Artykuł 2

1. Odnośnie do każdej przesyłki zwierząt i towarów, o której mowa w art. 1, właściwy organ ustala przeznaczenie zwierząt i towarów na podstawie świadectw urzędowych, poświadczeń urzędowych i innych dokumentów towarzyszących przesyłce, jak również miejsce przeznaczenia przesyłki wskazane w tych świadectwach, poświadczeniach i dokumentach.

2. Właściwy organ dokonuje kontroli wszystkich świadectw urzędowych, poświadczeń urzędowych i innych dokumentów, o których mowa w art. 3 pkt 41 rozporządzenia (UE) 2017/625, lub ich elektronicznych odpowiedników złożonych w systemie zarządzania informacjami w zakresie kontroli urzędowych (IMSOC), o którym mowa w art. 131 tego rozporządzenia, bądź za pośrednictwem istniejących systemów krajowych, w celu stwierdzenia, czy:

a) zostały one, w stosownych przypadkach, wydane przez właściwy organ państwa trzeciego;

b) spełniają one wymogi określone w art. 89 ust. 1 i art. 91 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/625 oraz w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 90 tego rozporządzenia;

c) odpowiadają one wzorom ustanowionym przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/625;

d) informacje zawarte w tych świadectwach lub dokumentach są zgodne z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/625.

3. Właściwy organ sprawdza, czy podmiot odpowiedzialny za daną przesyłkę wypełnił stosowną część wspólnego zdrowotnego dokumentu wejścia (CHED) kompletnie i poprawnie zgodnie z wymogami art. 56 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/625 oraz czy informacje w nim zawarte odpowiadają informacjom zawartym w świadectwach urzędowych, poświadczeniach urzędowych i innych dokumentach towarzyszących przesyłce.