Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1850 z dnia 13 października 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok
Artykuł 4
W mocyDokumenty poświadczające
1. Uznany organ wydaje dokumenty poświadczające zgodne z modelami zamieszczonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia na wniosek, w przypadku gdy wymogi w zakresie wprowadzania do obrotu określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009 zostały spełnione.
2. Uznany organ przekazuje dokument poświadczający wnioskodawcy i przechowuje jego kopię przez okres trzech lat dla celów ewidencji.
3. Z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2, kiedy produkt z fok wprowadzany jest do obrotu, oryginał dokumentu poświadczającego jest przedstawiany razem z produktem z fok. Wnioskodawca może zatrzymać kopię dokumentu poświadczającego.
4. Na wszystkich kolejnych fakturach zamieszcza się odesłanie do numeru dokumentu poświadczającego.
5. Produkt z fok, któremu towarzyszy dokument poświadczający wydany zgodnie z ust. 1, uznaje się za produkt spełniający wymogi art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009.
6. Przyjęcie zgłoszenia celnego o dopuszczenie produktu z fok do swobodnego obrotu na mocy art. 79 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (7) jest uzależnione od okazania dokumentu poświadczającego wydanego zgodnie z przepisami ust. 1 tego artykułu. Nie naruszając przepisów art. 77 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, organy celne przechowują kopię dokumentu poświadczającego w swojej ewidencji.
7. W przypadku wątpliwości dotyczących autentyczności lub prawidłowości dokumentu poświadczającego wydanego zgodnie z ust. 1 oraz wówczas, gdy konieczne są dodatkowe informacje, organy celne i inne służby egzekwujące prawo kontaktują się z właściwym organem wyznaczonym przez dane państwo członkowskie zgodnie z art. 6. Właściwy organ, z którym się skontaktowano, podejmuje decyzję dotyczącą środków, które należy podjąć.
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.