Załącznik II

CZĘŚĆ 1

Program kontroli mikrobiologicznej w wylęgarniach, o których mowa w art. 7

Program kontroli mikrobiologicznej na potrzeby mechanizmów kontroli higienicznej obejmuje następujące działania:

a) pozyskiwanie próbek środowiskowych i poddawanie ich badaniom bakteriologicznym;

b) pobieranie próbek co najmniej raz na sześć tygodni, przy czym każde pobranie próbek musi się składać z 60 próbek.

CZĘŚĆ 2

Programy nadzoru nad chorobami w wylęgarniach, o których mowa w art. 7, i w zakładach utrzymujących drób, o których mowa w art. 8

1. Cel programów nadzoru nad chorobami

Wykazanie, że stada utrzymywane w zatwierdzonych zakładach utrzymujących drób są wolne od czynników chorobotwórczych wymienionych w pkt 2 i 3.

Programy nadzoru nad chorobami obejmują co najmniej czynniki chorobotwórcze i wymienione utrzymywane gatunki, o których mowa w pkt 2.

2. Nadzór nad chorobami dotyczący serotypów salmonelli o znaczeniu dla zdrowia zwierząt

2.1.

Powiązanie zakażenia z czynnikami chorobotwórczymi:

a) Salmonella Pullorum: obejmuje Salmonella enterica podgatunek enterica serotyp Gallinarum wariant biochemiczny (biowar) Pullorum;

b) Salmonella Gallinarum: obejmuje Salmonella enterica podgatunek enterica serotyp Gallinarum wariant biochemiczny (biowar) Gallinarum;

c) Salmonella arizonae: obejmuje Salmonella enterica podgatunek arizonae grupa serologiczna K (O18) arizonae.

2.2.

Docelowe gatunki drobiu:

a) w przypadku Salmonella Pullorum i Salmonella Gallinarum: Gallus gallus, Meleagris gallopavo, Numida meleagris, Coturnix coturnix, Phasianus colchicus, Perdix perdix, Anas spp.;

b) w przypadku Salmonella arizonae: Meleagris gallopavo.

2.3.

Badania:

Każde stado musi zostać poddane badaniu klinicznemu podczas każdego okresu lęgowego lub produkcyjnego w najbardziej właściwym momencie dla wykrycia danej choroby.

2.4.

Schemat pobierania próbek:

a) W zależności od potrzeb z każdego stada w zakładzie utrzymującym drób należy pobrać następujące próbki:

(i) w przypadku badania serologicznego: krew;

(ii) w przypadku badania bakteriologicznego:

— tkanki pobrane po śmierci zwierzęcia, w szczególności z wątroby, jelita, jajnika, jajowodu oraz połączenia krętniczo-kątniczego,

— próbki środowiskowe,

— wymazy z kloaki żywych ptaków, w szczególności tych, które wydają się być chore, lub tych, które wskazano jako wysoce seropozytywne;

b) próbki, które należy pobrać w wylęgarni na potrzeby badania bakteriologicznego:

(i) pisklęta, które się nie wykluły (tj. zarodki zamarłe w skorupce);

(ii) kurczęta drugiej kategorii;

(iii) smółka kurcząt;

(iv) puch lub pył z wylęgarni oraz ze ścian wylęgarni.

2.5.

Operat próby i częstotliwość pobierania próbek:

a) w zakładzie utrzymującym drób:

(i) pobieranie próbek pod kątem Salmonella Pullorum i Salmonella Gallinarum:

Gatunek

Czas pobierania próbek

Liczba ptaków, od których należy pobrać próbki/Liczba próbek środowiskowych

Drób hodowlany

Drób produkcyjny

Gallus gallus, Meleagris gallopavo, Numida meleagris, Coturnix coturnix, Phasianus colchicus, Perdix perdix i Anas spp.

W momencie lęgu

Podczas produkcji co najmniej raz w roku

60

(ii) pobieranie próbek pod kątem Salmonella arizonae:

Gatunek

Czas pobierania próbek

Liczba ptaków, od których należy pobrać próbki/Liczba próbek środowiskowych

Drób hodowlany

Drób produkcyjny

Meleagris gallopavo

W momencie lęgu

Podczas produkcji co najmniej raz w roku

60

(iii) właściwy organ może dostosować liczbę ptaków, od których należy pobrać próbki zgodnie z ppkt (i) i (ii), do stwierdzonej częstości występowania zakażenia w określonym przedmiotowym państwie członkowskim i historycznej zachorowalności na daną chorobę w zakładzie. Niemniej jednak, aby wykryć zakażenie, zawsze pobiera się statystycznie istotną liczbę próbek do badań serologicznych/bakteriologicznych.

b) w wylęgarni próbki pozyskuje się i bada co najmniej raz na sześć tygodni. Badania obejmują co najmniej:

(i) jedną próbkę zbiorczą puchu i smółki od piskląt z każdego inkubatora;

oraz

(ii) próbkę:

— 10 kurcząt drugiej kategorii i 10 kurcząt zamarłych w skorupce z każdego stada pochodzenia obecnego w inkubatorze w dniu pozyskiwania próbek;

albo

— 20 kurcząt drugiej kategorii z każdego stada pochodzenia obecnego w klujniku w dniu pozyskiwania próbek.

2.6.

Przetwarzanie próbek i metody badawcze:

a) pozyskane próbki należy poddać:

(i) badaniu serologicznemu (

6

);

(ii) badaniu bakteriologicznemu, które może być alternatywą lub uzupełnieniem badania serologicznego, o którym mowa w ppkt (i); próbki do badań bakteriologicznych nie mogą być jednak pobierane od drobiu lub z jaj, wobec których zastosowano przeciwdrobnoustrojowe produkty lecznicze w ciągu dwóch–trzech tygodni przed badaniem;

b) pozyskane próbki należy przetworzyć w następujący sposób:

(i) w przypadku próbek kału/smółki i jelita należy zastosować bezpośrednie wzbogacanie podłoża bulionem z seleninem i cysteiną lub inne odpowiednie podłoża właściwe dla próbek, w których oczekuje się obecności konkurującej flory;

(ii) w przypadku próbek (takich jak zarodki zamarłe w skorupce), w których poziom konkurencyjnej flory jest minimalny, należy zastosować wstępne, nieselektywne wzbogacanie podłoża, a następnie selektywne wzbogacanie bulionem RVS wg Rappaport-Vassiliadis z soją lub bulionem MKTTn wg Mullera-Kauffmanna z czterotionianem i nowobiocyną;

(iii) bezpośredni posiew z aseptycznie pobranych tkanek na minimalnie selektywne podłoże agarowe, takie jak agar MacConkeya;

(iv) Salmonella Pullorum i Salmonella Gallinarum nie wzrastają szybko w zmodyfikowanej półpłynnej pożywce wg Rappaport-Vassiliadis (MSRV), która jest stosowana do monitorowania szczepów Salmonella spp. pochodzenia zwierzęcego w Unii, natomiast pożywka ta jest odpowiednia dla szczepów Salmonella arizonae;

(v) techniki wykrywania muszą umożliwić rozróżnienie reakcji serologicznej na zakażenie Salmonellą Pullorum i Salmonellą Gallinarum od reakcji serologicznej spowodowanej szczepionką przeciwko Salmonelli Enteritidis, w przypadku gdy zastosowano tę szczepionkę (

7

). Nie wolno zatem stosować takiej szczepionki, jeśli ma być prowadzone monitorowanie serologiczne. Jeżeli zastosowano szczepionkę, musi zostać przeprowadzone badanie bakteriologiczne, ale metoda potwierdzenia musi umożliwiać rozróżnienie żywych szczepów szczepionkowych od szczepów terenowych.

2.7.

Wyniki:

Wynik stada uważa się za pozytywny, jeżeli w następstwie uzyskania wyników pozytywnych podczas badania przeprowadzonego zgodnie z pkt 2.3–2.6 drugie badanie odpowiedniego typu potwierdzi zakażenie przez czynniki chorobotwórcze.

3. Nadzór nad chorobami dotyczący Mycoplasma spp. mającego znaczenie dla drobiu:

3.1.

Powiązanie zakażenia z następującymi czynnikami chorobotwórczymi:

a) Mycoplasma gallisepticum;

b) Mycoplasma meleagridis.

3.2.

Gatunki docelowe:

a) Mycoplasma gallisepticum; Gallus gallus, Meleagris gallopavo;

b) Mycoplasma meleagridis. Meleagris gallopavo.

3.3.

Badania:

Każde stado musi zostać poddane badaniu klinicznemu podczas każdego okresu lęgowego lub produkcyjnego w najbardziej właściwym momencie dla wykrycia danej choroby.

3.4.

Schemat pobierania próbek:

W zależności od potrzeb z każdego stada w zakładzie, w którym utrzymuje się drób, należy pobrać następujące próbki:

a) krew;

b) nasienie;

c) wymazy pobrane z tchawicy, nozdrzy tylnych lub z kloaki;

d) tkanki pobrane po śmierci zwierzęcia, w szczególności z worków powietrznych od jednodniowych piskląt ze zmianami patologicznymi;

e) w szczególności na potrzeby wykrywania Mycoplasma meleagridis – pobrane z jajowodu lub prącia indyka.

3.5.

Operat próby i częstotliwość pobierania próbek:

a) pobieranie próbek pod kątem Mycoplasma gallisepticum:

Gatunek

Czas pobierania próbek

Liczba ptaków, od których należy pobrać próbki

Drób hodowlany

Drób produkcyjny

Gallus gallus

w wieku 16 tygodni

w momencie lęgu

a następnie co 90 dni

Podczas produkcji co 90 dni

60

60

60

Meleagris gallopavo

w wieku 20 tygodni

w momencie lęgu

a następnie co 90 dni

Podczas produkcji co 90 dni

60

60

60

b) pobieranie próbek pod kątem Mycoplasma meleagridis:

Gatunek

Czas pobierania próbek

Liczba ptaków, od których należy pobrać próbki

Drób hodowlany

Drób produkcyjny

Meleagris gallopavo

w wieku 20 tygodni

w momencie lęgu

a następnie co 90 dni

Podczas produkcji co 90 dni

60

60

60

c) właściwy organ może dostosować liczbę ptaków, od których należy pobrać próbki zgodnie z lit. a) i b), do stwierdzonej częstości występowania zakażenia w określonym przedmiotowym państwie członkowskim i historycznej zachorowalności na daną chorobę w zakładzie. Niemniej jednak zawsze pobiera się statystycznie istotną liczbę próbek do badań serologicznych/bakteriologicznych.

3.6.

Badania, pobieranie próbek i metody badawcze:

Badania służące wykryciu zakażenia prowadzone za pomocą badań serologicznych, bakteriologicznych i molekularnych należy przeprowadzać z wykorzystaniem zatwierdzonych metod uznanych przez właściwy organ.

3.7.

Wyniki:

Wynik stada uważa się za pozytywny, jeżeli w następstwie uzyskania wyników pozytywnych podczas badania przeprowadzonego zgodnie z pkt 3.3–3.6 drugie badanie odpowiedniego typu potwierdzi zakażenie przez czynniki chorobotwórcze.

CZĘŚĆ 3

Dodatkowe informacje na temat technik diagnostycznych

Laboratoria wyznaczone przez właściwy organ do przeprowadzania badań wymaganych w niniejszym załączniku część 1 i 2 mogą znaleźć dodatkowe opisy szczegółowe technik diagnostycznych w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), wydanie z 2018 r.