Artykuł 9

1. Przeprowadzając ocenę, o której mowa w art. 3 ust. 1, właściwe organy korzystają przynajmniej z informacji dotyczących metod wewnętrznych stosowanych do portfeli wykorzystywanych na potrzeby analizy porównawczej przeprowadzanej do celów nadzorczych, które to informacje są zawarte, stosownie do przypadku, w następujących dokumentach:

a) sprawozdanie EUNB, o którym mowa w art. 78 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2013/36/UE;

b) sprawozdania instytucji z walidacji przeprowadzanej przez wyspecjalizowane niezależne podmioty, w momencie gdy model wewnętrzny opracowano po raz pierwszy oraz każdorazowo gdy w modelu wewnętrznym dokonywane są znaczące zmiany. Informacje te obejmują testy pozwalające wykazać, że wszelkie założenia przyjęte w metodach wewnętrznych są odpowiednie oraz nie prowadzą do niedoszacowania lub przeszacowania ryzyka, a także weryfikację historyczną opracowaną specjalnie z myślą o ryzyku i strukturach ich portfeli oraz wykorzystanie portfeli hipotetycznych, aby zapewnić, by metody wewnętrzne były w stanie uwzględniać szczególne aspekty strukturalne, które mogą wystąpić, takie jak istotne ryzyka bazowe i ryzyko koncentracji;

c) zgłoszenia dotyczące liczby i uzasadnienia dziennych przekroczeń stwierdzonych w ramach weryfikacji historycznej, zaobserwowanych na przestrzeni poprzedniego roku, w oparciu o weryfikację historyczną hipotetycznych i rzeczywistych zmian wartości portfela;

d) dokumentacja modeli, w tym podręczniki, dokumentacja dotycząca opracowania i kalibracji modelu oraz założenia metod wewnętrznych;

e) sprawozdania z kontroli w siedzibie instytucji.

2. Przeprowadzając ocenę, o której mowa w art. 3 ust. 1, właściwe organy uwzględniają, w stosownych przypadkach, następujące elementy:

a) wybór metodyki VaR stosowanej przez instytucję;

b) zakres stosowania modelu oraz reprezentatywność portfeli odniesienia;

c) uzasadnienie i powody uwzględnienia czynnika ryzyka w stosowanym przez instytucję modelu wyceny, lecz nie w jej modelu pomiaru ryzyka;

d) zbiór uwzględnionych czynników ryzyka odpowiadających stopom procentowym w każdej walucie, w której instytucja utrzymuje pozycje bilansowe lub pozabilansowe wrażliwe na stopy procentowe;

e) liczba segmentów terminów zapadalności, na które podzielono każdą krzywą dochodowości;

f) metoda stosowana w celu uwzględnienia ryzyka niedoskonale skorelowanych przesunięć między różnymi krzywymi dochodowości;

g) zbiór czynników ryzyka odpowiadających złotu i poszczególnym walutom obcym, w których denominowane są pozycje instytucji;

h) liczba czynników ryzyka stosowanych w celu uwzględnienia ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje;

i) metoda stosowana do oceny ryzyka wynikającego z pozycji o mniejszej płynności oraz pozycji o ograniczonej przejrzystości cen w ramach realistycznych scenariuszy rynkowych;

j) historyczna skuteczność wskaźników zastępczych stosowanych w modelu, ocena ich wpływu na mierniki ryzyka;

k) długość szeregów czasowych stosowanych na potrzeby VaR;

l) metoda stosowana do określenia okresu występowania warunków skrajnych dla sVaR, adekwatność wybranego okresu występowania warunków skrajnych dla portfeli odniesienia;

m) metody stosowane w modelu pomiaru ryzyka w celu uwzględnienia nieliniowości w odniesieniu do opcji, szczególnie w przypadku gdy instytucja stosuje metody wykorzystujące przybliżenie w oparciu o wzór Taylora zamiast pełnej aktualizacji wyceny, oraz innych produktów, a także w celu uwzględnienia ryzyka korelacji i ryzyka bazowego;

n) metody stosowane w celu uwzględnienia bazowego ryzyka rodzajowego oraz to, czy są one wrażliwe na istotne różnice idiosynkratyczne między podobnymi, ale nie identycznymi pozycjami;

o) metody stosowane w celu uwzględnienia ryzyka wystąpienia niekorzystnych zdarzeń;

p) w przypadku metody wewnętrznej dla dodatkowego ryzyka niewykonania zobowiązań i ryzyka migracji (IRC) – metody stosowane do określenia horyzontów płynnościowych według pozycji, a także PD, LGD i macierze przejścia stosowane na potrzeby symulacji, o której mowa w art. 374 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

q) w przypadku metody wewnętrznej w odniesieniu do transakcji korelacyjnych – metody stosowane w celu uwzględnienia rodzajów ryzyka, o których mowa w art. 377 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a także założenia korelacji między odpowiednimi modelowanymi czynnikami ryzyka.

3. Jeżeli właściwe organy uznają, że informacje, o których mowa w ust. 1, są niewystarczające, aby pozwolić im wysnuć wnioski w odniesieniu do elementów wymienionych w ust. 2, niezwłocznie uzyskują od instytucji dodatkowe informacje, które uznają za konieczne, by sfinalizować swoją ocenę.

Decydując o zakresie dodatkowych informacji, które należy uzyskać, właściwe organy uwzględniają istotność i znaczenie odchylenia przyjętych przez instytucję parametrów i wymogów w zakresie funduszy własnych. Właściwe organy pozyskują dodatkowe informacje w sposób, jaki uznają za najwłaściwszy, w tym za pośrednictwem kwestionariuszy, wywiadów i doraźnych kontroli w siedzibie instytucji.