Artykuł 12

1. W przypadku gdy państwo członkowskie nie podaje informacji, wyjaśnień i instrukcji określonych w art. 9, 10 i 11 oraz art. 13 ust. 2 lit. a) w języku urzędowym Unii powszechnie rozumianym przez możliwie największą liczbę użytkowników transgranicznych, to państwo członkowskie występuje do Komisji z wnioskiem o zapewnienie tłumaczenia na ten język, w granicach dostępnego budżetu Unii, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. c).

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby teksty przedłożone do tłumaczenia zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu obejmowały przynajmniej podstawowe informacje we wszystkich obszarach wymienionych w załączniku I oraz aby, o ile dostępny jest wystarczający budżet Unii, obejmowały wszelkie dalsze informacje, wyjaśnienia i instrukcje, o których mowa w art. 9, 10 i 11 oraz art. 13 ust. 2 lit. a), z uwzględnieniem najważniejszych potrzeb użytkowników transgranicznych. Państwa członkowskie przekazują do repozytorium linków, o którym mowa w art. 19, linki do takich przetłumaczonych informacji.

3. Język, o którym mowa w ust. 1, musi być językiem urzędowym Unii, którego użytkownicy w całej Unii najczęściej uczą się jako języka obcego. W drodze wyjątku, w przypadku gdy oczekuje się, że informacje, wyjaśnienia lub instrukcje, które mają zostać przetłumaczone, będą przedmiotem zainteresowania głównie użytkowników transgranicznych pochodzących z jednego innego państwa członkowskiego, język, o którym mowa w ust. 1, może być językiem urzędowym Unii używanym jako pierwszy język przez tych użytkowników transgranicznych.

4. W przypadku gdy państwo członkowskie występuje z wnioskiem o tłumaczenie na język urzędowy Unii niebędący językiem, którego użytkownicy w całej Unii najczęściej uczą się jako języka obcego, uzasadnia swój wniosek. W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że warunki wyboru innego języka, o których mowa w ust. 3, nie są spełnione, może odrzucić ten wniosek i poinformować państwo członkowskie o powodach tego odrzucenia.