Załącznik II

CZĘŚĆ 1

Definicje kategorii instrumentów

1. Niniejsza tabela przedstawia szczegółowy typowy opis kategorii instrumentów, które krajowe banki centralne (KBC) przekładają na kategorie stosowane na szczeblu krajowym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Ani lista przedstawionych w tabeli poszczególnych instrumentów finansowych, ani ich opisy nie są wyczerpujące. Definicje odnoszą się do europejskiego systemu rachunków określonego na mocy rozporządzenia (UE) nr 549/2013 (zwanego dalej „ESA 2010”).

2. Dla niektórych kategorii instrumentów wymagany jest podział terminowy, tzn. podział według terminu pierwotnego, tj. terminu zapadalności w dniu emisji, który stanowi ustalony okres życia instrumentu finansowego, przed upływem którego nie może on zostać wykupiony, np. dłużne papiery wartościowe, lub przed upływem którego może on zostać wykupiony jedynie po zapłaceniu określonej kary, np. niektóre rodzaje depozytów.

3. Należności finansowe można podzielić w zależności od tego, czy są one zbywalne, czy niezbywalne. Należność jest zbywalna, gdy jej własność może być bezzwłocznie przeniesiona z jednej jednostki na inną poprzez dostawę lub indos lub kompensatę (jak w przypadku finansowych instrumentów pochodnych). Podczas gdy każdy instrument finansowy może być potencjalnie przedmiotem obrotu, to instrumenty zbywalne przeznaczone są do obrotu na zorganizowanych giełdach albo rynkach pozagiełdowych, chociaż istnienie rzeczywistego obrotu nie jest warunkiem zbywalności.

Tabela A

Definicje kategorii instrumentów aktywów i pasywów funduszy emerytalno-rentowych

AKTYWA

Kategoria instrumentu

Opis najważniejszych cech

1. Gotówka i depozyty

Środki w banknotach i monetach wyrażonych w euro i walutach obcych znajdujące się w obiegu, powszechnie używane do dokonywania płatności oraz depozyty złożone przez fundusz emerytalno-rentowy w monetarnych instytucjach finansowych. Depozyty te mogą obejmować depozyty bieżące, depozyty terminowe oraz depozyty z terminem wypowiedzenia, jak również należności z tytułu operacji reverse repo lub pożyczania papierów wartościowych pod zastaw gotówki (ma to zastosowanie tylko wówczas, gdy kontrahent jest instytucją przyjmującą depozyty (ESA 2010, pkt 5.130)).

1.1.

Depozyty bieżące rozliczeniowe

Depozyty bieżące rozliczeniowe to depozyty, które są bezpośrednio wykorzystywane na żądanie do regulowania płatności na rzecz innych podmiotów gospodarczych za pomocą powszechnie stosowanych środków płatniczych, takich jak polecenie przelewu i polecenie zapłaty, również za pośrednictwem karty kredytowej lub debetowej, pieniądza elektronicznego, czeków lub podobnych środków, bez znaczącej zwłoki, ograniczeń lub kar. Depozyty bieżące rozliczeniowe nie obejmują depozytów, które służą wyłącznie do podejmowania gotówki lub środków, które mogą zostać wypłacone lub przeniesione za pośrednictwem innego rachunku tego samego posiadacza.

2. Dłużne papiery wartościowe

Dłużne papiery wartościowe, które są zbywalnymi instrumentami finansowymi, służącymi jako dowód zaciągnięcia długu, są zwykle przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych. Mogą one być również rozliczane na rynku i nie dają posiadaczowi praw własności w stosunku do instytucji emitującej.

Kategoria ta obejmuje:

— papiery wartościowe dające ich posiadaczowi bezwarunkowe prawo do stałego lub umownie ustalonego dochodu w postaci płatności kuponowych lub określonej stałej kwoty w określonym terminie lub terminach albo począwszy od daty wskazanej w momencie emisji,

— kredyty i pożyczki, które stały się zbywalne na zorganizowanym rynku, tj. kredyty i pożyczki w obrocie, pod warunkiem że istnieje potwierdzenie, iż są one przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych, w tym istnienie animatorów rynku (market makers) oraz częstych notowań aktywa finansowego, np. w formie widełek cen kupna i sprzedaży (bid-offer spreads). W razie niespełnienia tych kryteriów powinny one być klasyfikowane w kategorii 3 „Kredyty i pożyczki” (zob. również „kredyty i pożyczki w obrocie” w tej samej kategorii),

— zadłużenie podporządkowane w formie dłużnych papierów wartościowych (zob. również „zadłużenie podporządkowane w formie kredytów” w kategorii 3 „Kredyty i pożyczki”).

Papiery wartościowe pożyczane w ramach operacji pożyczania papierów wartościowych lub sprzedane w ramach operacji z przyrzeczeniem odkupu pozostają w bilansie pierwotnego właściciela (i nie należy ich wykazywać w bilansie tymczasowego nabywcy) w sytuacji, w której transakcja odwrotna została wyraźnie przyrzeczona, a nie jest tylko możliwą do zrealizowania opcją. Jeżeli tymczasowy nabywca sprzedaje otrzymane papiery wartościowe, sprzedaż taka musi być wykazana jako transakcja bezpośrednia w papierach wartościowych w bilansie tymczasowego nabywcy ze znakiem ujemnym w portfelu papierów wartościowych.

3. Kredyty i pożyczki

Na potrzeby niniejszej sprawozdawczości kategoria ta obejmuje środki pożyczone przez fundusze emerytalno-rentowe kredytobiorcom lub kredyty nabyte przez fundusze emerytalno-rentowe, potwierdzone niezbywalnymi dokumentami lub niepotwierdzone w formie dokumentów.

Pozycja ta obejmuje:

— inwestycje w niezbywalne papiery wartościowe: inwestycje w dłużne papiery wartościowe, które nie są zbywalne i nie mogą być przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych,

— kredyty i pożyczki w obrocie: kredyty i pożyczki, które de facto stały się zbywalne, wykazuje się w pozycji „Kredyty i pożyczki”, pod warunkiem że nie istnieje żadne potwierdzenie, iż są one przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych. W przeciwnym razie klasyfikowane są one jako dłużne papiery wartościowe (kategoria 2),

— zadłużenie podporządkowane w formie kredytów: instrumenty zadłużenia podporządkowanego stanowią drugorzędną należność od emitenta, która może być zrealizowana dopiero po zaspokojeniu wszystkich roszczeń wyższej rangi, co nadaje im pewne właściwości udziałów kapitałowych. Na potrzeby statystyki zadłużenie podporządkowane wykazuje się, zgodnie z właściwościami danego instrumentu, jako „kredyty i pożyczki” lub jako „dłużne papiery wartościowe”. Jeżeli na potrzeby statystyki inwestycje funduszy emerytalno-rentowego we wszelkie formy zadłużenia podporządkowanego są wyrażone jedną liczbą, wówczas należy liczbę tę wykazać w pozycji „dłużne papiery wartościowe”, ponieważ zadłużenie podporządkowane przyjmuje głównie formę papierów wartościowych, rzadziej kredytów i pożyczek,

— należności z tytułu operacji reverse repo lub pożyczania papierów wartościowych pod zastaw gotówki (ma to zastosowanie tylko wówczas, gdy kontrahent jest instytucją przyjmującą depozyty (pkt 5.130 ESA 2010)): zapis przeciwstawny do gotówki wypłaconej w zamian za papiery wartościowe nabyte przez podmioty sprawozdające po określonej cenie przy zobowiązaniu do odsprzedaży tych samych lub podobnych papierów wartościowych po określonej cenie i w wyznaczonym terminie w przyszłości lub pożyczanie papierów wartościowych pod zastaw gotówki.

Kategoria ta nie obejmuje aktywów w formie depozytów złożonych przez fundusz emerytalno-rentowy, które zaliczane są do kategorii 1.

4. Udziały kapitałowe

Aktywa finansowe, które reprezentują prawa własności w przedsiębiorstwach lub jednostkach typu przedsiębiorstwo. Tego rodzaju aktywa finansowe zazwyczaj uprawniają posiadaczy do udziału w zyskach przedsiębiorstw lub jednostek typu przedsiębiorstwo, oraz do udziału w aktywach netto w razie ich likwidacji.

Kategoria ta obejmuje notowane i nienotowane akcje i pozostałe udziały kapitałowe.

Kapitałowe papiery wartościowe pożyczone w ramach operacji pożyczania papierów wartościowych lub sprzedane w ramach operacji z przyrzeczeniem odkupu zaliczane są do kategorii 2 „Dłużne papiery wartościowe”.

4.1.

Akcje notowane

Kapitałowe papiery wartościowe notowane na giełdzie. Taką giełdą może być uznana giełda papierów wartościowych lub każda inna forma rynku wtórnego. Akcje notowane są również określane jako „akcje kwotowane”.

4.2.

Akcje nienotowane

Kapitałowe papiery wartościowe nienotowane na giełdach.

4.3.

Pozostałe udziały kapitałowe

Wszystkie formy udziałów kapitałowych niezaliczone do akcji notowanych i akcji nienotowanych.

5. Udziały/jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych

Kategoria ta obejmuje udziały lub jednostki uczestnictwa wyemitowane przez fundusze rynku pieniężnego (FRP) i fundusze inwestycyjne niebędące FRP.

5.1.

Udziały/jednostki uczestnictwa w FRP

Inwestycje w udziały lub jednostki uczestnictwa wyemitowane przez FRP w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33).

5.2

Udziały/jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych niebędących FRP

Inwestycje w udziały lub jednostki uczestnictwa wyemitowane przez fundusze inwestycyjne niebędące FRP w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38).

6. Rezerwy funduszy emerytalno-rentowych

Kategoria ta obejmuje:

— należności funduszy emerytalno-rentowych od podmiotów nimi zarządzających zgodnie z pkt 5.186 i 17.78 ESA 2010,

— należności finansowe funduszy emerytalno-rentowych od instytucji reasekuracyjnych związane z rezerwami emerytalnymi (kwoty należne z tytułu reasekuracji).

7. Finansowe instrumenty pochodne

Finansowe instrumenty pochodne to instrumenty finansowe powiązane z konkretnym instrumentem finansowym, wskaźnikiem lub towarem, poprzez które można samoistnie obracać ściśle określonym ryzykiem finansowym na rynkach finansowych.

Kategoria ta obejmuje:

— opcje,

— warranty,

— kontrakty futures,

— kontrakty terminowe,

— swapy,

— kredytowe instrumenty pochodne.

Finansowe instrumenty pochodne wykazuje się w bilansie według wartości rynkowej w ujęciu brutto. Poszczególne kontrakty o dodatniej wartości rynkowej powinny być ujmowane w bilansie po stronie aktywnej, a kontrakty o ujemnej wartości rynkowej po stronie pasywnej.

Przyszłe zobowiązania brutto z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne nie powinny być wykazywane w bilansie.

W zależności od metody wyceny instrumenty pochodne mogą być wykazywane w ujęciu netto. Jeżeli dostępne są tylko pozycje netto lub pozycje są wykazywane według wartości innej niż rynkowa, wówczas należy wykazywać pozycje dostępne.

Kategoria ta nie obejmuje finansowych instrumentów pochodnych, które nie są, zgodnie z zasadami krajowymi, wykazywane w bilansie.

8. Pozostałe kwoty do otrzymania/zapłacenia

Jest to pozycja rezydualna po stronie aktywnej bilansu, definiowana jako „aktywa nieuwzględnione w innych pozycjach”. KBC mogą wymagać odrębnego przekazywania określonych pozycji zaliczanych do tej kategorii, takich jak:

— dywidendy do otrzymania,

— naliczone odsetki należne od depozytów,

— naliczone odsetki należne od kredytów i pożyczek,

— naliczone odsetki należne od dłużnych papierów wartościowych,

— naliczony czynsz do otrzymania,

— należności niezwiązane z podstawową działalnością funduszy emerytalno-rentowych.

9. Aktywa niefinansowe

Aktywa rzeczowe oraz wartości niematerialne i prawne inne niż aktywa finansowe.

Kategoria ta obejmuje budynki mieszkalne, inne budynki i struktury, maszyny i sprzęt, kosztowności oraz produkty własności intelektualnej, takie jak oprogramowanie komputerowe i bazy danych.

PASYWA

Kategoria instrumentu

Opis najważniejszych cech

10. Kredyty i pożyczki otrzymane

Kwoty należne od funduszy emerytalno-rentowych na rzecz kredytodawców, z wyjątkiem tych wynikających z emisji zbywalnych papierów wartościowych. Kategoria ta obejmuje:

— kredyty i pożyczki: kredyty i pożyczki udzielone funduszom emerytalno-rentowym, potwierdzone dokumentami niezbywalnymi lub niepotwierdzone dokumentami,

— operacje z przyrzeczeniem odkupu pod zastaw gotówki: zapis przeciwstawny do gotówki otrzymanej w zamian za papiery wartościowe sprzedane przez fundusze emerytalno-rentowe po określonej cenie przy zobowiązaniu do odkupu tych samych lub podobnych papierów wartościowych po określonej cenie i w wyznaczonym terminie w przyszłości. Kwoty otrzymane przez fundusze emerytalno-rentowe w zamian za papiery wartościowe przeniesione na stronę trzecią (tymczasowego nabywcę) wykazywane są w tej kategorii, jeżeli transakcja odwrotna została wyraźnie przyrzeczona, a nie jest tylko możliwą do zrealizowania opcją. Oznacza to, że fundusze emerytalno-rentowe ponoszą wszelkie ryzyka i zachowują wszelkie korzyści wynikające z posiadania papierów wartościowych stanowiących podstawę tej operacji,

— zabezpieczenie gotówkowe otrzymane w zamian za pożyczone papiery wartościowe: kwoty otrzymane w zamian za papiery wartościowe tymczasowo przeniesione na stronę trzecią w formie pożyczki papierów wartościowych pod zastaw gotówki,

— zabezpieczenie gotówkowe otrzymane w operacjach tymczasowego przeniesienia złota za zabezpieczeniem.

11. Emisja dłużnych papierów wartościowych

Papiery wartościowe, niebędące udziałami kapitałowymi, wyemitowane przez fundusze emerytalno-rentowe, zwykle zbywalne i będące przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych lub rozliczane na rynku, które nie dają posiadaczowi praw własności w stosunku do instytucji emitującej.

12. Udziały kapitałowe

Zob. kategoria 4.

13. Rezerwy techniczne

Kwota kapitału utrzymywana przez fundusze emerytalno-rentowe na zaspokojenie przyszłych świadczeń emerytalno-rentowych uprawnionych.

13.1.

w tym: uprawnienia emerytalno-rentowe

Kwota kapitału utrzymywana przez fundusze emerytalno-rentowe na zaspokojenie przyszłych świadczeń emerytalno-rentowych.

Uprawnienia emerytalno-rentowe, w tym: systemy o zdefiniowanej składce

Kwota kapitału utrzymywana przez fundusze emerytalno-rentowe na zaspokojenie przyszłych świadczeń emerytalno-rentowych uczestników systemów emerytalno-rentowych o zdefiniowanej składce.

W systemie o zdefiniowanej składce wypłacane świadczenia są zależne od wyników aktywów nabytych w ramach systemu emerytalno-rentowego. Zobowiązania systemu o zdefiniowanej składce są równe bieżącej wartości rynkowej aktywów funduszy.

Uprawnienia emerytalno-rentowe, w tym: systemy o zdefiniowanym świadczeniu

Kwota kapitału utrzymywana przez fundusze emerytalno-rentowe na zaspokojenie przyszłych świadczeń emerytalno-rentowych uczestników systemów emerytalno-rentowych o zdefiniowanym świadczeniu.

W systemie emerytalno-rentowym o zdefiniowanym świadczeniu poziom świadczeń emerytalno-rentowych przyrzeczonych uczestniczącym w nich pracownikom jest ustalany metodą uzgodnioną z wyprzedzeniem. Zobowiązania systemu o zdefiniowanym świadczeniu są równe wartości bieżącej przyrzeczonych świadczeń.

Umowne systemy o zdefiniowanej składce oraz systemy hybrydowe należą do grupy systemów o zdefiniowanym świadczeniu (pkt 17.59 ESA 2010). Umowny system o zdefiniowanej składce jest podobny do systemu o zdefiniowanej składce, ale występuje w nim gwarantowana minimalna kwota należna. Systemy hybrydowe to systemy, w których łączą się oba elementy: zdefiniowane świadczenie i zdefiniowana składka. System jest klasyfikowany jako „hybrydowy”, jeżeli występują w nim równocześnie elementy zdefiniowanego świadczenia i zdefiniowanej składki lub jeżeli system jest umownym systemem o zdefiniowanej składce i równocześnie zawiera elementy zdefiniowanego świadczenia lub zdefiniowanej składki.

13.2.

Należności funduszy emerytalno-rentowych od podmiotów nimi zarządzających

Zob. kategoria 6.

13.3.

Uprawnienia do świadczeń innych niż emerytalno-rentowe

Jest to nadwyżka składek netto nad świadczeniami, która oznacza zwiększenie zobowiązań systemu ubezpieczeń wobec beneficjentów (zdefiniowana w pkt 5.187 ESA 2010).

14. Finansowe instrumenty pochodne

Zob. kategoria 7.

15. Pozostałe kwoty do otrzymania/zapłacenia

Jest to pozycja rezydualna po pasywnej stronie bilansu, definiowana jako „pasywa nieuwzględnione w innych pozycjach”. KBC mogą wymagać odrębnego przekazywania określonych pozycji zaliczanych do tej kategorii, takich jak:

— kwoty do zapłacenia niezwiązane z podstawową działalnością funduszy emerytalno-rentowych, np. kwoty należne dostawcom, podatki, wynagrodzenia, składki na ubezpieczenie społeczne itp.,

— rezerwy na zobowiązania wobec stron trzecich, np. emerytury, dywidendy itp.,

— pozycje netto z tytułu pożyczania papierów wartościowych bez zabezpieczenia gotówkowego,

— kwoty netto do zapłacenia z tytułu przyszłych rozliczeń transakcji na papierach wartościowych,

— naliczone odsetki do zapłacenia z tytułu kredytów i pożyczek.

16. Wartość netto

Pozycja bilansująca bilansu nazywana jest wartością netto (B.90) (pkt 7.02 ESA 2010). Stany aktywów i zobowiązań zarejestrowane w bilansie wycenia się według odpowiednich cen, którymi zwykle są ceny rynkowe dominujące w momencie, do którego odnosi się bilans. Jednakże w systemie emerytalno-rentowym o zdefiniowanym świadczeniu poziom świadczeń emerytalno-rentowych przyrzeczonych uczestniczącym w nich pracownikom jest ustalany metodą uzgodnioną z wyprzedzeniem. Zobowiązania systemu o zdefiniowanym świadczeniu są równe wartości bieżącej przyrzeczonych świadczeń, zatem w programie emerytalno-rentowym o zdefiniowanym świadczeniu wartość netto może być inna zero.

W systemie o zdefiniowanej składce wypłacane świadczenia są zależne od wyników aktywów nabytych w ramach systemu emerytalno-rentowego. Zobowiązania systemu o zdefiniowanej składce są równe bieżącej wartości rynkowej aktywów funduszy. Wartość netto funduszu jest zawsze równa zero.

CZĘŚĆ 2

Definicje atrybutów sprawozdawczości „papier po papierze”

Tabela B

Definicje atrybutów sprawozdawczości „papier po papierze”

Pole

Opis

Kod identyfikacyjny papieru wartościowego

Kod jednoznacznie identyfikujący papier wartościowy, podany w instrukcji KBC (np. numer identyfikacyjny nadany przez KBC, CUSIP, SEDOL). Należy utrzymywać spójność tego kodu na przestrzeni czasu.

Liczba jednostek lub zagregowana wartość nominalna

Liczba jednostek papieru wartościowego lub zagregowana wartość nominalna (bez naliczonych odsetek), jeżeli obrót tym papierem jest prowadzony w ujęciu kwotowym, a nie w jednostkach.

Cena

Rynkowa cena jednostkowa papieru wartościowego lub procent zagregowanej wartości nominalnej, jeżeli obrót jest prowadzony w ujęciu kwotowym, a nie w jednostkach. KBC mogą również wymagać wykazywania w tej pozycji wartości naliczonych odsetek.

Zasada notowania

Określa, czy papier wartościowy notowany jest w procentach czy w jednostkach.

Wartość ogółem

Całkowita wartość rynkowa papieru wartościowego. Jeżeli papier wartościowy jest przedmiotem obrotu w jednostkach, wartość ta jest równa iloczynowi liczby papierów wartościowych i ceny jednostkowej. Jeżeli papier wartościowy jest przedmiotem obrotu w kwotach, a nie w jednostkach, wartość ta jest równa iloczynowi zagregowanej wartości nominalnej i ceny wyrażonej jako procent wartości nominalnej.

Co do zasady KBC powinny wymagać wykazywania w tej pozycji lub odrębnie wartości naliczonych odsetek. KBC mogą jednak zdecydować o wymaganiu danych z wyłączeniem naliczonych odsetek.

Transakcje finansowe

Suma transakcji kupna pomniejszona o transakcje sprzedaży (papiery wartościowe po stronie aktywów) lub emisje pomniejszone o wykupy (papiery wartościowe po stronie pasywów) papieru wartościowego według wartości transakcyjnej w euro.

Papiery wartościowe zakupione (aktywa) lub wyemitowane (pasywa)

Suma transakcji kupna (papiery wartościowe po stronie aktywów) lub emisji (papiery wartościowe po stronie pasywów) papieru wartościowego ujmowana według wartości transakcyjnej.

Papiery wartościowe sprzedane (aktywa) lub wykupione (pasywa)

Suma transakcji sprzedaży (papiery wartościowe po stronie aktywów) lub transakcji wykupu (papiery wartościowe po stronie pasywów) papieru wartościowego ujmowana według wartości transakcyjnej.

Waluta, w jakiej zarejestrowano papier wartościowy

Kod ISO lub ekwiwalentny kod waluty użytej do wyrażenia ceny lub wartości papieru wartościowego.

Pozostałe zmiany wolumenu według wartości nominalnej

Pozostałe zmiany wolumenu papieru wartościowego w portfelu według wartości nominalnej, w walucie/jednostce nominalnej lub w euro.

Pozostałe zmiany wolumenu według wartości rynkowej

Pozostałe zmiany wolumenu papieru wartościowego w portfelu według wartości rynkowej w euro.

Inwestycja portfelowa lub inwestycja bezpośrednia

Funkcja inwestycji zgodnie z jej klasyfikacją statystyki bilansu płatniczego (1).

Kraj emitenta

Siedziba emitenta. W przypadku udziałów/jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych kraj emitenta odnosi się do miejsca, w którym fundusz inwestycyjny jest rezydentem, a nie do siedziby zarządzającego funduszem.

CZĘŚĆ 3

Określenie liczby członków systemów emerytalno-rentowych

Tabela C

Określenie liczby członków systemów emerytalno-rentowych

Kategoria

Opis

1. Liczba członków systemów emerytalno-rentowych (ogółem)

Całkowita liczba członków systemów emerytalno-rentowych. Suma ta równa się sumie członków aktywnych, członków z odroczonymi uprawnieniami i członków będących emerytami.

Zob. kategorie 2, 3 i 4.

2. w tym: członkowie aktywni

Liczba aktywnych członków systemu emerytalno-rentowego.

Aktywnym członkiem jest członek systemu emerytalno-rentowego opłacający składki (lub w imieniu którego składki są opłacane) i który gromadzi aktywa lub zgromadził aktywa w przeszłości i nie jest jeszcze emerytem.

3. w tym: członkowie z odroczonymi uprawnieniami

Liczba członków systemu emerytalno-rentowego z odroczonymi uprawnieniami.

Członkiem z odroczonymi uprawnieniami jest członek systemu emerytalno-rentowego, który zaprzestał opłacania składek na rzecz systemu oraz gromadzenia praw do świadczeń, ale nie zaczął jeszcze otrzymywać świadczeń emerytalnych z tego systemu.

4. w tym: członkowie będący emerytami

Liczba członków systemu emerytalno-rentowego będących emerytami

Członkiem będącym emerytem jest członek systemu emerytalno-rentowego, który zaprzestał opłacania składek na rzecz systemu oraz gromadzenia praw do świadczeń oraz zaczął otrzymywać świadczenia emerytalne z tego systemu.

CZĘŚĆ 4

Definicje sektorów

Standard klasyfikacji sektorowej określa ESA 2010. Tabela D zawiera szczegółowy opis tych sektorów, które KBC przenoszą na kategorie krajowe zgodnie w niniejszym rozporządzeniem. Kontrahentów będących rezydentami w państwach członkowskich strefy euro identyfikuje się według sektora zgodnie z listami prowadzonymi przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla celów statystycznych oraz wskazówkami EBC dotyczącymi statystycznej klasyfikacji kontrahentów zawartymi w instrukcji pt. „Monetary financial institutions and markets statistics sector manual: Guidance for the statistical classification of customers”.

Tabela D

Definicje sektorów

Sektor

Opis

1. Monetarne instytucje finansowe

Monetarne instytucje finansowe w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33). Sektor ten obejmuje KBC (S.121), instytucje kredytowe w rozumieniu prawa Unii, FRP, pozostałe instytucje finansowe, których działalność polega na przyjmowaniu depozytów lub bliskich substytutów depozytów od podmiotów innych niż MIF oraz udzielaniu kredytów i pożyczek lub inwestowaniu w papiery wartościowe we własnym imieniu, przynajmniej w znaczeniu ekonomicznym, oraz instytucje pieniądza elektronicznego, których podstawową działalnością jest pośrednictwo finansowe polegające na emitowaniu pieniądza elektronicznego (S.122).

2. Sektor instytucji rządowych i samorządowych

Sektor instytucji rządowych i samorządowych (S.13) składa się z jednostek instytucjonalnych będących producentami nierynkowymi, których produkcja globalna przeznaczona jest na spożycie indywidualne i ogólnospołeczne, finansowanych z obowiązkowych płatności dokonywanych przez jednostki należące do pozostałych sektorów, a także z jednostek instytucjonalnych, których podstawową działalnością jest redystrybucja dochodu i bogactwa narodowego (pkt 2.111–2.113 ESA 2010).

3. Pozostałe instytucje pośrednictwa finansowego, z wyjątkiem instytucji ubezpieczeniowych i funduszy emerytalno-rentowych + pomocnicze instytucje finansowe + instytucje finansowe typu captive i udzielające pożyczek

Pozostałe instytucje pośrednictwa finansowego, z wyjątkiem instytucji ubezpieczeniowych i funduszy emerytalno-rentowych (S.125) obejmują wszystkie finansowe instytucje i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawową działalnością jest pośrednictwo finansowe realizowane poprzez zaciąganie zobowiązań w formach innych niż gotówka, depozyty (lub bliskie substytuty depozytów), udziały/jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych, bądź związanych z ubezpieczeniami, emeryturami i rentami oraz standaryzowanymi programami gwarancyjnymi od jednostek instytucjonalnych. Podsektor ten obejmuje podmioty sekurytyzacyjne w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1075/2013 (EBC/2013/40) (pkt 2.86–2.94 ESA 2010).

Podsektor pomocniczych instytucji finansowych (S.126) obejmuje wszystkie finansowe przedsiębiorstwa i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawowa działalność jest ściśle związana z pośrednictwem finansowym ale które same nie są instytucjami pośrednictwa finansowego. Podsektor ten obejmuje również centrale, których wszystkie lub większość jednostek zależnych są przedsiębiorstwami finansowymi (pkt 2.95–2.97 ESA 2010).

Podsektor instytucji finansowych typu captive i udzielających pożyczek (S.127) składa się ze wszystkich finansowych przedsiębiorstw i jednostek typu przedsiębiorstwo, których działalność nie polega ani na pośrednictwie finansowym, ani na pomocniczych usługach finansowych, a większość ich aktywów i zobowiązań nie jest przedmiotem transakcji na otwartych rynkach. Podsektor ten obejmuje spółki holdingowe, które mają pakiety kontrolne grupy jednostek zależnych, a ich główną działalnością jest posiadanie tej grupy bez świadczenia innych usług na rzecz przedsiębiorstw, w których posiadają udziały, tzn. jednostki te nie administrują innymi jednostkami ani nimi nie zarządzają (pkt 2.98 i 2.99 ESA 2010).

4. Fundusze inwestycyjne niebędące FRP

Fundusze inwestycyjne w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38). Podsektor ten składa się z wszystkich systemów zbiorowego inwestowania, z wyjątkiem FRP, które inwestują w aktywa finansowe lub niefinansowe, pod warunkiem że celem jest inwestowanie kapitału zebranego od ludności (S.124).

5. Instytucje ubezpieczeniowe

Instytucje ubezpieczeniowe (S.128) w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1374/2014 (EBC/2014/50).

6. Fundusze emerytalno-rentowe

Fundusze emerytalno-rentowe w rozumieniu art. 1 niniejszego rozporządzenia (S.129).

6.1.

Podmioty zarządzające funduszami emerytalno-rentowymi

Podmioty zarządzające funduszami emerytalno-rentowymi w rozumieniu art. 1 niniejszego rozporządzenia.

7. Przedsiębiorstwa niefinansowe

Sektor przedsiębiorstw niefinansowych (S.11) obejmuje samodzielne jednostki instytucjonalne posiadające osobowość prawną i będące producentami rynkowymi, których podstawową działalnością jest produkcja wyrobów i usług niefinansowych. Do sektora przedsiębiorstw niefinansowych należą także niefinansowe jednostki typu przedsiębiorstwo (pkt 2.45–2.50 ESA 2010).

8. Gospodarstwa domowe + instytucje niekomercyjne działające na rzecz gospodarstw domowych

Sektor gospodarstw domowych (S.14) składa się z osób lub grup osób będących konsumentami oraz przedsiębiorcami produkującymi rynkowe wyroby oraz usługi niefinansowe i finansowe (producenci rynkowi), pod warunkiem że produkcja wyrobów i usług nie odbywa się w ramach odrębnych podmiotów traktowanych jako jednostki typu przedsiębiorstwo. Sektor ten obejmuje również osoby lub grupy osób, które są producentami wyrobów i usług niefinansowych przeznaczonych wyłącznie na własne cele finalne. Sektor gospodarstw domowych obejmuje przedsiębiorców indywidualnych, którzy nie posiadają odrębnego statusu prawnego, innych niż utworzeni jako jednostki typu przedsiębiorstwo, będących producentami rynkowymi (pkt 2.118–2.128 ESA 2010).

Sektor instytucji niekomercyjnych działających na rzecz gospodarstw domowych (INGD) (S.15) obejmuje odrębne instytucje niekomercyjne posiadające osobowość prawną, działające na rzecz gospodarstw domowych i będące prywatnymi producentami nierynkowymi. Ich podstawowe przychody pochodzą z dobrowolnych wpłat pieniężnych lub wkładów w naturze od gospodarstw domowych jako konsumentów, z płatności dokonywanych przez sektor instytucji rządowych i samorządowych oraz z dochodów z tytułu własności (pkt 2.129 i 2.130 ESA 2010).

CZĘŚĆ 5

Opis transakcji finansowych i korekt z tytułu zmiany wyceny

1. Termin „transakcje finansowe” oznacza transakcje wynikające z utworzenia, likwidacji lub zmiany własności aktywów finansowych lub zobowiązań. Transakcje te wyliczane są jako różnica pomiędzy stanami na koniec okresów sprawozdawczych pomniejszona o zmiany wynikające z działania „korekt z tytułu zmiany wyceny” (będących konsekwencją zmian cen i kursów walut) oraz „reklasyfikacji i innych korekt”. Na potrzeby sporządzania danych dotyczących transakcji EBC wymaga przekazywania informacji statystycznych na potrzeby sporządzania danych dotyczących transakcji finansowych w formie korekt obejmujących „reklasyfikacje i inne korekty” oraz „zmiany wyceny wynikające ze zmiany cen i kursów walut”.

2. Termin „korekty z tytułu zmiany wyceny” oznacza zmiany wyceny aktywów i pasywów wynikające ze zmian ceny aktywów i pasywów lub wpływu kursów walut na wyrażoną w euro wartość aktywów i pasywów denominowanych w walucie obcej. Korekta z tytułu zmiany cen aktywów/pasywów odnosi się do zmiany wyceny aktywów/pasywów powstającej w wyniku zmiany ceny, po jakiej aktywa/pasywa są wykazywane lub po jakiej są oferowane na rynku. Zmiany wyceny wynikające ze zmiany cen uwzględniają zmiany zachodzące w czasie w wartości stanów na koniec okresu, wynikające ze zmian wartości podstawowej, według której takie stany są wykazywane, tzn. zyski/straty z tytułu posiadanych aktywów. Zmiany kursów walut w stosunku do euro zachodzące pomiędzy końcami okresów sprawozdawczych powodują zmiany wartości aktywów/pasywów w walutach obcych po ich przeliczeniu na euro. Z uwagi na to, że zmiany te stanowią zyski/straty z tytułu posiadanych aktywów i nie są wynikiem transakcji finansowych, wpływ takich zmian należy usunąć z danych dotyczących transakcji. Co do zasady korekty z tytułu zmiany wyceny mogą również obejmować zmiany wyceny wynikające z transakcji aktywami/pasywami, tj. zrealizowane zyski/straty, jednak w tym względzie istnieją różne praktyki krajowe.

3. „Odpisy z tytułu całkowitej/częściowej utraty wartości” oznaczają pomniejszenie wartości kredytów i pożyczek wykazanych w bilansie w przypadku, gdy kredyt lub pożyczka zostają uznane za stracone (odpis z tytułu całkowitej utraty wartości) lub gdy uznaje się, że kredyt lub pożyczka nie zostaną w pełni odzyskane (odpis z tytułu częściowej utraty wartości). Kategoria ta uwzględnia również całkowitą lub częściową utratę wartości wykazywaną w momencie sprzedaży lub przeniesienia kredytu lub pożyczki na osobę trzecią, jeżeli taka utrata wartości jest możliwa do zidentyfikowania.

(1) Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2011/23 z dnia 9 grudnia 2011 r. w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w zakresie statystyki zagranicznej (Dz.U. L 65 z 3.3.2012, s. 1).