Artykuł 39

1. Dodatkowa należność przywozowa, o której mowa w art. 182 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, może być stosowana w odniesieniu do produktów oraz w okresach wymienionych w załączniku VII do tego rozporządzenia. Dodatkową należność przywozową stosuje się, jeśli ilość dowolnych produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu w dowolnym okresie obowiązywania określonym w tym załączniku przekracza wielkość progową dla tego produktu na odpowiedni okres.

2. W odniesieniu do każdego z produktów wymienionych w załączniku VII oraz w okresach wskazanych w tym załączniku, państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane szczegółowe na temat ilości wprowadzanych do swobodnego obrotu, z zastosowaniem metody nadzoru przywozów preferencyjnych określonej w art. 55 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

3. Dodatkową należność przywozową nakłada się w odniesieniu do ilości wprowadzonych do swobodnego obrotu

od daty stosowania tej należności, pod warunkiem że:

a) ich wartość celna ustalona zgodnie z art. 74 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/891 pociąga za sobą zastosowanie najwyższych specjalnych opłat celnych mających zastosowanie do przywozu produktów przedmiotowego pochodzenia; oraz

b) przywozu dokonuje się w okresie stosowania dodatkowej należności przywozowej.