Artykuł 18

1. Oceniając stopień, w jakim plan naprawy spełnia kryterium ustanowione w art. 6 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2014/59/UE, właściwy organ sprawdza:

a) poziom zintegrowania i zgodności planu z ogólnymi zasadami ładu korporacyjnego i procedurami wewnętrznymi stosowanymi przez podmiot lub podmioty objęte planem oraz z ramami zarządzania ryzykiem stosowanymi przez te podmioty;

b) czy w planie przewidziano wystarczającą liczbę realistycznych i wykonalnych wariantów naprawy, aby z należytą dozą prawdopodobieństwa można było przyjąć, że dana instytucja lub grupa będzie w stanie podjąć szybkie i skuteczne działania w przypadku wystąpienia scenariuszy trudnej sytuacji finansowej;

c) czy w wariantach naprawy uwzględnionych w planie przewidziano działania zapewniające możliwość skutecznego reagowania w przypadku wystąpienia scenariuszy bardzo trudnej sytuacji makroekonomicznej i finansowej sporządzonych zgodnie z art. 5 ust. 6 dyrektywy 2014/59/UE;

d) czy harmonogram realizacji wariantów jest realistyczny i czy został on wzięty pod uwagę przy opracowywaniu procedur służących zagwarantowaniu podjęcia działań naprawczych;

e) poziom gotowości instytucji lub grupy do reagowania w trudnej sytuacji finansowej, zmierzony w szczególności poprzez ocenienie, czy w odpowiedni sposób zidentyfikowano niezbędne środki przygotowawcze oraz – w stosownych przypadkach – czy środki te zostały wdrożone lub czy opracowano plan ich wdrażania;

f) stosowność zakresu scenariuszy bardzo trudnej sytuacji makroekonomicznej i finansowej, względem którego plan został sprawdzony;

g) adekwatność procedur stosowanych w celu przetestowania planu względem scenariuszy, o których mowa w lit. f), oraz stopień zgodności wyników analizy wariantów naprawy i wskaźników przewidzianych w poszczególnych scenariuszach z wynikami tego testu;

h) czy założenia i wyceny przedstawione w planie i w poszczególnych wariantach naprawy są realistyczne i wiarygodne.

2. Wykonalność poszczególnych wariantów naprawy przewidzianych w planie zgodnie z ust. 1 lit. b) ocenia się, biorąc pod uwagę wszystkie poniższe elementy:

a) stopień, w jakim realizacja tych wariantów pozostaje pod kontrolą danej instytucji lub grupy, oraz stopień, w jakim dana instytucja lub grupa jest uzależniona w tym zakresie od osób trzecich;

b) to, czy w planie przewidziano dostatecznie szeroki zakres wariantów naprawy i wskaźników, warunków i procedur odpowiednich do tego, by zapewnić terminową realizację tych wariantów;

c) stopień, w jakim w planie uwzględniono możliwe do przewidzenia skutki realizacji proponowanego wariantu naprawy dla danej instytucji lub grupy;

d) to, czy plan – w szczególności warianty naprawy – dają nadzieję na utrzymanie rentowności instytucji lub grupy i przywrócenie ich stabilności finansowej;

e) w stosownych przypadkach stopień, w jakim dana instytucja lub grupa lub konkurenci wykazujący podobne cechy zdołali poradzić sobie z wcześniejszym przypadkiem wystąpienia bardzo trudnej sytuacji finansowej o cechach zbliżonych do tych przewidzianych w analizowanym scenariuszu dzięki skorzystaniu z opisanych wariantów naprawy, w szczególności jeżeli chodzi o terminowość realizacji wariantów naprawy, a w przypadku grupowych planów naprawy – stopień skoordynowania wariantów naprawy w ramach grupy.