifikującą się do finansowania przez Unię spośród następujących:

a) zwrot kosztów kwalifikowalnych faktycznie poniesionych przez beneficjenta w trakcie realizacji programu, z wyjątkiem kosztów związanych ze sprawozdaniami końcowymi i oceną, a także zwrot kwalifikowalnych kosztów pośrednich, o których mowa w ust. 3;

b) płatności ryczałtowe.

5. Organizacja inicjująca określa kwoty dotacji, o których mowa w ust. 4 lit. b), w jeden z następujących sposobów:

a) za pomocą rzetelnej, sprawiedliwej i weryfikowalnej metody obliczeń w oparciu o:

(i) dane statystyczne, inne obiektywne informacje lub ocenę ekspercką;

(ii) zweryfikowane dane historyczne poszczególnych beneficjentów; lub

(iii) zastosowanie zwyczajowej praktyki księgowania wydatków przez poszczególnych beneficjentów;

b) zgodnie z zasadami stosowania odpowiednich płatności ryczałtowych mających zastosowanie w ramach polityk Unii w odniesieniu do podobnych działań;

c) zgodnie z zasadami stosowania odpowiednich płatności ryczałtowych stosowanych w ramach systemów dotacji finansowanych w całości przez państwo członkowskie w odniesieniu do podobnych działań.

Artykuł 5

Kary administracyjne w odniesieniu do programów prostych

1. W przypadku nieprawidłowości nakłada się na organizację inicjującą kary administracyjne w wysokości dwukrotności różnicy pomiędzy kwotą początkowo wypłaconą lub wnioskowaną a kwotą rzeczywiście należną.

2. W przypadku poważnego uchybienia, w szczególności ponownego wystąpienia nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1, lub gdy organizacja inicjująca została uznana za winną poważnego naruszenia swoich zobowiązań w procedurze wyboru programów lub w trakcie działania, organizacja inicjująca traci prawo do udziału w działaniach informacyjnych i promocyjnych na okres trzech lat od dnia stwierdzenia naruszenia.

Artykuł 6

Uchylenie

Rozporządzenie (WE) nr 501/2008 traci moc. Rozporządzenie to ma jednak nadal zastosowanie do programów zatwierdzonych zgodnie z jego postanowieniami przed dniem 1 grudnia 2015 r.

Artykuł 7

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 grudnia 2015 r. w odniesieniu do propozycji programów przedstawionych od dnia 1 grudnia 2015 r. i później.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

(

1

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

(

2

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 1).

(

3

) Rozporządzenie Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

(

4

) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).