Artykuł 21

1. Właściwe organy państw członkowskich wymieniają z Eurojustem wszelkie informacje konieczne do wykonywania jego zadań, o których mowa w art. 2 i 4,zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami dotyczącymi ochrony danych. Wymiana ta obejmuje przynajmniej informacje, o których mowa w ust. 4, 5 i 6 niniejszego artykułu.

2. Przekazanie informacji Eurojustowi jest traktowane jako złożenie wniosku o pomoc Eurojustu w danej sprawie wyłącznie wtedy, gdy właściwy organ tak wyraźnie wskazał.

3. Przedstawiciele krajowi dokonują, bez uprzedniej zgody, między sobą lub ze swoimi właściwymi organami krajowymi, wymiany wszelkich informacji koniecznych do wykonywania zadań Eurojustu. W szczególności właściwe organy krajowe niezwłocznie informują swoich przedstawicieli krajowych o dotyczącej ich sprawie.

4. Właściwe organy krajowe informują swoich przedstawicieli krajowych o utworzeniu wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych oraz o wynikach prac takich zespołów.

5. Właściwe organy krajowe bez zbędnej zwłoki informują swoich przedstawicieli krajowych o wszelkich przypadkach, które dotyczą co najmniej trzech państw członkowskich i w odniesieniu do których wnioski lub decyzje dotyczące współpracy wymiarów sprawiedliwości, w tym wnioski i decyzje oparte na instrumentach służących wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania, zostały przekazane do co najmniej dwóch państw członkowskich, w przypadku gdy zachodzi jedna lub więcej z poniższych przesłanek:

a) za dane przestępstwo w państwie członkowskim występującym z wnioskiem lub wydającym decyzję grozi kara pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający polegający na pozbawieniu wolności na maksymalny okres co najmniej pięciu lub sześciu lat – zależnie od decyzji danego państwa członkowskiego – i przestępstwo to jest umieszczone w następującym wykazie:

(i) handel ludźmi;

(ii) niegodziwe traktowanie w celach seksualnych lub wykorzystywanie seksualne, w tym pornografia dziecięca i nagabywanie dzieci w celach seksualnych;

(iii) handel narkotykami;

(iv) nielegalny handel bronią palną, jej częściami lub komponentami oraz amunicją lub materiałami wybuchowymi;

(v) korupcja;

(vi) przestępstwa przeciwko interesom finansowym Unii;

(vii) fałszowanie pieniądza lub środków płatniczych;

(viii) działalność związana z praniem pieniędzy;

(ix) przestępczość komputerowa;

b) stan faktyczny wskazuje, że dana sprawa dotyczy organizacji przestępczej;

c) z przesłanek wynika, że sprawa może mieć istotny wymiar transgraniczny lub może mieć następstwa na poziomie Unii, lub może dotyczyć innych państw członkowskich niż te, które są bezpośrednio zaangażowane.

6. Właściwe organy krajowe informują swoich przedstawicieli krajowych o:

a) przypadkach, w których wystąpił lub może wystąpić konflikt jurysdykcji;

b) przesyłkach niejawnie nadzorowanych dotyczących co najmniej trzech państw, z których co najmniej dwa są państwami członkowskimi;

c) powtarzających się trudnościach lub odmowach dotyczących wykonania wniosków lub decyzji w sprawie współpracy wymiarów sprawiedliwości, w tym wniosków i decyzji opartych na instrumentach służących wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania.

7. W szczególnych przypadkach organy krajowe nie mają obowiązku przekazywania informacji, jeżeli ich przekazanie zaszkodziłoby żywotnym interesom bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwu osób.

8. Niniejszy artykuł nie narusza warunków określonych w umowach dwustronnych bądź wielostronnych lub uzgodnień między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, w tym wszelkich warunków określonych przez państwa trzecie w odniesieniu do sposobu wykorzystania informacji po ich dostarczeniu.

9. Niniejszy artykuł nie ma wpływu na inne obowiązki dotyczące przekazywania informacji Eurojustowi.

10. Właściwe organy krajowe nie mają obowiązku udzielania informacji, o których mowa w niniejszym artykule, jeżeli takie informacje zostały już przekazane Eurojustowi zgodnie z innymi przepisami niniejszego rozporządzenia.