Artykuł 2

1. Umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, o których mowa w art. 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1131, spełniają przyjęte standardy rynkowe, a zawarte w nich warunki umożliwiają zarządzającym FRP pełne egzekwowanie ich praw w przypadku niewykonania zobowiązania przez kontrahenta takich umów lub w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy, a także zapewniają zarządzającym FRP nieograniczone prawo do sprzedaży wszelkich aktywów otrzymanych jako zabezpieczenie.

2. Aktywa, o których mowa w art. 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1131, podlegają redukcji wartości równej wartościom korekty z tytułu zmienności, o których mowa w art. 224 ust. 1 tabele 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, dla danego rezydualnego terminu zapadalności w odniesieniu do pięciodniowego okresu upłynnienia i najwyższej oceny pod względem stopnia jakości kredytowej.

3. W razie potrzeby zarządzający FRP stosują dodatkową redukcję wartości oprócz tej, o której mowa w ust. 2. Aby ocenić, czy taka dodatkowa redukcja wartości jest potrzebna, uwzględniają oni wszystkie czynniki wskazane poniżej:

a) ocenę jakości kredytowej kontrahenta umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu;

b) okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia zdefiniowany w art. 272 pkt 9 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c) ocenę jakości kredytowej emitenta lub składnika aktywów stosowanego jako zabezpieczenie;

d) rezydualny termin zapadalności aktywów stosowanych jako zabezpieczenie;

e) zmienność ceny aktywów stosowanych jako zabezpieczenie.

4. Do celów ust. 3 zarządzający FRP wprowadzają przejrzystą politykę redukcji wartości dostosowaną do każdego składnika aktywów, o których mowa w art. 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1131, otrzymanego jako zabezpieczenie. Polityka ta jest udokumentowana i uzasadnia każdą decyzję dotyczącą zastosowania konkretnej redukcji wartości w odniesieniu do wartości składnika aktywów.

5. Zarządzający FRP regularnie weryfikują redukcję wartości, o której mowa w ust. 2, biorąc pod uwagę zmiany rezydualnego terminu zapadalności aktywów stosowanych jako zabezpieczenie. Zarządzający FRP weryfikują również dodatkową redukcję wartości, o której mowa w ust. 3, za każdym razem, gdy ulegną zmianie czynniki, o których mowa w tym ustępie.

6. Ust. 1–5 nie mają zastosowania, jeżeli kontrahentem umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu jest którykolwiek z określonych poniżej podmiotów:

a) instytucja kredytowa nadzorowana zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (

1

) lub instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie wydane w państwie trzecim, w odniesieniu do którego przyjęto decyzję w sprawie równoważności zgodnie z art. 114 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

b) firma inwestycyjna nadzorowana zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE (

2

) lub firma inwestycyjna posiadająca zezwolenie wydane w państwie trzecim, w odniesieniu do którego przyjęto decyzję w sprawie równoważności zgodnie z art. 47 rozporządzenia (UE) nr 600/2014;

c) zakład ubezpieczeń nadzorowany zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE (

3

) lub zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie wydane w państwie trzecim, w odniesieniu do którego przyjęto decyzję w sprawie równoważności zgodnie z art. 260 tej dyrektywy;

d) kontrahent centralny posiadający zezwolenie na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 (

4

);

e) Europejski Bank Centralny;

f) krajowy bank centralny;

g) bank centralny państwa trzeciego, pod warunkiem że wymogi dotyczące nadzoru ostrożnościowego i wymogi regulacyjne stosowane w tym państwie zostały uznane za równoważne z wymogami stosowanymi w Unii zgodnie z art. 114 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.