Artykuł 4

1. Umowy o kompensowaniu zobowiązań zawierane między instytucją a pojedynczym kontrahentem kwalifikują się jako uzgodnienia dotyczące kompensowania sald zgodnie z art. 76 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2014/59/UE, jeżeli odnoszą się do praw i zobowiązań wynikających z umów finansowych i finansowych instrumentów pochodnych.

2. Umowy o kompensowaniu zobowiązań, zawierane między instytucją a jednym kontrahentem lub większą ich liczbą, kwalifikują się jako uzgodnienia dotyczące kompensowania sald zgodnie z art. 76 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2014/59/UE w przypadku zaistnienia dowolnej z poniższych sytuacji:

a) jeżeli uzgodnienia są związane z działalnością kontrahenta jako kontrahenta centralnego, zwłaszcza w przypadku działalności objętej funduszem na wypadek niewykonania zobowiązania, o którym mowa w art. 42 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

b) jeżeli uzgodnienia dotyczą praw i obowiązków odnośnie do systemów określonych w art. 2 lit. a) dyrektywy 98/26/WE lub innych systemów płatności lub rozrachunku papierów wartościowych i są związane z ich działalnością jako systemów płatności lub rozrachunku papierów wartościowych;

3. W indywidualnych przypadkach organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą zdecydować, że uzgodnienia dotyczące kompensowania sald zawierane między instytucją a jednym kontrahentem lub większą ich liczbą mogą kwalifikować się jako uzgodnienie dotyczące kompensowania sald zgodnie z art. 76 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2014/59/UE, jeżeli uzgodnienia są uznawane do celów ograniczenia ryzyka zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami ostrożnościowymi, a ochrona, w szczególności poprzez uniemożliwienie rozdziału, jest warunkiem takiego uznania.