Załącznik I

CZĘŚĆ A

Cel i zakres

1. Cel funkcji projektowania europejskiej sieci tras (ERND) to:

a) opracowanie i wdrożenie europejskiej sieci tras na potrzeby bezpiecznego i sprawnego funkcjonowania ruchu lotniczego, z należytym uwzględnieniem wpływu na środowisko;

b) ułatwienie – w granicach planu usprawnienia europejskiej sieci tras – rozwoju struktury przestrzeni powietrznej oferującej wymagany poziom bezpieczeństwa, przepustowości, elastyczności, zdolności reagowania, skuteczności działania w zakresie ochrony środowiska oraz płynnego zapewniania wydajnych służb żeglugi powietrznej, z należytym uwzględnieniem potrzeb w zakresie bezpieczeństwa i obronności;

c) zapewnienie regionalnej połączalności i interoperacyjności europejskiej sieci tras w obrębie regionu ICAO EUR oraz z sąsiadującymi regionami ICAO.

2. Plan usprawnienia europejskiej sieci tras to kroczący plan sporządzony przez menedżera sieci w porozumieniu z państwami członkowskimi i stronami zaangażowanymi w działalność operacyjną. Plan ten obejmuje wynik zawartych w nim działań operacyjnych w zakresie krótko- i średnioterminowego projektowania tras zgodnie z zasadami przewodnimi planu strategicznego sieci. Uwzględnia on wszystkie elementy niezbędne do zaprojektowania europejskiej przestrzeni powietrznej jako jednej całości spełniającej ogólnounijne docelowe parametry skuteczności działania określone w odniesieniu do menedżera sieci w ramach systemu skuteczności działania.

3. Plan usprawnienia europejskiej sieci tras stanowi szczególną dla funkcji ERND część planu operacyjnego sieci i zawiera szczegółowe reguły wdrażania części planu strategicznego sieci dotyczącej funkcji ENRD.

4. Plan usprawnienia europejskiej sieci tras obejmuje:

a) wspólne zasady ogólne uzupełnione technicznymi specyfikacjami dotyczącymi projektowania przestrzeni powietrznej;

b) wymagania wojskowe dotyczące wykorzystania przestrzeni powietrznej;

c) europejską sieć tras oraz, tam gdzie jest to wykonalne, struktury przestrzeni powietrznej ze swobodą planowania tras zaprojektowane w taki sposób, by spełniać wszystkie wymagania użytkowników, ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi wszystkich projektów zmian przestrzeni powietrznej;

d) zasady wykorzystywania i dostępności sieci tras oraz przestrzeni powietrznej ze swobodą planowania tras;

e) podział przestrzeni powietrznej na sektory kontroli ruchu lotniczego (ATC) na potrzeby przestrzeni powietrznej ATS;

f) procedury zarządzania przestrzenią powietrzną;

g) szczegółowy harmonogram opracowywania zmian w projektowaniu przestrzeni powietrznej;

h) kalendarz wspólnego cyklu publikacji i wdrażania zmian w strukturze przestrzeni powietrznej i zasad jej wykorzystywania za pomocą planu operacyjnego sieci;

i) przegląd aktualnej i prognozowanej sytuacji sieci, w tym oczekiwanej skuteczności działania w oparciu o bieżące i uzgodnione plany projektowania przestrzeni powietrznej.

CZĘŚĆ B

Procedura opracowywania planu usprawnienia europejskiej sieci tras

1. Menedżer sieci, państwa członkowskie, użytkownicy przestrzeni powietrznej, instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej – działające w ramach funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej lub indywidualnie – opracowują plan usprawnienia europejskiej sieci tras w drodze wspólnego procesu decyzyjnego, o którym mowa w art. 15. Stosują zasady projektowania przestrzeni powietrznej określone w niniejszym załączniku część C.

2. Wspólny proces decyzyjny odbywa się zgodnie ze szczegółowymi ustaleniami roboczymi i procedurami dotyczącymi operacji, które mają zostać określone na poziomie eksperckim przez menedżera sieci, z uwzględnieniem wymiaru cywilno-wojskowego. Wspomniane ustalenia robocze opracowuje się po konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami. Ustalenia robocze mają miejsce w regularnych odstępach czasu w celu odzwierciedlenia potrzeb związanych z funkcją projektowania europejskiej sieci tras.

3. Aby zapewnić właściwą połączalność w planie usprawnienia europejskiej sieci tras, menedżer sieci i państwa członkowskie uwzględniają państwa trzecie we wspólnym procesie decyzyjnym zgodnie z art. 24. Należy zadbać o odpowiednią współpracę między menedżerem sieci i ekspertami wspierającymi opracowanie planu usprawnienia europejskiej sieci tras oraz z odpowiednimi ekspertami ICAO w zakresie usprawnienia sieci tras na przylegających obszarach, w oparciu o szczegółowe ustalenia robocze.

4. Projekty dotyczące projektowania przestrzeni powietrznej muszą być zgodne i spójne z planem usprawnienia europejskiej sieci tras. Co najmniej następujące zmiany w projektach dotyczących projektowania przestrzeni powietrznej wymagają sprawdzenia zgodności i muszą zostać zgłoszone menedżerowi sieci:

a) zmiany przebiegu trasy;

b) zmiany kierunku trasy;

c) zmiany powodu realizacji trasy;

d) opis przestrzeni powietrznej ze swobodą planowania tras, w tym powiązanych zasad wykorzystywania jej;

e) dostępność i zasady wykorzystywania trasy;

f) zmiany wertykalnych lub horyzontalnych granic sektora;

g) dodanie lub usunięcie znaczących punktów;

h) zmiany transgranicznego wykorzystania przestrzeni powietrznej;

i) zmiany współrzędnych znaczących punktów;

j) zmiany mające wpływ na transfer danych;

k) zmiany mające wpływ na dane opublikowane w zbiorach informacji lotniczych; oraz

l) zmiany mające wpływ na porozumienia o współpracy w odniesieniu do projektowania i wykorzystania przestrzeni powietrznej.

5. Plan usprawnienia europejskiej sieci tras jest poddawany stałemu przeglądowi w trakcie jego obowiązywania w celu uwzględnienia nowych lub zmieniających się potrzeb w odniesieniu do przestrzeni powietrznej. W ramach tego przeglądu zapewnia się ciągłą koordynację z władzami wojskowymi.

CZĘŚĆ C

Zasady projektowania przestrzeni powietrznej

1. Opracowując plan usprawnienia europejskiej sieci tras, menedżer sieci, państwa członkowskie oraz instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej – działające w ramach funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej lub indywidualnie – przestrzegają, w drodze wspólnego procesu decyzyjnego, następujących zasad projektowania przestrzeni powietrznej:

a) określenie i konfiguracja struktur przestrzeni powietrznej opierają się na wymogach operacyjnych, niezależnie od granic krajowych lub granic funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej bądź granic rejonów informacji powietrznej (FIR), i nie są ograniczone poziomem podziału pomiędzy górną i dolną przestrzenią powietrzną;

b) projektowanie struktur przestrzeni powietrznej opiera się na przejrzystym procesie umożliwiającym konsultowanie podejmowanych decyzji i zrozumienie ich uzasadnień oraz uwzględnia potrzeby wszystkich użytkowników, godząc je z aspektami bezpieczeństwa, przepustowości i ochrony środowiska oraz z należytym uwzględnieniem potrzeb wojskowych i bezpieczeństwa narodowego;

c) aktualne i prognozowane zapotrzebowanie na ruch lotniczy, na poziomie sieci i na poziomie lokalnym, oraz parametry skuteczności działania, stanowią materiał wyjściowy planu usprawnienia europejskiej sieci tras w kontekście zaspokojenia potrzeb głównych przepływów ruchu i portów lotniczych;

d) zapewnienie łączności wertykalnej i horyzontalnej, w tym w przestrzeni powietrznej terminala oraz w strukturze przestrzeni powietrznej przylegających obszarów;

e) stworzenie możliwości wykonywania lotów na żądanych przez użytkowników trasach (lub możliwie jak najbliżej tych tras) oraz odpowiednich profilów lotu w fazie przelotowej;

f) akceptuje się do oceny i ewentualnego rozwinięcia wszystkie propozycje dotyczące struktury przestrzeni powietrznej, w tym dotyczące przestrzeni powietrznej ze swobodą planowania tras, różnych wariantów tras oraz tras warunkowych (CDR), otrzymane od zainteresowanych stron, które mają wymogi operacyjne w danym obszarze;

g) projektowanie struktur przestrzeni powietrznej, w tym przestrzeni powietrznej ze swobodą planowania tras oraz sektorów ATC, uwzględnia istniejące lub proponowane struktury przestrzeni powietrznej przeznaczone na działalność, która wymaga rezerwacji lub ograniczenia przestrzeni powietrznej. W tym celu ustanawia się wyłącznie takie struktury, które są zgodne z zastosowaniem koncepcji elastycznego wykorzystania przestrzeni powietrznej (FUA). Struktury te muszą być zharmonizowane i w jak największym stopniu spójne w obrębie całej sieci europejskiej;

h) opracowywanie projektu sektora ATC rozpoczyna się od dostosowania żądanych tras lub przepływów ruchu w ramach iteratywnego procesu, który zapewnia zgodność między trasami lub przepływami a sektorami;

i) sektory ATC są projektowane celem umożliwienia budowy takich konfiguracji sektorowych, które zaspokajają przepływy ruchu oraz są adaptowalne i proporcjonalne do zmiennego zapotrzebowania na ruch;

j) w przypadkach gdy ze względów operacyjnych sektory ATC wymagają zaprojektowania ponad granicami krajowych lub funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej lub granicami FIR, strony zaangażowane w działalność operacyjną zawierają między sobą umowy dotyczące zapewniania służb.

2. Menedżer sieci, państwa członkowskie, funkcjonalne bloki przestrzeni powietrznej oraz instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej (te ostatnie działające w ramach funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej lub indywidualnie) zapewniają – w drodze wspólnego procesu decyzyjnego – stosowanie następujących zasad wykorzystania przestrzeni powietrznej i zarządzania przepustowością przestrzeni powietrznej:

a) struktury przestrzeni powietrznej są planowane w taki sposób, by ułatwić elastyczne i terminowe wykorzystanie przestrzeni powietrznej i zarządzanie nią w odniesieniu do wariantów tras, przepływów ruchu, układów konfiguracji sektorowych oraz konfiguracji pozostałych struktur przestrzeni powietrznej;

b) struktury przestrzeni powietrznej powinny ułatwiać ustanowienie dodatkowych wariantów tras zapewniając uwzględnienie istniejących uwarunkowań przepustowości oraz ograniczeń w projektowaniu sektora.

CZĘŚĆ D

Bieżące monitorowanie wyników w zakresie skuteczności działania na poziomie sieci

1. Aby zapewnić regularną poprawę skuteczności działania, menedżer sieci przeprowadza okresowy przegląd postoperacyjny skuteczności wprowadzonych struktur przestrzeni powietrznej w drodze wspólnego procesu decyzyjnego.

2. Przegląd ten obejmuje w szczególności:

a) zmiany zapotrzebowania na ruch;

b) skuteczność działania i ograniczenia przepustowości oraz efektywności lotu na poziomie państwa, funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej lub sieci;

c) ocenę aspektów wykorzystania przestrzeni powietrznej z perspektywy cywilnej i wojskowej;

d) ocenę stosowanych sektoryzacji oraz konfiguracji sektorowych;

e) ocenę integralności i ciągłości struktur przestrzeni powietrznej.