Artykuł 16

1. Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, wprowadzając wymóg, by pula aktywów stanowiących zabezpieczenie przez cały czas zawierała bufor płynnościowy składający się z aktywów płynnych dostępnych na potrzeby pokrycia wypływu płynności netto w programie emisji obligacji zabezpieczonych.

2. Bufor płynnościowy dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie musi pokrywać maksymalny skumulowany wypływ płynności netto przez następne 180 dni.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby bufor płynnościowy dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, składał się z następujących rodzajów aktywów, wyodrębnionych zgodnie z art. 12 niniejszej dyrektywy:

a) aktywów kwalifikujących się jako aktywa poziomu 1, 2A lub 2B zgodnie z mającym zastosowanie rozporządzeniem delegowanym przyjętym na podstawie art. 460 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które zostały wycenione zgodnie tym rozporządzeniem delegowanym i nie zostały wyemitowane przez samą instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone, jej jednostkę dominującą, inną niż podmiot sektora publicznego, który nie jest instytucją kredytową, jej jednostkę zależną ani inną jednostkę zależną jej jednostki dominującej ani przez jednostkę specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji, z którą dana instytucja kredytowa jest ściśle powiązana;

b) ekspozycji krótkoterminowych wobec instytucji kredytowych, które kwalifikują się do stopnia 1. lub 2. jakości kredytowej lub depozytów krótkoterminowych w instytucjach kredytowych, które kwalifikują się do stopnia 1., 2. lub 3. jakości kredytowej, zgodnie z art. 129 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć rodzaje aktywów płynnych stosowanych do celów akapitu pierwszego lit. a) i b).

Państwa członkowskie zapewniają, aby do bufora płynnościowego dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie nie można było zaliczać niezabezpieczonych roszczeń z tytułu ekspozycji, w odniesieniu do których uznano, że doszło do niewykonania zobowiązania w rozumieniu art. 178 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4. Jeżeli instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone są objęte wymogami dotyczącymi płynności określonymi w innych aktach prawnych Unii, czego wynikiem jest nakładanie się tych wymogów z wymogami dotyczącymi bufora płynnościowego dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, państwa członkowskie mogą postanowić, że przepisów prawa krajowego transponujących ust. 1, 2 i 3 nie stosuje się przez okres przewidziany w tych innych aktach prawnych Unii. Państwa członkowskie mogą skorzystać z tej możliwości tylko do dnia, od którego zastosowanie ma zmiana tych aktów prawnych Unii służąca wyeliminowaniu nakładania się tych wymogów i informują Komisję i EUNB o skorzystaniu z tej możliwości.

5. W przypadku struktur przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności państwa członkowskie mogą zezwolić na wyliczanie kwoty głównej na podstawie ostatecznego terminu zapadalności zgodnie z warunkami umownymi obligacji zabezpieczonej.

6. Państwa członkowskie mogą postanowić, że ust. 1 nie ma zastosowania do obligacji zabezpieczonych objętych wymogami dotyczącymi dopasowania finansowania.