Artykuł 35

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 34 właściwe organy państw członkowskich mogą wyrazić zgodę na uwolnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznają za stosowne, o ile spełnione są następujące warunki:

a) po stwierdzeniu, że te fundusze lub zasoby gospodarcze są niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załącznikach XIII, XV, XVI lub XVII oraz członków rodzin pozostających na utrzymaniu takich osób fizycznych, w tym na pokrycie płatności związanych z żywnością, czynszem lub kredytem hipotecznym, lekarstwami i leczeniem medycznym, podatkami, składkami ubezpieczeniowymi i opłatami i płatnościami na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej, oraz że są przeznaczone wyłącznie na:

(i) pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu poniesionych wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych; lub

(ii) pokrycie należności lub opłat za obsługę w odniesieniu do rutynowego utrzymywania lub przechowywania zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych; oraz

b) w przypadkach gdy zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku XIII, jeżeli dane państwo członkowskie powiadomiło Komitet Sankcji o takim ustaleniu i zamiarze przyznania zezwolenia, a Komitet Sankcji nie wyraził sprzeciwu w terminie pięciu dni roboczych od dnia powiadomienia.

2. Na zasadzie odstępstwa od art. 34 właściwe organy państw członkowskich mogą wyrazić zgodę na uwolnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych po ustaleniu, że są one niezbędne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, pod warunkiem że:

a) w przypadkach gdy zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku XIII, dane państwo członkowskie powiadomiło o takim ustaleniu Komitet Sankcji, który to ustalenie zatwierdził;

b) w przypadkach gdy zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku XV, XVI lub XVII, dane państwo członkowskie powiadomiło przynajmniej dwa tygodnie przed udzieleniem zezwolenia pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o tym, na jakiej podstawie jego zdaniem powinno się udzielić określonego zezwolenia.

3. Państwo członkowskie niezwłocznie powiadamia pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o każdym zezwoleniu przyznanym na podstawie ust. 1 i 2.