Artykuł 2

1. Państwa członkowskie prowadzą coroczne kontrole występowania w odniesieniu do roślin żywicielskich i wszelkich innych gatunków roślin w przypadku podejrzenia zakażenia w celu wykrycia określonego agrofaga na swoim terytorium. Kontrole te mogą również obejmować wektory.

2. Te kontrole występowania są przeprowadzane przez właściwe organy lub pod urzędowym nadzorem właściwych organów.

3. Kontrole występowania przeprowadza się na podstawie poziomu ryzyka. Odbywają się one na otwartej przestrzeni, w tym na obszarach upraw, sadów, winnic, jak również w szkółkach, centrach ogrodniczych lub ośrodkach handlu, na obszarach naturalnych i w innych odpowiednich miejscach.

W tych państwach członkowskich, w których określony agrofag nie może zadomowić się na otwartej przestrzeni ze względu na warunki ekoklimatyczne, kontrole występowania przeprowadza się wyłącznie w miejscach innych niż znajdujące się na otwartej przestrzeni, w których rośliny żywicielskie są uprawiane i mogą stwarzać ryzyko rozprzestrzeniania się określonego agrofaga na terytorium Unii.

4. Kontrole występowania polegają na pobieraniu próbek i przeprowadzaniu testów roślin przeznaczonych do sadzenia oraz, w stosownych przypadkach, wektorów. Przy uwzględnieniu wytycznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) dotyczących miarodajnych pod względem statystycznym i opartych na analizie ryzyka kontroli występowania Xylella fastidiosa – zastosowany projekt kontroli występowania i plan pobierania próbek umożliwiają wykrycie, przy wystarczającym poziomie ufności, niskiego poziomu występowania określonego agrofaga w danym państwie członkowskim.

4a. W przypadku potwierdzenia występowania określonego agrofaga w wektorze na obszarze, na którym nie stwierdzono występowania określonego agrofaga, dane państwo członkowskie niezwłocznie przeprowadza kontrole występowania w promieniu co najmniej 400 m wokół miejsca wykrycia zakażonego wektora, a także pobiera próbki i przeprowadza testy roślin żywicielskich i wszelkich innych gatunków roślin w przypadku podejrzenia zakażenia.

5. Kontrole występowania przeprowadza się w odpowiednim czasie w danym roku pod względem możliwości wykrycia określonego agrofaga, biorąc pod uwagę biologię tego agrofaga i jego wektorów, występowanie i biologię roślin żywicielskich, a także informacje naukowe i techniczne, o których mowa w karcie kontroli występowania agrofaga Xylella fastidiosa opracowanej przez Urząd.

6. Występowanie określonego agrofaga monitoruje się za pomocą jednego z badań molekularnych wymienionych w załączniku IV. W przypadku uzyskania wyników dodatnich na obszarach innych niż obszary wyznaczone występowanie określonego agrofaga potwierdza się wynikiem dodatnim kolejnego badania molekularnego wymienionego w tym załączniku, ukierunkowanego na inne części genomu. Badania te przeprowadza się na tej samej próbce roślin lub, w stosownych przypadkach w zależności od wykorzystanego badania molekularnego – na tym samym ekstrakcie z roślin.

7. Identyfikację podgatunku określonego agrofaga przeprowadza się w odniesieniu do każdego gatunku roślin uznanych za zakażone określonym agrofagiem na danym obszarze wyznaczonym. Identyfikację tę przeprowadza się za pomocą badań molekularnych wymienionych w załączniku IV sekcja B.

8. Państwa członkowskie przekazują wyniki kontroli występowania, o których mowa w ust. 1, zgodnie z art. 22 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/2031.