Artykuł 20

1. Każde państwo członkowskie powołuje co najmniej jednego korespondenta krajowego Eurojustu.

2. Wszyscy korespondenci krajowi powołani przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 1 muszą posiadać umiejętności i doświadczenie wymagane do wykonywania ich zadań.

2a. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ krajowy jako krajowego korespondenta Eurojustu do spraw terroryzmu. Tym krajowym korespondentem do spraw terroryzmu jest organ sądowy lub inny właściwy organ. Jeżeli wymaga tego krajowy system prawny, państwo członkowskie ma możliwość wyznaczenia więcej niż jednego właściwego organu krajowego jako krajowego korespondenta Eurojustu do spraw terroryzmu. Krajowy korespondent do spraw terroryzmu ma dostęp do wszystkich istotnych informacji zgodnie z art. 21a ust. 1. Jest on uprawniony do gromadzenia takich informacji i przesyłania ich Eurojustowi zgodnie z prawem krajowym i prawem Unii, w szczególności z krajowym prawem karnym procesowym i mającymi zastosowanie przepisami o ochronie danych.

3. Każde państwo członkowskie tworzy krajowy system koordynacyjny Eurojustu, tak by zapewnić koordynację działań podejmowanych przez:

a) krajowych korespondentów Eurojustu;

b) krajowych korespondentów do spraw związanych z właściwością Prokuratury Europejskiej;

c) krajowego korespondenta Eurojustu do spraw terroryzmu;

d) krajowego korespondenta Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach karnych oraz maksymalnie trzy inne punkty kontaktowe Europejskiej Sieci Sądowej;

e) przedstawicieli krajowych lub punkty kontaktowe sieci wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych oraz przedstawicieli krajowych lub punkty kontaktowe sieci utworzonych decyzjami 2002/494/WSiSW, 2007/845/WSiSW oraz 2008/852/WSiSW;

f) w stosownych przypadkach – każdy inny stosowny organ sądowy.

4. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 3, zachowują swoje stanowisko i status zgodnie z prawem krajowym, co nie może wywierać znaczącego wpływu na wykonywanie przez nie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.

5. Krajowi korespondenci Eurojustu odpowiadają za działanie swego krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu. W przypadku gdy powołano kilku korespondentów Eurojustu, za działanie ich krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu odpowiada jeden z nich.

6. Przedstawiciele krajowi są informowani o wszelkich posiedzeniach ich krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu, w przypadku gdy omawiane są kwestie związane z prowadzonymi sprawami. W razie potrzeby mogą oni brać udział w tych posiedzeniach.

7. Każdy krajowy system koordynacyjny Eurojustu ułatwia wykonywanie zadań Eurojustu w danym państwie członkowskim, w szczególności poprzez:

a) zapewnienie, by do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami, o którym mowa w art. 23, przekazywano informacje odnoszące się do danego państwa członkowskiego w sposób sprawny i niezawodny;

b) pomoc w ustalaniu, czy dany wniosek należy rozpatrywać z wykorzystaniem Eurojustu czy Europejskiej Sieci Sądowej;

c) udzielanie przedstawicielowi krajowemu pomocy w identyfikacji organów właściwych do wykonywania wniosków i decyzji dotyczących współpracy wymiarów sprawiedliwości, w tym także wniosków i decyzji opartych na instrumentach służących wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania;

d) utrzymywanie bliskich stosunków z krajową jednostką Europolu, innymi punktami kontaktowymi Europejskiej Sieci Sądowej oraz innymi odpowiednimi właściwymi organami krajowymi.

8. Dla osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, osoby, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu, są podłączone do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami zgodnie z niniejszym artykułem oraz z art. 23, 24, 25 i 34. Koszt podłączenia do zautomatyzowanego systemu zarządzania zostanie pokryty z budżetu ogólnego Unii.

9. Utworzenie krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu i powołanie korespondentów krajowych nie wyklucza bezpośrednich kontaktów przedstawiciela krajowego z właściwymi organami jego państwa członkowskiego.