Artykuł 65

1. Dane osobowe przechowywane w systemie centralnym ETIAS nie są przekazywane ani udostępniane państwom trzecim, organizacjom międzynarodowym ani podmiotom prywatnym z wyjątkiem przekazywania danych do Interpolu na potrzeby automatycznego przetwarzania, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. b) i l) niniejszego rozporządzenia. Przekazywanie danych osobowych do Interpolu podlega przepisom art. 9 rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

2. Dane osobowe z systemu centralnego ETIAS, do których państwo członkowskie lub Europol uzyskały dostęp do celów, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie mogą być przekazywane ani udostępniane żadnemu państwu trzeciemu, organizacji międzynarodowej ani stronie prywatnej. Zakaz ten ma również zastosowanie w przypadku dalszego przetwarzania tych danych na poziomie krajowym lub między państwami członkowskimi.

3. W drodze odstępstwa od art. 49 niniejszego rozporządzenia, jeżeli jest to konieczne do celów związanych z powrotem, organy imigracyjne mogą skorzystać z dostępu do systemu centralnego ETIAS w celu pobrania danych, które mają być przekazane w poszczególnych przypadkach państwu trzeciemu, wyłącznie jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) przeprowadzono wcześniejsze wyszukiwanie w EES zgodnie z art. 26 rozporządzenia (UE) 2017/2226; oraz

b) w wyniku tego wyszukiwania okazało się, że w EES nie ma danych dotyczących danego obywatela państwa trzeciego, który podlega zobowiązaniu do powrotu.

W razie potrzeby spełnienie tych warunków weryfikowane jest przez dostęp do rejestrów przewidzianych w art. 46 rozporządzenia (UE) 2017/2226 odnoszących się do wyszukiwania, o którym mowa w lit. a) pierwszego akapitu niniejszego ustępu, i do odpowiedzi korespondującej z lit. b) tego akapitu.

Jeżeli te warunki są spełnione, organy imigracyjne mają dostęp do systemu centralnego ETIAS w celu przeprowadzenia kwerendy odnośnie do całości lub niektórych danych, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. a)-e) niniejszego rozporządzenia. Jeżeli plik wniosku ETIAS koresponduje z tymi danymi, organy imigracyjne uzyskają dostęp do danych, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. a)-g) niniejszego rozporządzenia, oraz – w przypadku małoletnich – z ust. 2 lit. k) tego artykułu.

W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu dane z systemu centralnego ETIAS, do których uzyskały dostęp organy imigracyjne, mogą zostać w poszczególnych przypadkach przekazane państwu trzeciemu, jeżeli jest to konieczne do potwierdzenia tożsamości obywateli państw trzecich wyłącznie do celów związanych z powrotem i tylko wtedy, gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:

a) Komisja przyjęła decyzję – zgodnie z art. 45 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/679 – stwierdzającą, że w danym państwie trzecim dane osobowe podlegają odpowiedniemu poziomowi ochrony;

b) zapewnione zostały odpowiednie zabezpieczenia, o których mowa w art. 46 rozporządzenia (UE) 2016/679, na przykład za pomocą obowiązującej umowy o readmisji między Unią lub państwem członkowskim a danym państwem trzecim;

c) zastosowanie ma art. 49 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2016/679.

Dane, o których mowa w

art. 17 ust. 2 lit. a), aa), b), d), e) i f) niniejszego rozporządzenia, mogą zostać przekazane jedynie, gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) dane są przekazywane zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii, w szczególności przepisami w zakresie ochrony danych, w tym zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia (UE) 2016/679, z umowami o readmisji oraz z prawem krajowym państwa członkowskiego przekazującego dane;

b) państwo trzecie zgodziło się przetwarzać dane wyłącznie do celów, do jakich zostały one dostarczone; oraz

c) w odniesieniu do danego obywatela państwa trzeciego wydana została decyzja nakazująca powrót, przyjęta zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (

19

) 2008/115/WE, o ile wykonanie takiej decyzji nakazującej powrót nie jest zawieszone ani nie wniesiono od niej odwołania mogącego skutkować zawieszeniem jej wykonania.

4. Przekazywanie danych osobowych państwom trzecim na podstawie ust. 3 nie może naruszać praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i osób objętych ochroną międzynarodową, w szczególności jeżeli chodzi o zasadę non-refoulement.

5. W drodze odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu dane z systemu centralnego ETIAS, o których mowa w art. 52 ust. 4, do których wyznaczone organy uzyskały dostęp do celów, o których mowa w art. 1 ust. 2, w indywidualnych przypadkach mogą zostać przekazane przez wyznaczony organ państwu trzeciemu lub mu przez ten organ udostępnione, jednak tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

a) zaistniał wyjątkowo pilny przypadek, w którym:

(i) zachodzi bezpośrednie zagrożenie związane z przestępstwem terrorystycznym; lub

(ii) zachodzi bezpośrednie zagrożenie dla życia ludzkiego, związane z poważnym przestępstwem;

b) przekazanie danych jest niezbędne do zapobieżenia takiemu przestępstwu terrorystycznemu lub poważnemu przestępstwu, do ich wykrycia lub do prowadzenia w ich sprawie postępowania przygotowawczego, na terytorium państw członkowskich lub danego państwa trzeciego;

c) wyznaczony organ ma dostęp do takich danych zgodnie z procedurą i warunkami określonymi w art. 51 i 52;

d) przekazania dokonuje się zgodnie z mającymi zastosowanie warunkami, które określono w dyrektywie (UE) 2016/680, w szczególności w jej rozdziale V;

e) złożony został, w formie pisemnej lub elektronicznej, należycie uzasadniony wniosek państwa trzeciego;

f) zagwarantowano, że na zasadzie wzajemności państwo trzecie występujące z wnioskiem przekazuje państwom członkowskim, które posługują się ETIAS, wszelkie posiadane przez siebie informacje w ramach systemów zezwoleń na podróż.

Jeżeli przekazanie odbywa się zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu, musi być ono udokumentowane, a dokumentacja ta, w tym data i godzina przekazania, informacje o właściwym organie odbierającym, uzasadnienie przekazania oraz przekazane dane osobowe, jest udostępniana organowi nadzorczemu ustanowionemu zgodnie z art. 41 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680 na jego wniosek.