Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2035 z dnia 28 czerwca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących zakładów utrzymujących zwierzęta lądowe i wylęgarni oraz identyfikowalności niektórych utrzymywanych zwierząt lądowych i jaj wylęgowych
Rozdział 3 — Dokument identyfikacyjny
Artykuł 65
W mocyUnikalny dożywotni dokument identyfikacyjny utrzymywanych koniowatych
1. Unikalny dożywotni dokument identyfikacyjny zawiera co najmniej następujące informacje:
a) kod identyfikacyjny zwierzęcia przedstawiony na wszczepianym transponderze lub kolczyku;
b) niepowtarzalny kod nadany zwierzęciu na całe jego życie, w którym to kodzie zakodowane są:
(i) komputerowa baza danych, do której właściwy organ lub organ wystawiający dokument wprowadził informacje niezbędne w celu wydania pierwszego unikalnego dożywotniego dokumentu identyfikacyjnego, o którym mowa w art. 58 ust. 1 lit. b), oraz w stosownych przypadkach zastępczy unikalny dożywotni dokument identyfikacyjny, o którym mowa w art. 69 ust. 2 lit. b);
(ii) numeryczny kod identyfikacyjny poszczególnych zwierząt koniowatych w tej bazie danych;
c) gatunek zwierzęcia;
d) płeć zwierzęcia z możliwością wprowadzenia daty kastracji;
e) datę i kraj urodzenia zadeklarowany przez podmiot utrzymujący zwierzę koniowate;
f) nazwę i adres właściwego organu wystawiającego dokumenty lub organu wystawiającego dokumenty, któremu to zadanie przydzielono;
g) datę wystawienia unikalnego dożywotniego dokumenty identyfikacyjnego;
h) w stosownych przypadkach informację na temat zastąpienia fizycznego środka identyfikacji oraz na temat kodu identyfikacyjnego zwierzęcia przedstawionego na tym zastąpionym fizycznym środku identyfikacji;
i) w stosownych przypadkach:
(i) znak zatwierdzenia wydany i ujęty w unikalnym dożywotnim dokumencie identyfikacyjnym przez właściwy organ lub przez podmiot, któremu przekazano to zadanie, na okres nieprzekraczający 4 lat, który potwierdza, że zwierzę przebywa zwykle w zakładzie uznanym przez właściwy organ za zakład o niskim ryzyku dla zdrowia ze względu na częste kontrole stanu zdrowia zwierząt, dodatkowe kontrole identyfikacyjne i badania stanu zdrowia oraz brak krycia naturalnego w zakładzie, z wyjątkiem pomieszczeń specjalnie przeznaczonych i oddzielonych, z możliwością przedłużenia okresu ważności wydanego znaku zatwierdzenia;
lub
(ii) licencję wydaną i ujętą w unikalnym dożywotnim dokumencie identyfikacyjnym na okres nieprzekraczający 4 lat na udział w zawodach jeździeckich przez krajową federację Federation Equestre Internationale lub udział w wyścigach przez właściwy organ ds. wyścigów, która potwierdza co najmniej dwie wizyty lekarza weterynarii roczne, w tym wizyty niezbędne do przeprowadzania regularnych szczepień przeciwko influenzie koni i badań wymaganych na potrzeby przemieszczania do innych państw członkowskich lub państw trzecich, z możliwością przedłużenia okresu ważności wydanej licencji.
2. Unikalne dożywotnie dokumenty identyfikacyjne zarejestrowanych zwierząt koniowatych oraz koniowatych zidentyfikowanych zgodnie z art. 62 muszą oprócz informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zawierać przynajmniej następujące informacje:
a) obrazowy i słowny opis zwierzęcia, w tym możliwość aktualizacji tych informacji;
b) w stosownych przypadkach szczegółowe informacje na temat alternatywnych metod identyfikacji;
c) w stosownych przypadkach informacje na temat rasy zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1940;
d) w stosownych przypadkach informacje niezbędne do korzystania z unikalnego dożywotniego dokumentu identyfikacyjnego do celów sportowych zgodnie z wymogami odpowiednich organizacji przygotowujących konie do zawodów lub wyścigów, w tym informacje na temat testów na choroby umieszczone i nieumieszczone w wykazie oraz na temat szczepień na te choroby zgodnie z wymogami dotyczącymi dostępu do zawodów i wyścigów, oraz w celu uzyskania licencji, o której mowa w ust. 1 lit. i) ppkt (ii).
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.