Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/389 z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych standardów komunikacji (Tekst mający znaczenie dla EOG. )
Rozdział III — WYŁĄCZENIA Z OBOWIĄZKU STOSOWANIA SILNEGO UWIERZYTELNIANIA KLIENTA
Artykuł 19
W mocyObliczanie wskaźników oszustw
1. Dla każdego rodzaju transakcji, o którym mowa w tabeli zamieszczonej w załączniku, dostawca usług płatniczych zapewnia, aby łączne wskaźniki oszustw obejmujące zarówno transakcje płatnicze uwierzytelnione poprzez silne uwierzytelnianie klienta, jak i te przeprowadzone w ramach wyłączeń, o których mowa w art. 13–18, były nie wyższe niż referencyjny wskaźnik oszustw dla tego samego rodzaju transakcji płatniczej wskazany w tabeli zamieszczonej w załączniku.
Całkowity wskaźnik oszustw dla każdego rodzaju transakcji oblicza się jako całkowitą wartość nieautoryzowanych lub nielegalnych transakcji zdalnych – niezależnie od tego, czy środki odzyskano, czy też nie – podzieloną przez całkowitą wartość wszystkich transakcji zdalnych dla tego samego rodzaju transakcji – niezależnie od tego, czy uwierzytelniono je poprzez zastosowanie silnego uwierzytelniania klienta, czy przeprowadzono je w ramach któregokolwiek z wyłączeń, o których mowa w art. 13–18 – w ujęciu kwartalnym w trybie kroczącym (90 dni).
2. Obliczenia wskaźników oszustw i wynikające z nich dane liczbowe ocenia się w ramach audytu, o którym mowa w art. 3 ust. 2, które zapewnia ich kompletność i dokładność.
3. Metodyka i wszelkie modele, z których dostawca usług płatniczych korzysta do obliczenia wskaźnika oszustw – a także same wskaźniki oszustw – są odpowiednio dokumentowane i w pełni udostępniane właściwym organom i EUNB na ich wniosek po wcześniejszym zawiadomieniu odpowiedniego właściwego organu lub odpowiednich właściwych organów.
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.