Artykuł 25

1. Prokuratura Europejska wykonuje swoją właściwość, albo wszczynając postępowanie przygotowawcze na mocy art. 26, albo podejmując decyzję o skorzystaniu z prawa do przejęcia sprawy na mocy art. 27. Jeżeli Prokuratura Europejska zdecyduje o wykonywaniu swojej właściwości, właściwe organy krajowe odstępują od wykonywania swojej właściwości w zakresie tego samego czynu zabronionego.

2. Jeżeli przestępstwo, które jest objęte zakresem zastosowania art. 22, wyrządziło lub może wyrządzić interesom finansowym Unii szkodę, której wartość jest mniejsza niż 10 000 EUR, Prokuratura Europejska może wykonywać swoją właściwość wyłącznie pod warunkiem, że:

a) postępowanie wywołuje na poziomie Unii reperkusje, które wymagają prowadzenia postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Europejską; lub

b) o popełnienie przestępstwa mogą być podejrzani urzędnicy lub inni pracownicy Unii lub członkowie instytucji Unii.

W stosownych przypadkach Prokuratura Europejska zasięga opinii właściwych organów krajowych lub organów Unii, aby ustalić, czy spełnione są kryteria określone w akapicie pierwszym lit. a) i b).

3. Prokuratura Europejska odstępuje od wykonywania swojej właściwości w odniesieniu do przestępstw objętych zakresem zastosowania art. 22 i po zasięgnięciu opinii właściwych organów krajowych bez zbędnej zwłoki przekazuje im sprawę zgodnie z art. 34, jeżeli:

a) maksymalny wymiar sankcji karnych przewidziany w prawie krajowym za przestępstwo objęte zakresem zastosowania art. 22 ust. 1 jest taki sam jak maksymalny wymiar sankcji karnych za przestępstwo nierozerwalnie związane, o którym mowa w art. 22 ust. 3, lub niższy, chyba że przestępstwo nierozerwalnie związane miało charakter instrumentalny w stosunku do przestępstwa objętego zakresem zastosowania art. 22 ust. 1; lub

b) istnieją podstawy, by przypuszczać, że wartość szkody, która została wyrządzona lub może zostać wyrządzona interesom finansowym Unii w związku z przestępstwem, o którym mowa w art. 22, nie przekracza wartości szkody, która została wyrządzona lub może zostać wyrządzona innemu pokrzywdzonemu.

Akapit pierwszy lit. b) niniejszego ustępu nie ma zastosowania do przestępstw, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), b) i d) dyrektywy (UE) 2017/1371, zgodnie z jej transpozycją do prawa krajowego.

4. Prokuratura Europejska może, za zgodą odpowiednich organów krajowych, wykonywać swoją właściwość w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 22, w przypadku spraw, które w innych okolicznościach byłyby wyłączone ze względu na zastosowanie ust. 3 lit. b) niniejszego artykułu, jeżeli okaże się, że Prokuratura Europejska jest bardziej odpowiednia do prowadzenia postępowania przygotowawczego lub wnoszenia i popierania oskarżenia.

5. Prokuratura Europejska bez zbędnej zwłoki informuje właściwe organy krajowe o podjęciu decyzji w sprawie wykonania lub odstąpienia od wykonania swojej właściwości.

6. Jeżeli Prokuratura Europejska i krajowe organy ścigania nie osiągną porozumienia co do tego, czy dany czyn zabroniony objęty jest zakresem zastosowania art. 22 ust. 2 lub 3 lub art. 25 ust. 2 lub 3, decyzję o tym, kto jest właściwy do prowadzenia postępowania przygotowawczego w danej sprawie, podejmują organy krajowe uprawnione do ustalania właściwości w zakresie postępowania przygotowawczego na szczeblu krajowym. Państwa członkowskie określają, który organ krajowy będzie podejmował decyzję o przyznaniu właściwości.