Artykuł 17

1. Weryfikator sprawdza właściwe zastosowanie i wdrożenie metodyki monitorowania zatwierdzonej przez właściwy organ w planie monitorowania, łącznie ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi takiej metodyki monitorowania.

2. Do celów weryfikacji raportu prowadzącego instalację na temat wielkości emisji, weryfikator sprawdza właściwe zastosowanie i wykonanie zatwierdzonego przez właściwy organ planu pobierania próbek, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066, zatwierdzony przez właściwy organ;

3. Do celów weryfikacji raportu prowadzącego instalację dotyczącego danych podstawowych, raportu dotyczącego danych nowej instalacji lub rocznego raportu dotyczącego poziomu działalności weryfikator sprawdza, czy metodyka gromadzenia i monitorowania danych określona w planie metodyki monitorowania jest stosowana prawidłowo, w tym:

a) czy wszystkie dane dotyczące emisji, nakładów, produktów i przepływów energii przypisuje się prawidłowo do podinstalacji zgodnie z granicami systemu, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia delegowanego (UE)

2019/331 ;

b) czy dane są kompletne i czy wystąpiły luki w danych lub podwójne liczenie;

c) czy poziomy działalności dla wskaźników emisyjności dla produktów opierają się na prawidłowym stosowaniu definicji produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia delegowanego (UE)

2019/331 ;

d) czy poziomy działalności dla podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, podinstalacji systemu ciepłowniczego, podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie i podinstalacji wytwarzających emisje procesowe zostały prawidłowo przypisane zgodnie z produktami wyprodukowanymi i na podstawie aktów delegowanych przyjętych na mocy art. 10b ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE;

e) w stosownych przypadkach, czy zużycie energii zostało prawidłowo przypisane do każdej podinstalacji;

f) czy wartość parametrów wymienionych w art. 16 ust. 5, art. 19, 20 lub 21 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331 opiera się na prawidłowym stosowaniu tego rozporządzenia;

g) do celów weryfikacji rocznego raportu dotyczącego poziomu działalności i raportu dotyczącego danych nowej instalacji – datę rozpoczęcia normalnej działalności, o której mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331;

h) do celów weryfikacji rocznego raportu dotyczącego poziomu działalności – czy parametry wymienione w pkt 2.3–2.7 załącznika IV do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331, stosownie do instalacji, były monitorowane i zgłaszane w prawidłowy sposób zgodnie z planem metodyki monitorowania.

4. Jeżeli przenoszony CO2 jest odejmowany zgodnie z art. 49 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066, a ilość przenoszonego CO2 jest mierzona zarówno w instalacji przesyłającej, jak i odbiorczej lub w infrastrukturze transportowej CO2, weryfikator sprawdza, czy różnice między wartościami zmierzonymi w obu instalacjach lub w infrastrukturze transportowej CO2 można wyjaśnić niepewnością systemów pomiarowych i czy w raportach na temat wielkości emisji z obu instalacji lub infrastruktury transportowej CO2 podano właściwą średnią arytmetyczną zmierzonych wartości.

Jeśli różnic między wartościami zmierzonymi w obu instalacjach lub w infrastrukturze transportowej CO2 nie można wyjaśnić niepewnością systemów pomiarowych, weryfikator sprawdza, czy wprowadzono dostosowania w celu zmniejszenia różnic między zmierzonymi wartościami, czy takie dostosowania miały zachowawczy charakter i czy właściwy organ zatwierdził takie dostosowania.

Jeżeli CO2 tranzytowe zgłoszono zgodnie z art. 49 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066, weryfikator sprawdza, czy CO2 tranzytowe zostało przeniesione do innej instalacji lub infrastruktury transportowej CO2 nie później niż w dniu 31 stycznia następnego roku.

4a. Jeżeli przenoszony N2O nie jest liczony jako emitowany zgodnie z art. 50 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066, a ilość przenoszonego N2O jest mierzona zarówno w instalacji przesyłającej, jak i odbiorczej, weryfikator sprawdza, czy różnice między wartościami zmierzonymi w obu instalacjach można wyjaśnić niepewnością systemów pomiarowych i czy w raportach na temat wielkości emisji z obu instalacji podano właściwą średnią arytmetyczną zmierzonych wartości.

Jeśli różnic między wartościami zmierzonymi w obu instalacjach nie można wyjaśnić niepewnością systemów pomiarowych, weryfikator sprawdza, czy wprowadzono dostosowania w celu zmniejszenia różnic między zmierzonymi wartościami, czy takie dostosowania miały zachowawczy charakter i czy właściwy organ zatwierdził takie dostosowania.

4b. W przypadku gdy CO2 przenoszony zgodnie z art. 49 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066 pochodzi z materiałów lub paliw zawierających węgiel o współczynniku zero, weryfikator sprawdza wszystkie następujące elementy:

a) czy przenoszony CO2 powstał z materiałów lub paliw zawierających węgiel o współczynniku zero;

b) czy instalacja przesyłająca lub infrastruktura transportu CO2 odjęły przenoszony CO2 prawidłowo, proporcjonalnie do frakcji węgla, która nie pochodzi z węgla o współczynniku zero;

c) czy prowadzący instalację lub infrastrukturę transportu CO2 monitorował emisje z wycieków, emisje niezorganizowane lub uwolnione emisje, jeżeli takie emisje wystąpiły;

d) wszelkie informacje, które weryfikator uzna za niezbędne do ograniczenia ryzyka weryfikacyjnego do możliwego do przyjęcia poziomu w celu uzyskania wystarczającej pewności, że raport na temat wielkości emisji jest wolny od istotnych nieprawidłowości.

4c. Jeżeli CO2 jest trwale związany chemicznie z produktem zgodnie z art. 49a rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066, weryfikator sprawdza wszystkie następujące elementy:

a) czy produkt jest wymieniony w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2024/2620;

b) czy prowadzący instalację prawidłowo odjął CO2 pochodzący z węgla nieobjętego współczynnikiem zero, który jest trwale związany chemicznie zgodnie z art. 49a rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066;

c) ilość CO2 trwale związanego chemicznie w produkcie wymienionym w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2024/2620;

d) w przypadku CO2 powstałego z materiałów lub paliw zawierających frakcję węgla o współczynniku zero:

(i) czy CO2 powstał z tych materiałów lub paliw;

(ii) czy prowadzący instalację prawidłowo odjął CO2, który jest trwale związany chemicznie, proporcjonalnie do frakcji węgla, która nie pochodzi z węgla o współczynniku zero;

e) wszelkie informacje, które weryfikator uzna za niezbędne do ograniczenia ryzyka weryfikacyjnego do możliwego do przyjęcia poziomu w celu uzyskania wystarczającej pewności, że raport na temat wielkości emisji jest wolny od istotnych nieprawidłowości.

5. Do celów weryfikacji raportu prowadzącego instalację na temat wielkości emisji weryfikator, w ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sprawdza następujące dowody:

a) dowody prowadzącego instalację wykazujące zgodność paliw z biomasy o współczynniku zero z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określonymi w art. 29 ust. 2–7 i 10 dyrektywy (UE) 2018/2001;

b) dowody prowadzącego instalację wykazujące zgodność paliwa odnawialnego pochodzenia niebiologicznego („RFNBO”) lub pochodzących z recyklingu paliw węglowych („RCF”) o współczynniku zero z kryteriami ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określonymi w art. 29a dyrektywy (UE) 2018/2001;

c) dowody prowadzącego instalację wykazujące wszystkie następujące elementy:

(i) zgodność syntetycznych paliw niskoemisyjnych o współczynniku zero z progiem redukcji emisji gazów cieplarnianych, o którym mowa w art. 2 pkt 13 dyrektywy (UE) 2024/1788;

(ii) czy w odniesieniu do zawartości węgla w syntetycznych paliwach niskoemisyjnych umorzono uprzednio uprawnienia na podstawie dyrektywy 2003/87/WE.

5a. W przypadku gdy prowadzący instalację określił frakcję biomasy i identyczną frakcję biomasy o współczynniku zero dla biogazu z wykorzystaniem rejestrów zakupów zgodnie z art. 39 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066, weryfikator sprawdza wszystkie następujące elementy:

a) czy żadna inna osoba nie twierdzi, że zakupiona ilość biogazu jest przez nią wykorzystywana;

b) czy prowadzący instalację i producent frakcji biomasy są podłączeni do tej samej sieci;

c) wszelkie informacje, które weryfikator uzna za niezbędne do ograniczenia ryzyka weryfikacyjnego do możliwego do przyjęcia poziomu w celu uzyskania wystarczającej pewności, że raport na temat wielkości emisji jest wolny od istotnych nieprawidłowości.

5b. W przypadku gdy frakcję RFNBO lub RCF i identyczną frakcję RFNBO lub RCF o współczynniku zero zawartą w gazie ziemnym określono zgodnie z art. 39a rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066, weryfikator sprawdza wszystkie następujące elementy:

a) czy żadna inna osoba nie twierdzi, że zakupiona ilość RFNBO lub RCF jest przez nią wykorzystywana;

b) czy prowadzący instalację i producent RFNBO lub RCF są podłączeni do tej samej sieci;

c) wszelkie informacje, które weryfikator uzna za niezbędne do ograniczenia ryzyka weryfikacyjnego do możliwego do przyjęcia poziomu w celu uzyskania wystarczającej pewności, że raport na temat wielkości emisji jest wolny od istotnych nieprawidłowości.

6. W przypadku gdy alternatywne paliwo lotnicze lub kwalifikujące się paliwo lotnicze jest dostarczane do statku powietrznego w fizycznie identyfikowalnych partiach i można je fizycznie przypisać do zgłoszonego lotu, weryfikator sprawdza, czy ilość alternatywnego paliwa lotniczego lub kwalifikującego się paliwa lotniczego jest prawidłowo przypisana do lotu bezpośrednio po uzupełnieniu paliwa.

Jeśli kilka kolejnych lotów jest wykonywanych bez uzupełniania paliwa między kolejnymi lotami, weryfikator sprawdza, czy ilość alternatywnego paliwa lotniczego lub kwalifikującego się paliwa lotniczego jest przypisana do tych lotów proporcjonalnie do emisji z tych lotów obliczonych z zastosowaniem wstępnego współczynnika emisji.

W przypadku gdy alternatywne paliwo lotnicze nie może być fizycznie przypisane na lotnisku do konkretnego lotu, weryfikator sprawdza, czy alternatywne paliwo lotnicze jest przypisane do lotów, w przypadku których uprawnienia muszą zostać umorzone zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, proporcjonalnie do emisji z tych lotów rozpoczynających się na tym lotnisku, które to emisje obliczono z zastosowaniem wstępnego współczynnika emisji.

W przypadku gdy nie można fizycznie przypisać kwalifikującego się paliwa lotniczego na lotnisku do konkretnego lotu, weryfikator sprawdza, czy kwalifikujące się paliwo lotnicze jest przypisane do lotów, w przypadku których uprawnienia należy umorzyć zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, oraz do lotów, o których mowa w art. 3c ust. 8 tej dyrektywy, proporcjonalnie do emisji z tych lotów obliczonych z zastosowaniem wstępnego współczynnika emisji.

Do celów akapitu trzeciego i czwartego weryfikator sprawdza, czy alternatywne paliwo lotnicze lub kwalifikujące się paliwo lotnicze zostało dostarczone do systemu tankowania na lotnisku odlotu w okresie sprawozdawczym lub 3 miesiące przed rozpoczęciem lub 3 miesiące po zakończeniu tego okresu sprawozdawczego, jak określono w planie monitorowania zatwierdzonym przez właściwy organ.

Do celów akapitu pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego weryfikator sprawdza, czy:

a) alternatywne paliwo lotnicze lub kwalifikujące się paliwo lotnicze jest prawidłowo przypisane do par lotnisk w raporcie operatora statku powietrznego na temat wielkości emisji;

b) całkowita ilość alternatywnego paliwa lotniczego, którą zgłoszono, nie przekracza całkowitej ilości paliwa zgłoszonej przez tego operatora statku powietrznego w ramach lotów, w przypadku których należy umorzyć uprawnienia zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, rozpoczynających się z lotniska, na którym dostarcza się alternatywne paliwo lotnicze;

ba) całkowita ilość kwalifikującego się paliwa lotniczego nie przekracza całkowitej ilości paliwa zgłoszonej przez tego operatora statku powietrznego w odniesieniu do lotów, w przypadku których należy umorzyć uprawnienia zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, oraz lotów, o których mowa w art. 3c ust. 8 tej dyrektywy, rozpoczynających się z lotniska, na którym dostarcza się kwalifikujące się paliwo lotnicze;

c) całkowita ilość alternatywnego paliwa lotniczego na potrzeby lotów, w przypadku których uprawnienia muszą zostać umorzone zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, nie przekracza całkowitej ilości zakupionego alternatywnego paliwa lotniczego, od której odejmuje się całkowitą ilość alternatywnego paliwa lotniczego sprzedaną stronom trzecim;

ca) całkowita ilość kwalifikującego się paliwa lotniczego na potrzeby lotów, w przypadku których uprawnienia muszą zostać umorzone zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, oraz lotów, o których mowa w art. 3c ust. 8 tej dyrektywy, nie przekracza całkowitej ilości zakupionego kwalifikującego się paliwa lotniczego, od której odejmuje się całkowitą ilość kwalifikujących się paliw lotniczych sprzedaną stronom trzecim;

d) stosunek alternatywnego paliwa lotniczego lub kwalifikującego się paliwa lotniczego do paliw kopalnych, przypisanych do lotów i zagregowanych z podziałem na pary lotnisk, nie przekracza maksymalnych ograniczeń dotyczących dodawania dla tego alternatywnego paliwa lotniczego lub kwalifikującego się paliwa lotniczego certyfikowanego zgodnie z uznaną normą międzynarodową;

e) zagregowana frakcja o współczynniku zero w alternatywnym paliwie lotniczym nie przekracza ilości alternatywnego paliwa lotniczego, w odniesieniu do której przedstawiono następujący dowód:

(i) w przypadku gdy frakcja o współczynniku zero dotyczy frakcji biomasy mieszanego alternatywnego paliwa lotniczego – dowód spełnienia kryteriów zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określonych w art. 29 ust. 2–7 i 10 dyrektywy (UE) 2018/2001;

(ii) w przypadku gdy frakcja o współczynniku zero dotyczy frakcji RFNBO lub RCF mieszanego paliwa alternatywnego – dowód spełnienia kryteriów ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określonych w art. 29a dyrektywy (UE) 2018/2001;

(iii) w przypadku gdy frakcja o współczynniku zero dotyczy frakcji syntetycznego paliwa niskoemisyjnego w mieszanym paliwie alternatywnym – dowód osiągnięcia progu redukcji emisji gazów cieplarnianych, o którym mowa w art. 2 pkt 13 dyrektywy (UE) 2024/1788, oraz dowód, że zawartość węgla w syntetycznym paliwie niskoemisyjnym podlegała uprzedniemu umorzeniu uprawnień na podstawie dyrektywy 2003/87/WE;

f) te same ilości alternatywnego paliwa lotniczego lub kwalifikującego się paliwa lotniczego nie zostały uwzględnione ani zgłoszone jako wykorzystane we wcześniejszym raporcie lub przez innego operatora statku powietrznego lub w innym systemie ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych.

7. Do celów przeprowadzenia oceny informacji zawartych w raporcie prowadzącego instalację lub operatora statku powietrznego zgodnie z załącznikiem Xa do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2066 weryfikator ocenia i potwierdza:

a) w przypadku gdy paliwa nie są zużyte w tym samym roku sprawozdawczym – czy prawidłowo zastosowano metodykę określoną w zatwierdzonym planie monitorowania dotyczącą sposobu przydziału ilości paliwa między różnych dostawców;

b) czy ilości paliwa od danego dostawcy zużyte przez prowadzącego instalację lub operatora statku powietrznego nie przekraczają ilości nabytych od tego dostawcy, przy uwzględnieniu ilości zapasów obliczonych zgodnie z metodyką zawartą w zatwierdzonym planie monitorowania.