Artykuł 23

1. Bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do ustanawiania sankcji karnych, państwa członkowskie ustanawiają przepisy określające odpowiednie sankcje administracyjne i inne środki administracyjne mające zastosowanie przynajmniej w następujących sytuacjach:

a) instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie dotyczące programu emisji obligacji zabezpieczonych na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub w inny sposób niezgodny z prawem;

b) instytucja kredytowa nie spełnia już warunków, na których podstawie udzielono zezwolenia dotyczącego programu emisji obligacji zabezpieczonych;

c) instytucja kredytowa emituje obligacje zabezpieczone bez uzyskania zezwolenia zgodnie z przepisami prawa krajowego transponującymi art. 19;

d) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 4;

e) instytucja kredytowa emituje obligacje zabezpieczone, które nie spełniają wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 5;

f) instytucja kredytowa emituje obligacje zabezpieczone, które nie są zabezpieczone zgodnie z przepisami prawa krajowego transponującymi art. 6;

g) instytucja kredytowa emituje obligacje zabezpieczone, które są zabezpieczone aktywami zlokalizowanymi poza Unią, z naruszeniem wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 7;

h) instytucja kredytowa zabezpiecza obligacje zabezpieczone w wewnątrzgrupowej strukturze obejmującej pule obligacji zabezpieczonych, z naruszeniem wymogów określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 8;

i) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia warunków dotyczących wspólnego finansowania określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 9;

j) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów dotyczących składu puli aktywów stanowiących zabezpieczenie określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 10;

k) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów dotyczących instrumentów pochodnych w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 11;

l) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie spełnia wymogów dotyczących wyodrębnienia aktywów stanowiących zabezpieczenie określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 12;

m) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie przekazuje informacji lub przekazuje niekompletne lub niedokładne informacje, z naruszeniem przepisów prawa krajowego transponujących art. 14;

n) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone wielokrotnie lub uporczywie nie utrzymuje bufora płynnościowego dla puli aktywów stanowiących zabezpieczenie, z naruszeniem przepisów prawa krajowego transponujących art. 16;

o) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone o strukturze przewidującej możliwość przedłużenia terminu zapadalności nie spełnia warunków dotyczących struktur przewidujących możliwość przedłużenia terminu zapadalności określonych w przepisach prawa krajowego transponujących art. 17;

p) instytucja kredytowa emitująca obligacje zabezpieczone nie przekazuje informacji lub przekazuje niekompletne lub niedokładne informacje na temat jej obowiązków, z naruszeniem przepisów prawa krajowego transponujących art. 21 ust. 2.

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że nie ustanowią sankcji administracyjnych ani innych środków administracyjnych za naruszenia podlegające sankcjom karnym na mocy prawa krajowego. W takich przypadkach państwa członkowskie przekazują Komisji treść odnośnych przepisów prawa karnego.

2. Sankcje i środki, o których mowa w ust. 1, muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i muszą obejmować przynajmniej:

a) cofnięcie zezwolenia dotyczącego programu emisji obligacji zabezpieczonych;

b) publiczne oświadczenie zawierające wskazanie tożsamości osoby fizycznej lub prawnej oraz charakteru naruszenia zgodnie z art. 24;

c) nakaz zobowiązujący osobę fizyczną lub prawną do zaprzestania danego postępowania oraz do powstrzymania się od powtórzenia tego postępowania;

d) administracyjne sankcje pieniężne.

3. Państwa członkowskie zapewniają także skuteczne wdrażanie sankcji i środków, o których mowa w ust. 1.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby przy ustalaniu rodzaju sankcji administracyjnych lub innych środków administracyjnych oraz wysokości administracyjnych sankcji pieniężnych właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 brały pod uwagę, w stosownych przypadkach, wszystkie następujące okoliczności:

a) wagę naruszenia i czas jego trwania;

b) stopień odpowiedzialności osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za dane naruszenie;

c) sytuację finansową osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za dane naruszenie, w tym przez uwzględnienie wysokości łącznych obrotów osoby prawnej lub rocznego dochodu osoby fizycznej;

d) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za dane naruszenie w wyniku tego naruszenia, w zakresie w jakim te korzyści lub straty są możliwe do ustalenia;

e) straty poniesione przez osoby trzecie w wyniku naruszenia, w zakresie w jakim straty te są możliwe do ustalenia;

f) stopień współpracy osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za dane naruszenie z właściwymi organami wyznaczonymi zgodnie z art. 18 ust. 2;

g) wcześniejsze naruszenia dokonane przez osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za dane naruszenie;

h) wszelkie faktyczne lub potencjalne skutki systemowe danego naruszenia.

5. Jeżeli przepisy, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie do osób prawnych, państwa członkowskie zapewniają również, by właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 stosowały sankcje administracyjne i inne środki administracyjne określone w ust. 2 niniejszego artykułu do członków organu zarządzającego oraz do innych osób fizycznych, które zgodnie z prawem krajowym ponoszą odpowiedzialność za naruszenie.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby przed podjęciem decyzji o nałożeniu sankcji administracyjnych lub zastosowaniu innych środków administracyjnych określonych w ust. 2 właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 dały danej osobie fizycznej lub prawnej możliwość złożenia wyjaśnień. Wyjątki od prawa do złożenia wyjaśnień mogą mieć zastosowanie do przyjmowania tych innych środków administracyjnych, jeżeli konieczne jest podjęcie natychmiastowego działania, aby zapobiec poniesieniu znacznych strat przez osoby trzecie lub wyrządzeniu znacznej szkody dla systemu finansowego. W takich przypadkach zainteresowanej osobie daje się możliwość złożenia wyjaśnień jak najszybciej po przyjęciu takiego środka administracyjnego i, w razie potrzeby, zmienia się ten środek.

7. Państwa członkowskie zapewniają, aby każda decyzja o nałożeniu sankcji administracyjnych lub zastosowaniu innych środków administracyjnych określonych w ust. 2 była odpowiednio uzasadniona oraz by przysługiwało od niej odwołanie.