Artykuł 3

1. Uzgodnienia dotyczące potrącenia zawierane między instytucją a pojedynczym kontrahentem kwalifikują się jako uzgodnienia dotyczące kompensacji, o których mowa w art. 76 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2014/59/UE, jeżeli odnoszą się do praw i zobowiązań wynikających z umów finansowych i finansowych instrumentów pochodnych.

2. Uzgodnienia dotyczące potrącenia zawierane między instytucją a jednym kontrahentem lub większą ich liczbą kwalifikują się jako uzgodnienia dotyczące kompensacji, o których mowa w art. 76 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2014/59/UE, w przypadku zaistnienia dowolnej z poniższych sytuacji:

a) jeżeli uzgodnienia są związane z działalnością kontrahenta jako kontrahenta centralnego, zwłaszcza w przypadku działalności objętej funduszem na wypadek niewykonania zobowiązania, o którym mowa w art. 42 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

b) jeżeli uzgodnienia dotyczą praw i obowiązków odnośnie do systemów określonych w art. 2 lit. a) dyrektywy 98/26/WE lub innych systemów płatności lub rozrachunku papierów wartościowych i są związane z ich działalnością jako systemów płatności lub rozrachunku papierów wartościowych.

3. W indywidualnych przypadkach organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą zdecydować, że uzgodnienia dotyczące potrącenia zawierane między instytucją a jednym kontrahentem lub większą ich liczbą w zakresie, w jakim dotyczą one innych rodzajów praw i zobowiązań niż te, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą kwalifikować się jako uzgodnienia dotyczące kompensacji zgodnie z art. 76 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2014/59/UE, jeżeli uzgodnienia są uznawane do celów ograniczenia ryzyka zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami ostrożnościowymi, a ochrona, w szczególności poprzez uniemożliwienie rozdziału, jest warunkiem takiego uznania.