Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2162 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie emisji obligacji zabezpieczonych i nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi oraz zmieniająca dyrektywy 2009/65/WE i 2014/59/UE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejszą dyrektywą ustanawia się następujące przepisy dotyczące ochrony inwestorów, regulujące:

1) wymogi dotyczące emisji obligacji zabezpieczonych;

2) cechy strukturalne obligacji zabezpieczonych;

3) nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi;

4) wymogi dotyczące publikowania informacji dotyczących obligacji zabezpieczonych.

Artykuł 2

Zakres stosowania

Niniejszą dyrektywę stosuje się do obligacji zabezpieczonych emitowanych przez instytucje kredytowe mające siedzibę w Unii.

Artykuł 3

Definicje

Na potrzeby niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje:

1) „obligacja zabezpieczona” oznacza zobowiązanie dłużne wyemitowane przez instytucję kredytową zgodnie z przepisami prawa krajowego transponującymi obowiązkowe wymogi niniejszej dyrektywy i zabezpieczone aktywami stanowiącymi zabezpieczenie, względem których inwestorom nabywającym obligacje zabezpieczone bezpośrednio przysługuje roszczenie jako wierzycielom uprzywilejowanym;

2) „program emisji obligacji zabezpieczonych” oznacza cechy strukturalne emisji obligacji zabezpieczonych określone przepisami ustawowymi i warunkami umownymi zgodnie z zezwoleniem udzielonym instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

3) „pula aktywów stanowiących zabezpieczenie” oznacza jasno określony zbiór aktywów zabezpieczających zobowiązania spłaty z tytułu obligacji zabezpieczonych, wyodrębnionych od innych aktywów będących w posiadaniu instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

4) „aktywa stanowiące zabezpieczenie” oznaczają aktywa zaliczone do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie;

5) „aktywa zabezpieczające” oznaczają aktywa rzeczowe i aktywa w postaci ekspozycji, które zabezpieczają aktywa stanowiące zabezpieczenie;

6) „wyodrębnienie” oznacza działania prowadzone przez instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone w celu identyfikacji aktywów stanowiących zabezpieczenie oraz prawnego umieszczenia ich poza zasięgiem roszczeń wierzycieli innych niż inwestorzy nabywający obligacje zabezpieczone i kontrahenci instrumentów pochodnych;

7) „instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

8) „wyspecjalizowana hipoteczna instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową, która finansuje kredyty wyłącznie lub głównie poprzez emisję obligacji zabezpieczonych oraz która jest uprawniona na mocy prawa wyłącznie do udzielania kredytów hipotecznych i kredytów na rzecz sektora publicznego i nie jest uprawniona do przyjmowania depozytów pieniężnych, lecz przyjmuje od klientów inne środki podlegające zwrotowi;

9) „automatyczne przyspieszenie” oznacza sytuację, w której obligacja zabezpieczona automatycznie staje się natychmiastowo wymagalna i płatna w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji emitenta, a inwestorom nabywającym obligacje zabezpieczone przysługuje możliwe do wyegzekwowania roszczenie o zwrot środków wcześniej niż w pierwotnym terminie zapadalności;

10) „wartość rynkowa” oznacza – do celów nieruchomości – wartość rynkową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

11) „bankowo-hipoteczna wartość nieruchomości” oznacza – do celów nieruchomości – bankowo-hipoteczną wartość nieruchomości zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

12) „aktywa podstawowe” oznaczają dominujące aktywa stanowiące zabezpieczenie, które decydują o charakterze puli aktywów stanowiących zabezpieczenie;

13) „aktywa zastępcze” oznaczają aktywa stanowiące zabezpieczenie, które przyczyniają się do spełnienia wymogów dotyczących pokrycia, inne niż aktywa podstawowe;

14) „nadzabezpieczenie” oznacza cały ustawowy, umowny lub dobrowolny poziom zabezpieczenia, który wykracza poza wymóg dotyczący pokrycia określony w art. 15;

15) „wymogi dotyczące dopasowania finansowania” oznaczają przepisy nakładające obowiązek dopasowania przepływów pieniężnych między wymagalnymi aktywami i zobowiązaniami poprzez zapewnienie w drodze warunków umownych, by płatności od kredytobiorców i kontrahentów instrumentów pochodnych były wymagalne przed dokonaniem płatności na rzecz inwestorów nabywających obligacje zabezpieczone i kontrahentów instrumentów pochodnych, by otrzymywane kwoty były przynajmniej równe pod względem wartości kwotom przypadającym do zapłaty na rzecz inwestorów nabywających obligacje zabezpieczone i kontrahentów instrumentów pochodnych, oraz by kwoty otrzymane od kredytobiorców i kontrahentów instrumentów pochodnych były zaliczane do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 16. ust. 3 do czasu wymagalności płatności na rzecz inwestorów nabywających obligacje zabezpieczone i kontrahentów instrumentów pochodnych;

16) „wypływ płynności netto” oznacza wszystkie wypływy płatności wymagalne w danym dniu, w tym płatności z tytułu kwoty głównej i odsetek oraz płatności z tytułu instrumentów pochodnych w ramach programu emisji obligacji zabezpieczonych, po odliczeniu wszystkich wpływów płatności wymagalnych w tym samym dniu w odniesieniu do roszczeń dotyczących aktywów stanowiących zabezpieczenie;

17) „struktura przewidująca możliwość przedłużenia terminu zapadalności” oznacza mechanizm, który przewiduje możliwość przedłużenia planowego terminu zapadalności obligacji zabezpieczonych o wcześniej określony czas oraz w przypadku wystąpienia konkretnego zdarzenia aktywującego;

18) „nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi” oznacza nadzór nad programami emisji obligacji zabezpieczonych zapewniający zgodność z wymogami mającymi zastosowanie do emisji obligacji zabezpieczonych oraz egzekwowanie tych wymogów;

19) „kurator” oznacza osobę lub podmiot wyznaczone do zarządzania programem emisji obligacji zabezpieczonych w przypadku niewypłacalności instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone w ramach tego programu lub w przypadku uznania takiej instytucji kredytowej za będącą na progu upadłości lub zagrożoną upadłością zgodnie z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE lub, w wyjątkowych okolicznościach, gdy odpowiedni właściwy organ stwierdzi poważne zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania danej instytucji kredytowej;

20) „restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja” oznacza restrukturyzację i uporządkowaną likwidację zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2014/59/UE;

21) „grupa” oznacza grupę zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 138 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

22) „przedsiębiorstwa publiczne” oznaczają przedsiębiorstwa publiczne zdefiniowane w art. 2 lit. b) dyrektywy 2006/111/WE.

Artykuł 4

Podwójny regres

1. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy, na mocy których inwestorom nabywającym obligacje zabezpieczone i kontrahentom instrumentów pochodnych, które spełniają wymogi art. 11, przysługują następujące roszczenia:

a) roszczenie wobec instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

b) w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone – roszczenie uprzywilejowane dotyczące kwoty głównej i wszelkich narosłych i przyszłych odsetek z tytułu aktywów stanowiących zabezpieczenie;

c) w przypadku niewypłacalności instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone oraz w przypadku gdy roszczenie uprzywilejowane, o którym mowa w lit. b), nie może być w pełni zaspokojone – roszczenie wobec masy upadłościowej tej instytucji kredytowej, które ma taki sam stopień uprzywilejowania jak roszczenia zwykłych niezabezpieczonych wierzycieli instytucji kredytowej ustalonych zgodnie z krajowymi przepisami regulującymi stopień uprzywilejowania w zwykłym postępowaniu upadłościowym.

2. Roszczenia, o których mowa w ust. 1, ograniczone są do pełnej wysokości zobowiązań spłaty z tytułu obligacji zabezpieczonych.

3. Do celów ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, w przypadku niewypłacalności wyspecjalizowanej hipotecznej instytucji kredytowej państwa członkowskie mogą ustanowić przepisy przyznające inwestorom nabywającym obligacje zabezpieczone i kontrahentom instrumentów pochodnych, które spełniają wymogi art. 11, roszczenie uprzywilejowane w stosunku do roszczenia zwykłych niezabezpieczonych wierzycieli tej wyspecjalizowanej hipotecznej instytucji kredytowej ustalonych zgodnie z krajowymi przepisami regulującymi stopień uprzywilejowania w zwykłym postępowaniu upadłościowym ale podporządkowane w stosunku do roszczeń wszelkich innych wierzycieli uprzywilejowanych.

Artykuł 5

Wyłączenie automatycznego przyspieszenia spłaty obligacji zabezpieczonych w przypadku niewypłacalności

Państwa członkowskie zapewniają, aby zobowiązania spłaty z tytułu obligacji zabezpieczonych nie podlegały automatycznemu przyspieszeniu z chwilą stwierdzenia niewypłacalności instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone lub z chwilą wszczęcia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji kredytowej.

Artykuł 6

Kwalifikujące się aktywa stanowiące zabezpieczenie

1. Państwa członkowskie wprowadzają wymóg, aby obligacje zabezpieczone były przez cały czas zabezpieczone:

a) aktywami stanowiącymi kwalifikujące się aktywa zgodnie z art. 129 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, pod warunkiem że instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone spełnia wymogi określone w art. 129 ust. 1a–3 tego rozporządzenia;

b) wysokiej jakości aktywami stanowiącymi zabezpieczenie, które zapewniają, aby instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone przysługiwało roszczenie o zapłatę, o którym mowa w ust. 2, i które są zabezpieczone aktywami zabezpieczającymi, jak określono w ust. 3; lub

c) aktywami w postaci kredytów udzielonych przedsiębiorstwom publicznym lub gwarantowanych przez te przedsiębiorstwa, z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu.

2. Roszczenie o zapłatę, o którym mowa w ust. 1 lit. b), musi spełniać następujące wymogi prawne:

a) składnik aktywów stanowi roszczenie o zapłatę środków pieniężnych o minimalnej wartości możliwej do ustalenia przez cały czas, które jest ważne zgodnie z prawem i możliwe do wyegzekwowania, które nie jest objęte warunkami innymi niż warunek, by termin zapadalności upływał w przyszłości, i które jest zabezpieczone hipoteką, obciążeniem, zastawem lub inną formą zabezpieczenia;

b) hipoteka, obciążenie, zastaw lub inna forma zabezpieczenia roszczenia o zapłatę są możliwe do wyegzekwowania;

c) spełniono wszystkie wymogi prawne warunkujące ustanowienie hipoteki, obciążenia, zastawu lub innej formy zabezpieczenia roszczenia o zapłatę;

d) hipoteka, obciążenie, zastaw lub inna forma zabezpieczenia roszczenia o zapłatę umożliwiają instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone odzyskanie wartości roszczenia bez zbędnej zwłoki.

Państwa członkowskie wprowadzają wymóg, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone oceniały możliwość wyegzekwowania roszczenia o zapłatę i możliwość upłynnienia aktywów zabezpieczających, zanim włączą je do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie.

3. Aktywa zabezpieczające, o których mowa w ust. 1 lit. b), muszą spełniać jeden z poniższych wymogów:

a) w przypadku rzeczowych aktywów zabezpieczających istnieją standardy wyceny, które są powszechnie akceptowane przez ekspertów i odpowiednie dla danego składnika rzeczowych aktywów zabezpieczających, a także istnieje publiczny rejestr, w którym wpisywane są prawo własności i roszczenia dotyczące tych rzeczowych aktywów zabezpieczających; albo

b) w przypadku aktywów w postaci ekspozycji bezpieczeństwo i solidność kontrahenta ekspozycji wynika z uprawnień do poboru podatków lub ze stałego nadzoru publicznego nad kondycją operacyjną i wypłacalnością kontrahenta.

Rzeczowe aktywa zabezpieczające, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) niniejszego ustępu, muszą przyczyniać się do pokrycia zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych do wysokości mniejszej z następujących wartości: kwoty głównej zastawów traktowanych łącznie ze wszystkimi wcześniejszymi zastawami i 70 % wartości tych rzeczowych aktywów zabezpieczających. Rzeczowe aktywa zabezpieczające, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) niniejszego ustępu, zabezpieczające aktywa, o których mowa w ust. 1 lit. a), nie muszą spełniać wymogu limitu 70 % ani limitów określonych w art. 129 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Jeżeli nie istnieje publiczny rejestr dla danego składnika rzeczowych aktywów zabezpieczających do celów akapitu pierwszego lit. a) niniejszego ustępu, państwa członkowskie mogą przewidzieć alternatywną formę poświadczenia prawa własności i roszczeń dotyczących tego składnika rzeczowych aktywów zabezpieczających, w zakresie w jakim taka forma poświadczenia jest porównywalna z ochroną zapewnianą przez rejestr publiczny w takim sensie, że zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego umożliwia ona zainteresowanym osobom trzecim dostęp do informacji dotyczących identyfikacji obciążonego składnika rzeczowych aktywów zabezpieczających, ustalenia prawa własności, udokumentowania i przyporządkowania obciążeń oraz możliwości wyegzekwowania zabezpieczeń wierzytelności.

4. Do celów ust. 1 lit. c) obligacje zabezpieczone, których zabezpieczenie stanowią kredyty udzielone przedsiębiorstwom publicznym lub gwarantowane przez takie przedsiębiorstwa jako aktywa podstawowe, są objęte nadzabezpieczeniem w wysokości przynajmniej 10 % oraz muszą spełniać wszystkie następujące warunki:

a) przedsiębiorstwa publiczne świadczą podstawowe usługi publiczne na podstawie licencji, umowy koncesji lub innej formy powierzenia zadań przez organ publiczny;

b) przedsiębiorstwa publiczne są objęte nadzorem publicznym;

c) przedsiębiorstwa publiczne mają wystarczające zdolności generowania dochodu, zapewnione takim przedsiębiorstwom publicznym przez fakt, że:

(i) posiadają one odpowiednią elastyczność w pobieraniu i zwiększaniu opłat i należności za świadczone usługi w celu zapewnienia przedsiębiorstwu stabilności finansowej i wypłacalności;

(ii) otrzymują one wystarczające dotacje na mocy ustawy, służące zapewnieniu im stabilności finansowej i wypłacalności w zamian za świadczenie podstawowych usług publicznych; lub

(iii) zawarły one z organem publicznym umowy o przeniesieniu zysków i strat.

5. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące metod i procedury wyceny rzeczowych aktywów zabezpieczających stanowiących zabezpieczenie aktywów, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b). Przepisy te zapewniają przynajmniej, aby:

a) dla każdego składnika rzeczowych aktywów zabezpieczających, w momencie włączenia składnika aktywów stanowiących zabezpieczenie do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, istniała bieżąca wycena równa lub niższa od wartości rynkowej lub bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości;

b) wycena była przeprowadzana przez rzeczoznawcę mającego niezbędne kwalifikacje, umiejętności i doświadczenie; oraz

c) rzeczoznawca był niezależny od procesu podejmowania decyzji kredytowych, w ocenie wartości składnika rzeczowych aktywów zabezpieczających nie brał pod uwagę elementów spekulacyjnych oraz dokumentował wartość składnika rzeczowych aktywów zabezpieczających w przejrzysty i zrozumiały sposób.

6. Państwa członkowskie wprowadzają wymóg, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone wprowadziły procedury monitorowania, czy rzeczowe aktywa zabezpieczające stanowiące zabezpieczenie aktywów, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu, są odpowiednio ubezpieczone od ryzyka powstania szkody, a roszczenie wynikające z ubezpieczenia jest wyodrębnione zgodnie z art. 12.

7. Państwa członkowskie wprowadzają wymóg, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone dokumentowały aktywa stanowiące zabezpieczenie, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), oraz zgodność ich polityki kredytowej z przepisami prawa krajowego transponującymi niniejszy artykuł.

8. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy zapewniające dywersyfikację ryzyka w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie pod względem granularności i istotnej koncentracji aktywów, które nie kwalifikują się zgodnie z ust. 1 lit. a).

Artykuł 7

Aktywa zabezpieczające zlokalizowane poza Unią

1. Z zastrzeżeniem ust. 2 państwa członkowskie mogą zezwolić instytucjom kredytowym emitującym obligacje zabezpieczone na włączenie do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie aktywów zabezpieczonych aktywami zabezpieczającymi zlokalizowanymi poza Unią.

2. W przypadku, gdy państwa członkowskie zezwalają na włączenie aktywów, o których mowa w ust. 1, zapewniają ochronę inwestorów, wymagając od instytucji kredytowych weryfikowania, czy te aktywa zabezpieczające spełniają wszystkie wymogi określone w art. 6. Państwa członkowskie zapewniają, aby te aktywa zabezpieczające zapewniały poziom bezpieczeństwa podobny do poziomu bezpieczeństwa zapewnianego przez aktywa zabezpieczające zlokalizowane w Unii, oraz zapewniają aby upłynnienie tych aktywów zabezpieczających było możliwe do wyegzekwowania na drodze prawnej ze skutkiem równoważnym z upłynnieniem aktywów zabezpieczających zlokalizowanych w Unii.

Artykuł 8

Wewnątrzgrupowe struktury obejmujące pule obligacji zabezpieczonych

Państwa członkowskie mogą ustanowić przepisy dotyczące wykorzystania wewnątrzgrupowych struktur obejmujących pule obligacji zabezpieczonych, w ramach których obligacje zabezpieczone wyemitowane przez instytucję kredytową należącą do grupy („wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone”) wykorzystuje się jako aktywa stanowiące zabezpieczenie na potrzeby zewnętrznej emisji obligacji zabezpieczonych przez inną instytucję kredytową należącą do tej samej grupy („zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone”). Przepisy te obejmują przynajmniej następujące wymogi:

a) wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone sprzedaje się instytucji kredytowej, która emituje zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone;

b) wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone wykorzystuje się jako aktywa stanowiące zabezpieczenie w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie na potrzeby zewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych i ujmuje się je w bilansie instytucji kredytowej, która emituje zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone;

c) pula aktywów stanowiących zabezpieczenie zewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych zawiera wyłącznie wewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone wyemitowane przez pojedynczą instytucję kredytową z danej grupy;

d) instytucja kredytowa, która emituje zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone, zamierza sprzedać je inwestorom spoza grupy;

e) zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie emitowane obligacje zabezpieczone w momencie emisji kwalifikują się do stopnia 1. jakości kredytowej, o którym mowa w części trzeciej tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, i są zabezpieczone kwalifikującymi się aktywami stanowiącymi zabezpieczenie, o których mowa w art. 6 niniejszej dyrektywy;

f) w przypadku transgranicznych wewnątrzgrupowych struktur obejmujących pule obligacji zabezpieczonych aktywa stanowiące zabezpieczenie wewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych spełniają wymogi kwalifikowalności i pokrycia dotyczące zewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych.

Do celów akapitu pierwszego lit. e) niniejszego artykułu właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 mogą zezwolić, by w wewnątrzgrupowej strukturze obejmującej pule obligacji zabezpieczonych dalej wykorzystywano obligacje zabezpieczone kwalifikujące się do stopnia 2. jakości kredytowej po zmianie, w wyniku której obniżyła się jakość kredytowa obligacji zabezpieczonych, pod warunkiem że te właściwe organy stwierdzą, że zmiana stopnia jakości kredytowej nie wynika z naruszenia wymogów uzyskania zezwolenia określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 19 ust. 2. Właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 powiadamiają następnie EUNB o każdej decyzji podjętej na podstawie niniejszego akapitu.

Artykuł 9

Wspólne finansowanie

1. Państwa członkowskie zezwalają na stosowanie kwalifikujących się aktywów stanowiących zabezpieczenie powstałych w instytucji kredytowej i nabytych przez instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone jako aktywów stanowiących zabezpieczenie na potrzeby emisji obligacji zabezpieczonych.

Państwa członkowskie regulują takie nabywanie, aby zapewnić spełnienie wymogów określonych w art. 6 i 12.

2. Bez uszczerbku dla wymogu określonego w ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą zezwolić na przeniesienia na mocy uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych zgodnie z dyrektywą 2002/47/WE.

3. Bez uszczerbku dla wymogu określonego w ust. 1 akapit drugi państwa członkowskie mogą również zezwolić na wykorzystanie aktywów powstałych w przedsiębiorstwie niebędącym instytucją kredytową jako aktywów stanowiących zabezpieczenie. Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z tej możliwości, wprowadzają wymóg, aby instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone oceniła standardy przyznawania kredytów przedsiębiorstwa, w którym te aktywa stanowiące zabezpieczenie powstały, albo sama gruntownie oceniła wiarygodność kredytową kredytobiorcy.

Artykuł 10

Skład puli aktywów stanowiących zabezpieczenie

Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, ustanawiając przepisy dotyczące składu pul aktywów stanowiących zabezpieczenie. Przepisy te w stosownych przypadkach określają warunki, na których instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone mogą zaliczyć do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie aktywa podstawowe o różnych właściwościach pod względem cech strukturalnych, okresu życia aktywów lub profilu ryzyka.

Artykuł 11

Instrumenty pochodne w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie

1. Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, zezwalając na zaliczenie instrumentów pochodnych do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie tylko wtedy, gdy spełnione są przynajmniej następujące wymogi:

a) instrumenty pochodne zalicza się do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie wyłącznie do celów zabezpieczenia przed ryzykiem, ich wolumen dostosowuje się w razie zmniejszenia zabezpieczanego ryzyka i usuwa się je, gdy zabezpieczane ryzyko przestaje istnieć;

b) instrumenty pochodne muszą być wystarczająco udokumentowane;

c) instrumenty pochodne musza być wyodrębnione zgodnie z art. 12;

d) kontraktów na instrumenty pochodne nie można rozwiązać z chwilą stwierdzenia niewypłacalności instytucji kredytowej, która wyemitowała dane obligacje zabezpieczone, lub z chwilą wszczęcia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji kredytowej;

e) instrumenty pochodne muszą być zgodne z przepisami ustanowionymi zgodnie z ust. 2.

2. Do celów zapewnienia spełnienia wymogów wymienionych w ust. 1 państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące instrumentów pochodnych w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie. Przepisy te określają:

a) kryteria kwalifikowalności kontrahentów będących stroną transakcji zabezpieczających;

b) niezbędne dokumenty, które należy dostarczyć w odniesieniu do instrumentów pochodnych.

Artykuł 12

Wyodrębnienie aktywów stanowiących zabezpieczenie

1. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy regulujące wyodrębnienie aktywów stanowiących zabezpieczenie. Przepisy te obejmują przynajmniej następujące wymogi:

a) wszystkie aktywa stanowiące zabezpieczenie muszą być przez cały czas możliwe do zidentyfikowania przez instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone;

b) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone musi wyodrębnić wszystkie aktywa stanowiące zabezpieczenie w sposób prawnie wiążący i możliwy do wyegzekwowania na drodze prawnej;

c) wszystkie aktywa stanowiące zabezpieczenie muszą być chronione przed wszelkimi roszczeniami osób trzecich oraz nie mogą wchodzić w skład masy upadłościowej instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone do czasu zaspokojenia roszczenia uprzywilejowanego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b).

Do celów akapitu pierwszego aktywa stanowiące zabezpieczenie obejmują wszelkie zabezpieczenia otrzymane w związku z pozycjami w instrumentach pochodnych.

2. Wyodrębnienie aktywów stanowiących zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązuje również w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone.

Artykuł 13

Podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie

1. Państwa członkowskie mogą wprowadzić wymóg, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone wyznaczyły podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie w celu bieżącego monitorowania puli aktywów stanowiących zabezpieczenie pod względem spełniania wymogów określonych w art. 6–12 i 14–17.

2. Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z możliwości przewidzianej w ust. 1, ustanawiają przepisy dotyczące przynajmniej następujących aspektów:

a) wyznaczania i odwoływania podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie;

b) wszelkich kryteriów kwalifikowalności podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie;

c) roli i obowiązków podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie, w tym w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

d) obowiązku składania sprawozdań właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2;

e) prawa dostępu do informacji niezbędnych do wykonywania obowiązków spoczywających na podmiocie monitorującym pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie.

3. Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z możliwości przewidzianej w ust. 1, podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie musi być odrębny i niezależny od instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone oraz od biegłego rewidenta tej instytucji kredytowej.

Państwa członkowskie mogą jednak zezwolić, by podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie nie był odrębny od instytucji kredytowej („wewnętrzny podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie”), jeżeli:

a) wewnętrzny podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie jest niezależny od procesu podejmowania decyzji kredytowych w instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

b) bez uszczerbku dla ust. 2 lit. a), państwa członkowskie zapewniają, aby wewnętrzny podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie nie mógł być usunięty z tej funkcji bez uprzedniej zgody organu zarządzającego instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone, działającego w ramach sprawowania funkcji nadzorczych; oraz

c) w razie potrzeby wewnętrzny podmiot monitorujący pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie ma bezpośredni dostęp do organu zarządzającego, działającego w ramach sprawowania funkcji nadzorczych.

4. Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z możliwości przewidzianej w ust. 1, powiadamiają o tym EUNB.

Artykuł 14

Informacje dla inwestorów

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone przekazywały na tyle szczegółowe informacje na temat swoich programów emisji obligacji zabezpieczonych, aby umożliwić inwestorom ocenę profilu danego programu i związanego z nim ryzyka oraz przeprowadzenie badania due diligence.

2. Do celów ust. 1 państwa członkowskie zapewniają, aby informacje były przekazywane inwestorom przynajmniej raz na kwartał oraz zawierały przynajmniej następujące informacje o portfelu:

a) wartość puli aktywów stanowiących zabezpieczenie oraz znajdujących się w obrocie obligacji zabezpieczonych;

b) wykaz międzynarodowych kodów identyfikujących papier wartościowy (ISIN) wszystkich emisji obligacji zabezpieczonych w danym programie, którym został nadany ISIN;

c) geograficzny rozkład oraz rodzaj aktywów stanowiących zabezpieczenie, kwota związanych z nimi kredytów oraz metoda wyceny;

d) szczegółowe informacje na temat ryzyka rynkowego, w tym ryzyka stopy procentowej i ryzyka walutowego, oraz ryzyka kredytowego i ryzyka płynności;

e) profil zapadalności aktywów stanowiących zabezpieczenie i obligacji zabezpieczonych, w tym, w stosownych przypadkach, przegląd zdarzeń aktywujących przedłużenie terminu zapadalności;

f) poziom wymaganego i dostępnego pokrycia oraz poziom ustawowego, umownego i dobrowolnego nadzabezpieczenia;

g) odsetek kredytów, w przypadku których uznano, że miało miejsce niewykonanie zobowiązania w rozumieniu art. 178 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz w każdym przypadku kredytów przeterminowanych o ponad 90 dni.

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku zewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych w wewnątrzgrupowych strukturach obejmujących pule obligacji zabezpieczonych, o których mowa w art. 8, inwestorzy otrzymywali informacje wymienione w akapicie pierwszym niniejszego ustępu lub link do tych informacji w odniesieniu do wszystkich wewnętrznie emitowanych obligacji zabezpieczonych danej grupy. Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje te przekazywano inwestorom przynajmniej w formie zagregowanej.

3. Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, wprowadzając wymóg, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone publikowały na swoich stronach internetowych informacje udostępniane inwestorom zgodnie z ust. 1 i 2. Państwa członkowskie nie mogą wprowadzić wymogu, aby instytucje kredytowe publikowały te informacje w formie papierowej.

Artykuł 15

Wymogi dotyczące pokrycia

1. Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, wprowadzając wymóg, by programy emisji obligacji zabezpieczonych przez cały czas spełniały przynajmniej wymogi dotyczące pokrycia określone w ust. 2–8.

2. Wszystkie zobowiązania z tytułu obligacji zabezpieczonych muszą znajdować pokrycie w roszczeniach o zapłatę z tytułu aktywów stanowiących zabezpieczenie.

3. Zobowiązania, o których mowa w ust. 2, obejmują:

a) zobowiązania do spłaty kwoty głównej znajdujących się w obrocie obligacji zabezpieczonych;

b) zobowiązania do spłaty odsetek z tytułu znajdujących się w obrocie obligacji zabezpieczonych;

c) zobowiązania spłaty z tytułu instrumentów pochodnych utrzymywanych zgodnie z art. 11; oraz

d) spodziewane koszty związane z utrzymaniem programu emisji obligacji zabezpieczonych i administrowaniem nim na potrzeby jego likwidacji.

Do celów akapitu pierwszego lit. d) państwa członkowskie mogą zezwolić na wyliczenie kwoty ryczałtowej.

4. Uznaje się, że do spełnienia wymogu dotyczącego pokrycia przyczyniają się następujące aktywa stanowiące zabezpieczenie:

a) aktywa podstawowe;

b) aktywa zastępcze;

c) aktywa płynne utrzymywane zgodnie z art. 16; oraz

d) roszczenia o zapłatę z tytułu instrumentów pochodnych utrzymywanych zgodnie z art. 11.

Do pokrycia nie zalicza się niezabezpieczonych roszczeń, jeżeli uznano, że miało miejsce niewykonanie zobowiązania w rozumieniu art. 178 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

5. Do celów ust. 3 akapit pierwszy lit. c) i ust. 4 akapit pierwszy lit. d) państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące wyceny instrumentów pochodnych.

6. Wyliczenie wymaganego pokrycia zapewnia, aby łączna kwota główna wszystkich aktywów stanowiących zabezpieczenie była równa lub wyższa od łącznej kwoty głównej znajdujących się w obrocie obligacji zabezpieczonych („zasada nominalności”).

Państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie innych zasad wyliczania, pod warunkiem że wskaźnik pokrycia uzyskany w wyniku ich zastosowania nie będzie wyższy od wskaźnika wyliczonego zgodnie z zasadą nominalności.

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące wyliczania odsetek do zapłaty z tytułu znajdujących się w obrocie obligacji zabezpieczonych oraz odsetek należnych z tytułu aktywów stanowiących zabezpieczenie, odzwierciedlające solidne zasady ostrożnościowe zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości.

7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 6 akapit pierwszy państwa członkowskie mogą, w sposób odzwierciedlający solidne zasady ostrożnościowe i zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości, zezwolić, by przyszłe odsetki należne z tytułu aktywów stanowiących zabezpieczenie po odliczeniu przyszłych odsetek do zapłaty z tytułu odpowiednich obligacji zabezpieczonych były uwzględniane w celu zrównoważenia niedoborów w pokryciu zobowiązania spłaty kwoty głównej z tytułu obligacji zabezpieczonej, jeżeli istnieje bliska odpowiedniość zdefiniowana w mającym zastosowanie rozporządzeniu delegowanym przyjętym na podstawie art. 33 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, pod następującymi warunkami:

a) płatności otrzymane przez cały okres życia składnika aktywów stanowiących zabezpieczenie i niezbędne do pokrycia zobowiązania spłaty z tytułu odpowiedniej obligacji zabezpieczonej muszą być wyodrębnione zgodnie z art. 12 lub zaliczone do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie w postaci aktywów stanowiących zabezpieczenie, o których mowa w art. 6, do czasu wymagalności płatności; oraz

b) przedterminowa spłata składnika aktywów stanowiących zabezpieczenie jest możliwa tylko w drodze realizacji opcji dostawy zdefiniowanej w mającym zastosowanie rozporządzeniu delegowanym przyjętym na podstawie art. 33 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub, w przypadku obligacji zabezpieczonych z prawem do wcześniejszego wykupu po cenie nominalnej przez instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone, w drodze spłaty przez kredytobiorcę aktywów stanowiących zabezpieczenie w wysokości przynajmniej należnej kwoty nominalnej obligacji zabezpieczonej.

8. Państwa członkowskie zapewniają, aby wyliczania aktywów stanowiących zabezpieczenie oraz zobowiązań prowadzono tą samą metodą. Państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie odmiennych metod wyliczania aktywów stanowiących zabezpieczenie, z jednej strony, oraz zobowiązań, z drugiej strony, pod warunkiem że w wyniku zastosowania takich odmiennych metod nie uzyskuje się wyższego wskaźnika pokrycia niż wskaźnik wyliczony z zastosowaniem takiej samej metody wyliczania zarówno aktywów stanowiących zabezpieczenie, jak i zobowiązań.

Artykuł 16

Wymóg dotyczący bufora płynnościowego dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie

1. Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, wprowadzając wymóg, by pula aktywów stanowiących zabezpieczenie przez cały czas zawierała bufor płynnościowy składający się z aktywów płynnych dostępnych na potrzeby pokrycia wypływu płynności netto w programie emisji obligacji zabezpieczonych.

2. Bufor płynnościowy dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie musi pokrywać maksymalny skumulowany wypływ płynności netto przez następne 180 dni.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby bufor płynnościowy dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, składał się z następujących rodzajów aktywów, wyodrębnionych zgodnie z art. 12 niniejszej dyrektywy:

a) aktywów kwalifikujących się jako aktywa poziomu 1, 2A lub 2B zgodnie z mającym zastosowanie rozporządzeniem delegowanym przyjętym na podstawie art. 460 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które zostały wycenione zgodnie tym rozporządzeniem delegowanym i nie zostały wyemitowane przez samą instytucję kredytową emitującą obligacje zabezpieczone, jej jednostkę dominującą, inną niż podmiot sektora publicznego, który nie jest instytucją kredytową, jej jednostkę zależną ani inną jednostkę zależną jej jednostki dominującej ani przez jednostkę specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji, z którą dana instytucja kredytowa jest ściśle powiązana;

b) ekspozycji krótkoterminowych wobec instytucji kredytowych, które kwalifikują się do stopnia 1. lub 2. jakości kredytowej lub depozytów krótkoterminowych w instytucjach kredytowych, które kwalifikują się do stopnia 1., 2. lub 3. jakości kredytowej, zgodnie z art. 129 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć rodzaje aktywów płynnych stosowanych do celów akapitu pierwszego lit. a) i b).

Państwa członkowskie zapewniają, aby do bufora płynnościowego dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie nie można było zaliczać niezabezpieczonych roszczeń z tytułu ekspozycji, w odniesieniu do których uznano, że doszło do niewykonania zobowiązania w rozumieniu art. 178 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4. Jeżeli instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone są objęte wymogami dotyczącymi płynności określonymi w innych aktach prawnych Unii, czego wynikiem jest nakładanie się tych wymogów z wymogami dotyczącymi bufora płynnościowego dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, państwa członkowskie mogą postanowić, że przepisów prawa krajowego transponujących ust. 1, 2 i 3 nie stosuje się przez okres przewidziany w tych innych aktach prawnych Unii. Państwa członkowskie mogą skorzystać z tej możliwości tylko do dnia, od którego zastosowanie ma zmiana tych aktów prawnych Unii służąca wyeliminowaniu nakładania się tych wymogów i informują Komisję i EUNB o skorzystaniu z tej możliwości.

5. W przypadku struktur przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności państwa członkowskie mogą zezwolić na wyliczanie kwoty głównej na podstawie ostatecznego terminu zapadalności zgodnie z warunkami umownymi obligacji zabezpieczonej.

6. Państwa członkowskie mogą postanowić, że ust. 1 nie ma zastosowania do obligacji zabezpieczonych objętych wymogami dotyczącymi dopasowania finansowania.

Artykuł 17

Warunki dotyczące struktur przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności

1. Państwa członkowskie mogą zezwolić na emisję obligacji zabezpieczonych o strukturze przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności, jeżeli ochronę inwestorów zapewniają przynajmniej następujące elementy:

a) termin zapadalności można przedłużyć tylko w razie wystąpienia obiektywnych zdarzeń aktywujących określonych w prawie krajowym, a nie według uznania instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

b) zdarzenia aktywujące przedłużenie terminu zapadalności są określone w warunkach umownych dotyczących obligacji zabezpieczonych;

c) informacje przekazane inwestorom na temat struktury zapadalności są wystarczające, by umożliwić im określenie ryzyka związanego z obligacją zabezpieczoną, i zawierają szczegółowy opis:

(i) zdarzeń aktywujących przedłużenie terminu zapadalności;

(ii) konsekwencji niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone dla możliwości przedłużenia terminu zapadalności;

(iii) roli właściwych organów wyznaczonych zgodnie z art. 18 ust. 2 oraz, w stosownych przypadkach, kuratora w odniesieniu do przedłużenia terminu zapadalności;

d) przez cały czas można określić ostateczny termin zapadalności obligacji zabezpieczonej;

e) w razie niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone przedłużenie terminu zapadalności nie wpływa na pozycję inwestorów nabywających obligacje zabezpieczone w hierarchii wierzycieli ani na zmianę pierwotnego harmonogramu zapadalności w programie emisji obligacji zabezpieczonych;

f) przedłużenie terminu zapadalności nie zmienia cech strukturalnych obligacji zabezpieczonych w odniesieniu do podwójnego regresu, o którym mowa w art. 4, ani w odniesieniu do wyłączenia automatycznego przyspieszenia spłaty w przypadku niewypłacalności, o którym mowa w art. 5.

2. Państwa członkowskie, które zezwalają na emisję obligacji zabezpieczonych o strukturze przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności, powiadamiają o tym EUNB.

Artykuł 18

Nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi

1. Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów poprzez objęcie emisji obligacji zabezpieczonych nadzorem publicznym nad obligacjami zabezpieczonymi.

2. Do celów nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi, o którym mowa w ust. 1, państwa członkowskie wyznaczają przynajmniej jeden właściwy organ. Państwa członkowskie informują Komisję i EUNB o tych wyznaczonych organach oraz wskazują ewentualny podział funkcji i obowiązków.

3. Państwa członkowskie zapewniają monitorowanie przez właściwe organy wyznaczone zgodnie z ust. 2 emisji obligacji zabezpieczonych w celu oceny spełnienia wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone rejestrowały wszystkie swoje transakcje w odniesieniu do programu emisji obligacji zabezpieczonych i dysponowały wystarczającymi i odpowiednimi systemami i procesami dokumentowania.

5. Państwa członkowskie zapewniają także wprowadzenie odpowiednich środków umożliwiających właściwym organom wyznaczonym zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu uzyskiwanie informacji niezbędnych do oceny spełnienia wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę, badania ewentualnych naruszeń tych wymogów oraz nakładania sankcji administracyjnych i stosowania innych środków administracyjnych zgodnie z przepisami prawa krajowego transponującymi art. 23.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z ust. 2 miały specjalistyczną wiedzę, zasoby, zdolność operacyjną, uprawnienia oraz niezależność niezbędne do wykonywania funkcji związanych z nadzorem publicznym nad obligacjami zabezpieczonymi.

Artykuł 19

Zezwolenie dotyczące programu emisji obligacji zabezpieczonych

1. Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, wprowadzając wymóg uzyskania zezwolenia dotyczącego programu emisji obligacji zabezpieczonych przed rozpoczęciem emisji obligacji zabezpieczonych w ramach tego programu. Państwa członkowskie przyznają uprawnienie do udzielania takich zezwoleń właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2.

2. Państwa członkowskie określają wymogi warunkujące uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, obejmujące przynajmniej następujące elementy:

a) odpowiedni program działalności określający emisję obligacji zabezpieczonych;

b) odpowiednie polityki, procesy i metody mające na celu ochronę inwestorów w odniesieniu do zatwierdzania, zmiany, odnawiania i refinansowania kredytów zaliczonych do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie;

c) członkowie kadry kierowniczej i personelu wyznaczeni do wykonywania czynności na potrzeby programu emisji obligacji zabezpieczonych, mający odpowiednie kwalifikacje i wiedzę w zakresie emisji obligacji zabezpieczonych i administrowania programem emisji obligacji zabezpieczonych;

d) administracyjna struktura puli aktywów stanowiących zabezpieczenie i jej monitorowanie, spełniające mające zastosowanie wymogi określone w przepisach prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę.

Artykuł 20

Nadzór publiczny nad obligacjami zabezpieczonymi w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1. Właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 współpracują z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone, aby zapewnić zabezpieczenie praw i interesów inwestorów nabywających obligacje zabezpieczone, w tym przynajmniej w drodze weryfikacji nieprzerwanego i należytego zarządzania programem emisji obligacji zabezpieczonych podczas procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2. Państwa członkowskie mogą wprowadzić możliwość wyznaczenia kuratora, aby zapewnić zabezpieczenie praw i interesów inwestorów nabywających obligacje zabezpieczone, w tym przynajmniej w drodze weryfikacji nieprzerwanego i należytego zarządzania programem emisji obligacji zabezpieczonych przez niezbędny czas.

Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z tej możliwości, mogą wprowadzić wymóg, by ich właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 zatwierdzały wyznaczenie i odwołanie kuratora. Państwa członkowskie korzystające z takiej możliwości wprowadzają przynajmniej wymóg, by wyznaczenie i odwołanie kuratora konsultowano z tymi właściwymi organami.

3. Jeżeli państwa członkowskie wprowadzą możliwość wyznaczenia kuratora zgodnie z ust. 2, przyjmują przepisy określające zadania i obowiązki tego kuratora przynajmniej w zakresie:

a) wykonania zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych;

b) zarządzania aktywami stanowiącymi zabezpieczenie i upłynniania tych aktywów, w tym ich przeniesienia wraz z zobowiązaniami z tytułu obligacji zabezpieczonych do innej instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone;

c) czynności prawnych niezbędnych do właściwego zarządzania pulą aktywów stanowiących zabezpieczenie, bieżącego monitorowania pokrycia zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych, wszczynania postępowań w celu ponownego włączenia aktywów do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie oraz przeniesienia aktywów pozostałych po wykonaniu wszystkich zobowiązań z tytułu obligacji zabezpieczonych do masy upadłościowej instytucji kredytowej, która wyemitowała obligacje zabezpieczone.

Do celów akapitu pierwszego lit. c), państwa członkowskie mogą zezwolić kuratorowi, w przypadku niewypłacalności instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone, na działanie na podstawie zezwolenia wydanego tej instytucji kredytowej, z zastrzeżeniem tych samych wymogów operacyjnych.

4. Państwa członkowskie zapewniają, do celów postępowań prowadzonych w związku z niewypłacalnością lub restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, koordynację i wymianę informacji między właściwymi organami wyznaczonymi zgodnie art. 18 ust. 2, kuratorem, jeżeli został wyznaczony, oraz - w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Artykuł 21

Składanie sprawozdań właściwym organom

1. Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, wprowadzając wymóg, aby instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone składały właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2 sprawozdania zawierające określone w ust. 2 informacje dotyczące programów emisji obligacji zabezpieczonych. Sprawozdania te składa się regularnie, jak również na żądanie tych właściwych organów. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy regulujące częstotliwość tej regularnej sprawozdawczości.

2. Obowiązki sprawozdawcze określone na podstawie ust. 1 obejmują wymóg, by przekazywane informacje zawierały przynajmniej dane dotyczące:

a) kwalifikowalności aktywów i wymogów dotyczących puli aktywów stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 6–11;

b) wyodrębnienia aktywów stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 12;

c) w stosownych przypadkach, funkcjonowania podmiotu monitorującego pulę aktywów stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 13;

d) wymogów dotyczących pokrycia zgodnie z art. 15;

e) bufora płynnościowego dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie zgodnie z art. 16;

f) w stosownych przypadkach, warunków dotyczących struktur przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności zgodnie z art. 17.

3. Państwa członkowskie przyjmują przepisy dotyczące informacji przekazywanych na podstawie ust. 2 przez instytucje kredytowe emitujące obligacje zabezpieczone właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2 w przypadku niewypłacalności lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone.

Artykuł 22

Uprawnienia właściwych organów do celów nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi

1. Państwa członkowskie zapewniają ochronę inwestorów, przyznając właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2 wszelkie uprawnienia nadzorcze, uprawnienia do prowadzenia postępowań wyjaśniających oraz uprawnienia do nakładania kar, które są niezbędne do wykonywania zadań z zakresu nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi.

2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, obejmują przynajmniej:

a) uprawnienie do udzielania i odmawiania udzielenia zezwolenia na podstawie art. 19;

b) uprawnienie do prowadzenia regularnych przeglądów programu emisji obligacji zabezpieczonych w celu oceny jego zgodności z przepisami prawa krajowego transponującymi niniejszą dyrektywę;

c) uprawnienie do prowadzenia kontroli na miejscu oraz kontroli poza siedzibą danego podmiotu;

d) uprawnienie do nakładania sankcji administracyjnych i stosowania innych środków administracyjnych zgodnie z przepisami prawa krajowego transponującymi art. 23;

e) uprawnienie do przyjmowania i wdrażania wytycznych nadzorczych dotyczących emisji obligacji zabezpieczonych.

Artykuł 23

Sankcje administracyjne i inne środki administracyjne

1. Bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do ustanawiania sankcji karnych, państwa członkowskie ustanawiają przepisy określające odpowiednie sankcje administracyjne i inne środki administracyjne mające zastosowanie przynajmniej w następujących sytuacjach:

a) instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie dotyczące programu emisji obligacji zabezpieczonych na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub w inny sposób niezgodny z prawem;

b) instytucja kredytowa nie spełnia już warunków, na których podstawie udzielono zezwolenia dotyczącego programu emisji obligacji zabezpieczonych;

c) instytucja kredytowa emituje obligacje zabezpieczone bez uzyskania zezwolenia zgodnie z przepisami prawa krajowego transponującymi art. 19;

d) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 4;

e) instytucja kredytowa emituje obligacje zabezpieczone, które nie spełniają wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 5;

f) instytucja kredytowa emituje obligacje zabezpieczone, które nie są zabezpieczone zgodnie z przepisami prawa krajowego transponującymi art. 6;

g) instytucja kredytowa emituje obligacje zabezpieczone, które są zabezpieczone aktywami zlokalizowanymi poza Unią, z naruszeniem wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 7;

h) instytucja kredytowa zabezpiecza obligacje zabezpieczone w wewnątrzgrupowej strukturze obejmującej pule obligacji zabezpieczonych, z naruszeniem wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 8;

i) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia warunków dotyczących wspólnego finansowania określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 9;

j) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów dotyczących składu puli aktywów stanowiących zabezpieczenie określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 10;

k) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów dotyczących instrumentów pochodnych w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 11;

l) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów dotyczących wyodrębnienia aktywów stanowiących zabezpieczenie określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 12;

m) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie przekazuje informacji lub przekazuje niekompletne lub niedokładne informacje, z naruszeniem przepisów prawa krajowego transponujących art. 14;

n) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone wielokrotnie lub uporczywie nie utrzymuje bufora płynnościowego dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, z naruszeniem przepisów prawa krajowego transponujących art. 16;

o) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone o strukturze przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności nie spełnia warunków dotyczących struktur przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 17;

p) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie przekazuje informacji lub przekazuje niekompletne lub niedokładne informacje na temat jej obowiązków, z naruszeniem przepisów prawa krajowego transponujących art. 21 ust. 2.

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że nie ustanowią sankcji administracyjnych ani innych środków administracyjnych za naruszenia podlegające sankcjom karnym na mocy prawa krajowego. W takich przypadkach państwa członkowskie przekazują Komisji treść odnośnych przepisów prawa karnego.

2. Sankcje i środki, o których mowa w ust. 1, muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i muszą obejmować przynajmniej:

a) cofnięcie zezwolenia dotyczącego programu emisji obligacji zabezpieczonych;

b) publiczne oświadczenie zawierające wskazanie tożsamości osoby fizycznej lub prawnej oraz charakteru naruszenia zgodnie z art. 24;

c) nakaz zobowiązujący osobę fizyczną lub prawną do zaprzestania danego postępowania oraz do powstrzymania się od powtórzenia tego postępowania;

d) administracyjne sankcje pieniężne.

3. Państwa członkowskie zapewniają także skuteczne wdrażanie sankcji i środków, o których mowa w ust. 1.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby przy ustalaniu rodzaju sankcji administracyjnych lub innych środków administracyjnych oraz wysokości administracyjnych sankcji pieniężnych właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 brały pod uwagę, w stosownych przypadkach, wszystkie następujące okoliczności:

a) wagę naruszenia i czas jego trwania;

b) stopień odpowiedzialności osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za dane naruszenie;

c) sytuację finansową osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za dane naruszenie, w tym przez uwzględnienie wysokości łącznych obrotów osoby prawnej lub rocznego dochodu osoby fizycznej;

d) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za dane naruszenie w wyniku tego naruszenia, w zakresie w jakim te korzyści lub straty są możliwe do ustalenia;

e) straty poniesione przez osoby trzecie w wyniku naruszenia, w zakresie w jakim straty te są możliwe do ustalenia;

f) stopień współpracy osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za dane naruszenie z właściwymi organami wyznaczonymi zgodnie z art. 18 ust. 2;

g) wcześniejsze naruszenia dokonane przez osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za dane naruszenie;

h) wszelkie faktyczne lub potencjalne skutki systemowe danego naruszenia.

5. Jeżeli przepisy, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie do osób prawnych, państwa członkowskie zapewniają również, by właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 stosowały sankcje administracyjne i inne środki administracyjne określone w ust. 2 niniejszego artykułu do członków organu zarządzającego oraz do innych osób fizycznych, które zgodnie z prawem krajowym ponoszą odpowiedzialność za naruszenie.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby przed podjęciem decyzji o nałożeniu sankcji administracyjnych lub zastosowaniu innych środków administracyjnych określonych w ust. 2 właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 dały danej osobie fizycznej lub prawnej możliwość złożenia wyjaśnień. Wyjątki od prawa do złożenia wyjaśnień mogą mieć zastosowanie do przyjmowania tych innych środków administracyjnych, jeżeli konieczne jest podjęcie natychmiastowego działania, aby zapobiec poniesieniu znacznych strat przez osoby trzecie lub wyrządzeniu znacznej szkody dla systemu finansowego. W takich przypadkach zainteresowanej osobie daje się możliwość złożenia wyjaśnień jak najszybciej po przyjęciu takiego środka administracyjnego i, w razie potrzeby, zmienia się ten środek.

7. Państwa członkowskie zapewniają, aby każda decyzja o nałożeniu sankcji administracyjnych lub zastosowaniu innych środków administracyjnych określonych w ust. 2 była odpowiednio uzasadniona oraz by przysługiwało od niej odwołanie.

Artykuł 24

Publikacja informacji o nałożonych sankcjach administracyjnych i zastosowanych innych środkach administracyjnych

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby przepisy prawa krajowego transponujące niniejszą dyrektywę zawierały przepisy nakładające wymóg publikowania bez zbędnej zwłoki informacji o nałożonych sankcjach administracyjnych i zastosowanych innych środkach administracyjnych na oficjalnych stronach internetowych właściwych organów wyznaczonych zgodnie z art. 18 ust. 2. Te same obowiązki mają zastosowanie, gdy państwo członkowskie podejmie decyzję o ustanowieniu sankcji karnych zgodnie z art. 23 ust. 1 akapit drugi.

2. Przepisy przyjęte zgodnie z ust. 1 wprowadzają przynajmniej wymóg publikacji każdej decyzji, od której nie przysługuje odwołanie lub co do której minął termin złożenia odwołania, a którą wydano w związku z naruszeniem przepisów prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby tak opublikowane informacje zawierały wskazanie rodzaju i charakteru naruszenia oraz tożsamości osoby fizycznej lub prawnej, na którą nałożono daną sankcję lub dany środek. Z zastrzeżeniem ust. 4 państwa członkowskie zapewniają ponadto publikację takich informacji bez zbędnej zwłoki po poinformowaniu zainteresowanej osoby o nałożonych na nią sankcji lub środku oraz o publikacji decyzji o nałożeniu tej sankcji lub tego środka na oficjalnych stronach internetowych właściwych organów wyznaczonych zgodnie z art. 18 ust. 2.

4. Jeżeli państwa członkowskie zezwalają na publikowanie decyzji o nałożeniu sankcji lub innych środków przed zakończeniem postępowania odwoławczego, właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 publikują bez zbędnej zwłoki na swoich oficjalnych stronach internetowych również informacje o stanie postępowania odwoławczego oraz o jego wyniku.

5. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 publikowały decyzje o nałożeniu sankcji lub środków w formie zanonimizowanej oraz w sposób zgodny z prawem krajowym w każdym z następujących przypadków:

a) jeżeli sankcję lub środek nałożono na osobę fizyczną, a publikację danych osobowych uznano za nieproporcjonalną;

b) jeżeli publikacja zagroziłaby stabilności rynków finansowych lub toczącemu się postępowaniu przygotowawczemu w sprawach karnych;

c) jeżeli, w zakresie, w jakim jest to możliwe do ustalenia, publikacja wyrządziłaby niewspółmierną szkodę zainteresowanym instytucjom kredytowym lub osobom fizycznym.

6. Jeżeli państwo członkowskie publikuje decyzję o nałożeniu sankcji lub środka w formie zanonimizowanej, może zezwolić na odłożenie w czasie publikacji odpowiednich danych.

7. Państwa członkowskie zapewniają również publikację każdego prawomocnego orzeczenia sądowego uchylającego decyzję o nałożeniu sankcji lub zastosowaniu środka.

8. Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie opublikowane informacje, o których mowa w ust. 2–6, pozostawały na oficjalnych stronach internetowych właściwych organów wyznaczonych zgodnie z art. 18 ust. 2 przez przynajmniej pięć lat od daty ich publikacji. Dane osobowe zawarte w opublikowanych informacjach zatrzymuje się na oficjalnej stronie internetowej tylko przez okres niezbędny i zgodny z mającymi zastosowanie przepisami o ochronie danych osobowych. Ten okres zatrzymywania danych ustala się z uwzględnieniem terminów przedawnienia przewidzianych w ustawodawstwie danych państw członkowskich, ale w żadnym przypadku nie może być dłuższy niż dziesięć lat.

9. Właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 informują EUNB o wszelkich nałożonych sankcjach administracyjnych i zastosowanych innych środkach administracyjnych, w tym, w stosownych przypadkach, o wszelkich dotyczących ich odwołaniach oraz o wyniku tych odwołań. Państwa członkowskie zapewniają, aby te właściwe organy otrzymywały informacje oraz szczegółowe dane dotyczące prawomocnych orzeczeń w sprawie wszelkich nałożonych sankcji karnych, które to informacje i szczegółowe dane właściwe organy przekazują również EUNB.

10. EUNB prowadzi centralną bazę danych zawierającą przekazane mu informacje o nałożonych sankcjach administracyjnych i zastosowanych innych środkach administracyjnych. Dostęp do tej bazy danych mają wyłącznie właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2, a baza danych jest aktualizowana na podstawie informacji przekazywanych przez te właściwe organy zgodnie z ust. 9 niniejszego artykułu.

Artykuł 25

Obowiązki w zakresie współpracy

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 ściśle współpracowały z właściwymi organami sprawującymi ogólny nadzór nad instytucjami kredytowymi zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii mającymi zastosowanie do tych instytucji, a w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej emitującej obligacje zabezpieczone – z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2. Państwa członkowskie zapewniają również, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 ściśle ze sobą współpracowały. Współpraca ta obejmuje dzielenie się informacjami, które są istotne dla wykonywania przez pozostałe organy zadań nadzorczych na mocy przepisów prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę.

3. Do celów ust. 2 zdanie drugie niniejszego artykułu państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 przekazywały:

a) wszystkie istotne informacje na wniosek innego właściwego organu wyznaczonego zgodnie z art. 18 ust. 2; oraz

b) własnej inicjatywy – wszelkie istotne informacje innym właściwym organom wyznaczonym zgodnie z art. 18 ust. 2 w innych państwach członkowskich.

4. Państwa członkowskie zapewniają również, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 współpracowały do celów niniejszej dyrektywy z EUNB lub, w stosownych przypadkach, z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i rady (UE) nr 1095/2010 (

1

).

5. Do celów niniejszego artykułu informacje uznaje się za istotne, jeżeli mogą w znaczący sposób wpłynąć na ocenę emisji obligacji zabezpieczonych w innym państwie członkowskim.

Artykuł 26

Obowiązki informacyjne

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 publikowały na swoich oficjalnych stronach internetowych następujące informacje:

a) teksty krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych oraz ogólnych wytycznych przyjętych w odniesieniu do emisji obligacji zabezpieczonych;

b) wykaz instytucji kredytowych, którym zezwolono na emisję obligacji zabezpieczonych;

c) wykaz obligacji zabezpieczonych, które mogą nosić oznaczenie „europejska obligacja zabezpieczona” i wykaz obligacji zabezpieczonych, które mogą nosić oznaczenie „europejska obligacja zabezpieczona (premium)”.

2. Informacje opublikowane zgodnie z ust. 1 muszą być na tyle szczegółowe, aby umożliwić wymierne porównanie metod przyjętych przez właściwe organy poszczególnych państw członkowskich wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2. Informacje te aktualizuje się, aby uwzględnić wszelkie zaistniałe zmiany.

3. Właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 co roku przekazują EUNB wykaz instytucji kredytowych, o których mowa w ust. 1 lit. b), i wykazy obligacji zabezpieczonych, o których mowa w ust. 1 lit. c).

Artykuł 26a

Dostępność informacji w europejskim pojedynczym punkcie dostępu

1. Od dnia 10 stycznia 2030 r. państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe, którym zezwolono na emisję obligacji zabezpieczonych, podając do wiadomości publicznej informacje, o których mowa w art. 14 niniejszej dyrektywy, przekazywały jednocześnie te informacje odpowiedniemu organowi zbierającemu dane, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, w celu udostępnienia tych informacji w europejskim pojedynczym punkcie dostępu (ESAP) ustanowionym na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2859 (

2

).

Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje te spełniały następujące wymogi:

a) były przekazywane w formacie umożliwiającym ekstrakcję danych zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2023/2859 lub – jeżeli wymaga tego prawo Unii – w formacie nadającym się do odczytu maszynowego zgodnie z art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia;

b) towarzyszyły im następujące metadane:

(i) wszystkie nazwy instytucji kredytowej, której zezwolono na emisję obligacji zabezpieczonych i której dotyczą informacje;

(ii) identyfikator podmiotu prawnego instytucji kredytowej, której zezwolono na emisję obligacji zabezpieczonych, określony zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) 2023/2859;

(iii) wielkość instytucji kredytowej, której zezwolono na emisję obligacji zabezpieczonych, według kategorii określonej zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. d) tego rozporządzenia;

(iv) rodzaj informacji według klasyfikacji na podstawie art. 7 ust. 4 lit. c) tego rozporządzenia;

(v) wskazanie, czy informacje zawierają dane osobowe.

2. Do celów ust. 1 lit. b) pkt (ii) państwa członkowskie zapewniają uzyskanie przez instytucje kredytowe, którym zezwolono na emisję obligacji zabezpieczonych, identyfikatora podmiotu prawnego.

3. Do dnia 9 stycznia 2030 r. w celu udostępnienia w ESAP informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, państwa członkowskie wyznaczają co najmniej jeden organ zbierający dane zdefiniowany w art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2023/2859 i powiadamiają o tym ESMA.

4. Od dnia 10 stycznia 2030 r. państwa członkowskie zapewniają udostępnienie w ESAP informacji, o których mowa w art. 24 i art. 26 ust. 1 lit. b) i c) niniejszej dyrektywy. W tym celu organem zbierającym dane zdefiniowanym w art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2023/2859 jest właściwy organ.

Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje spełniały następujące wymogi:

a) były przekazywane w formacie umożliwiającym ekstrakcję danych zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2023/2859;

b) towarzyszyły im następujące metadane:

(i) wszystkie nazwy instytucji kredytowej, której zezwolono na emisję obligacji zabezpieczonych i której dotyczą informacje;

(ii) jeżeli jest dostępny – identyfikator podmiotu prawnego instytucji kredytowej, której zezwolono na emisję obligacji zabezpieczonych, określony zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) 2023/2859;

(iii) rodzaj informacji według klasyfikacji na podstawie art. 7 ust. 4 lit. c) tego rozporządzenia;

(iv) wskazanie, czy informacje zawierają dane osobowe.

5. Aby zapewnić wydajne zbieranie informacji przekazywanych zgodnie z ust. 1 oraz wydajne zarządzanie nimi, EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających:

a) pozostałe metadane, które mają towarzyszyć informacjom;

b) strukturę danych zawartych w informacjach;

c) informacje, w przypadku których wymagany jest format nadający się do odczytu maszynowego oraz jaki format nadający się do odczytu maszynowego należy stosować w takich przypadkach.

Do celów lit. c) EUNB ocenia zalety i wady różnych formatów nadających się do odczytu maszynowego i przeprowadza odpowiednie testy praktyczne.

EUNB przedkłada Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

6. W razie potrzeby EUNB przyjmuje wytyczne, aby zapewnić poprawność metadanych przekazywanych zgodnie z art. 5 akapit pierwszy lit. a).

Artykuł 27

Oznaczenie

1. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie oznaczenia „europejska obligacja zabezpieczona” i jego oficjalnego tłumaczenia na wszystkie języki urzędowe Unii wyłącznie w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych spełniających wymogi określone w przepisach prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę.

2. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie oznaczenia „europejska obligacja zabezpieczona (premium)” i jego oficjalnego tłumaczenia na wszystkie języki urzędowe Unii Europejskiej wyłącznie w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych spełniających wymogi określone w przepisach prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę oraz wymogi określone w art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2160 (

3

).

Artykuł 28

Zmiany w dyrektywie 2009/65/WE

W art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE wprowadza się następujące zmiany:

1) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„4.

Państwa członkowskie mogą podwyższyć wynoszący 5 % limit ustanowiony w ust. 1 akapit pierwszy do maksymalnie 25 %, jeżeli obligacje zostały wyemitowane przed dniem 8 lipca 2022 r. i spełniały wymogi określone w niniejszym ustępie w brzmieniu obowiązującym w dniu ich emisji bądź jeżeli obligacje odpowiadają definicji obligacji zabezpieczonych z art. 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2162 (

*1

).

2) uchyla się akapit trzeci.

Artykuł 29

Zmiana w dyrektywie 2014/59/UE

Art. 2 ust. 1 pkt 96 dyrektywy 2014/59/UE otrzymuje brzmienie:

„96)

„obligacja zabezpieczona” oznacza obligację zabezpieczoną zgodnie z definicją w art. 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2162 (

*2

) lub w przypadku instrumentu wyemitowanego przed dniem 8 lipca 2022 r. – obligację, o której mowa w art. 52 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (

*3

) w brzmieniu obowiązującym w dniu jej emisji;

Artykuł 30

Przepisy przejściowe

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby obligacje zabezpieczone wyemitowane przed dniem 8 lipca 2022 r., które spełniają wymogi określone w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE w brzmieniu obowiązującym w dniu ich emisji, nie podlegały wymogom określonym w art. 5–12, 15, 16, 17 i 19 niniejszej dyrektywy, ale aby do upływu ich terminu zapadalności nadal można było określać je jako obligacje zabezpieczone zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 niniejszej dyrektywy monitorowały zgodność obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przed dniem 8 lipca 2022 r. z wymogami określonymi w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE w brzmieniu obowiązującym w dniu ich emisji, jak również z wymogami niniejszej dyrektywy, w zakresie w jakim mają one zastosowanie zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.

2. Państwa członkowskie mogą stosować ust. 1 do emisji ciągłych obligacji zabezpieczonych, dla których otwarto ISIN przed dniem 8 lipca 2022 r. przez okres nie dłuższy niż 24 miesiące od tego dnia, pod warunkiem że emisje te spełniają wszystkie następujące wymogi:

a) termin zapadalności obligacji zabezpieczonych przypada przed dniem 8 lipca 2027 r.;

b) łączna wielkość emisji ciągłych po dniu 8 lipca 2022 r. nie przekracza dwukrotności łącznej wielkości emisji obligacji zabezpieczonych znajdujących się w obrocie według stanu na ten dzień;

c) łączna wielkość emisji obligacji zabezpieczonych w terminie zapadalności nie przekracza 6 000 000 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej;

d) aktywa zabezpieczające są zlokalizowane w państwie członkowskim, które stosuje ust. 1 do emisji ciągłych obligacji zabezpieczonych.

Artykuł 31

Przeglądy i sprawozdania

1. Do dnia 8 lipca 2024 r. Komisja, w ścisłej współpracy z EUNB, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym, sprawozdanie dotyczące tego czy możliwe jest, a jeśli tak, to w jaki sposób, wprowadzenie systemu równoważności dla pochodzących z państw trzecich instytucji kredytowych emitujących obligacje zabezpieczone i inwestorów nabywających te obligacje zabezpieczone, z uwzględnieniem rozwoju sytuacji międzynarodowej w dziedzinie obligacji zabezpieczonych, w szczególności zmian uregulowań w państwach trzecich.

2. Do dnia 8 lipca 2025 r. Komisja, w ścisłej współpracy z EUNB, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wdrożenia niniejszej dyrektywy w odniesieniu do poziomu ochrony inwestorów i rozwoju sytuacji w odniesieniu do emisji obligacji zabezpieczonych w Unii. Sprawozdanie to zawiera zalecenia dotyczące dalszych działań. W sprawozdaniu przedstawia się informacje dotyczące:

a) zmian sytuacji pod względem liczby zezwoleń na emisję obligacji zabezpieczonych;

b) zmian sytuacji pod względem liczby obligacji zabezpieczonych wyemitowanych zgodnie z przepisami prawa krajowego transponującymi niniejszą dyrektywę oraz zgodnie z art. 129 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c) zmian sytuacji pod względem aktywów stanowiących zabezpieczenie emisji obligacji zabezpieczonych;

d) zmian sytuacji pod względem poziomu nadzabezpieczenia;

e) inwestycji transgranicznych w obligacje zabezpieczone, w tym inwestycji napływających z państw trzecich oraz wypływających do państw trzecich;

f) zmian sytuacji pod względem emisji obligacji zabezpieczonych o strukturze przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności;

g) zmian sytuacji pod względem ryzyka i korzyści wynikających z wykorzystywania ekspozycji, o których mowa w art. 129 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

h) funkcjonowania rynków obligacji zabezpieczonych.

3. Do dnia 8 lipca 2024 r. państwa członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące kwestii wymienionych w ust. 2.

4. Do dnia 8 lipca 2024 r., po zamówieniu i otrzymaniu analizy dotyczącej oceny ryzyka i korzyści wynikających z obligacji zabezpieczonych o strukturze przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności oraz po zasięgnięciu opinii EUNB, Komisja przyjmuje sprawozdanie oraz przedkłada tę analizę i to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, dołączając do nich, w stosownym przypadku, wniosek ustawodawczy.

5. Do dnia 8 lipca 2024 r. Komisja przyjmie sprawozdanie dotyczące możliwości wprowadzenia instrumentu podwójnego regresu zwanego „europejskim zabezpieczonym skryptem dłużnym”. Komisja przedkłada to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, dołączając do niego, w stosownym przypadku, wniosek ustawodawczy.

Artykuł 32

Transpozycja

1. Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 8 lipca 2021 r. Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy najpóźniej od dnia 8 lipca 2022 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 33

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 34

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

(

1

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).

(

2

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2859 z dnia 13 grudnia 2023 r.w sprawie ustanowienia europejskiego pojedynczego punktu dostępu zapewniającego scentralizowany dostęp do publicznie dostępnych informacji mających znaczenie dla usług finansowych, rynków kapitałowych i zrównoważonego rozwoju (Dz.U. L, 2023/2859, 13.12.2023, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2023/2859 /oj).

(

3

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2160 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do ekspozycji w postaci obligacji zabezpieczonych (zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego).

(

*1

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2162 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie emisji obligacji zabezpieczonych i nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi oraz zmieniająca dyrektywy 2009/65/WE i 2014/59/UE (Dz.U. L 328 z 18.12.2019, s. 29).”;

(

*2

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2162 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie emisji obligacji zabezpieczonych i nadzoru publicznego nad obligacjami zabezpieczonymi oraz zmieniająca dyrektywy 2009/65/WE i 2014/59/UE (Dz.U. L 328 z 18.12.2019, s. 29).

(

*3

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).”.