Artykuł 5

1. W przypadku dostępności wystarczającej liczby ratingów kredytowych, o których mowa w art. 3, długoterminowy współczynnik niewykonania zobowiązania, o którym mowa w art. 1, oblicza się na zasadach określonych w ust. 2–4.

2. Długoterminowy współczynnik niewykonania zobowiązania oblicza się jako średnią ważoną co najmniej 20 ostatnich krótkoterminowych współczynników niewykonania zobowiązania, obliczonych zgodnie z art. 4 ust. 1. Jeżeli dostępne krótkoterminowe współczynniki niewykonania zobowiązania obejmują dłuższy okres i są względne, stosuje się krótkoterminowe współczynniki niewykonania zobowiązania dla tego dłuższego okresu. Jeżeli dostępnych jest mniej niż 20 krótkoterminowych współczynników niewykonania zobowiązania obliczonych zgodnie z art. 4 ust. 1, pozostałe krótkoterminowe współczynniki niewykonania zobowiązania szacuje się, aby osiągnąć poziom 20 krótkoterminowych współczynników niewykonania zobowiązania.

3. Na potrzeby uzyskania średniej ważonej, o której mowa w ust. 2, krótkoterminowe współczynniki niewykonania zobowiązania obliczone zgodnie z art. 4 obejmują ostatni okres recesji. Okres recesji rozciąga się na semestr lub dłuższy okres ujemnych stóp wzrostu produktu krajowego brutto w głównych obszarach geograficznych referencyjnych ocenianych pozycji.

4. Na potrzeby uzyskania średniej ważonej, o której mowa w ust. 2, stosuje się następujące zasady:

a) krótkoterminowe współczynniki niewykonania zobowiązania obliczone zgodnie z art. 4 ust. 1 są ważone w zależności od liczby pozycji wskazanych w art. 4 ust. 2 lit. a);

b) szacowane krótkoterminowe współczynniki niewykonania zobowiązania są ważone na podstawie szacowanej liczby pozycji, którym przypisano tę samą kategorię ratingową występującą na początku danego horyzontu czasowego.

Wagi powinny zapewnić odpowiednią reprezentację lat recesji i lat bez recesji w pełnym cyklu gospodarczym.