Artykuł 5

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 strefę buforową otaczającą strefę zakażoną ustanowioną do celów zwalczania można zmniejszyć do szerokości nie mniejszej niż 1 km, o ile istnieje wysoki poziom ufności, że początkowe występowanie określonego agrofaga nie doprowadziło do jego rozprzestrzeniania i w przypadku gdy spełnione zostały wszystkie następujące warunki:

a) ze wszystkich określonych roślin znajdujących się w strefie zakażonej, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, zostały natychmiast pobrane próbki i rośliny te zostały usunięte;

b) od momentu wprowadzenia środków zwalczania żadnych innych roślin nie uznano za zakażone określonym agrofagiem w strefie zakażonej na podstawie wyników badań urzędowych przeprowadzanych co najmniej raz w ciągu roku, z uwzględnieniem karty kontroli występowania agrofaga Xylella fastidiosa opracowanej przez Urząd;

c) co najmniej raz w ciągu pierwszego roku od identyfikacji określonego agrofaga w strefie o szerokości co najmniej 2,5 km wokół strefy zakażonej przeprowadzono kontrolę występowania, z której wynika, że nie stwierdzono występowania określonego agrofaga w tej strefie. Dane państwo członkowskie pobiera próbki i przeprowadza testy roślin żywicielskich znajdujących się w tej strefie. W tym celu oraz przy uwzględnieniu wytycznych Urzędu dotyczących miarodajnych pod względem statystycznym i opartych na analizie ryzyka kontroli występowania Xylella fastidiosa – projekt kontroli występowania i plan pobierania próbek muszą być w stanie określić, przy poziomie ufności wynoszącym co najmniej 90 %, poziom występowania zakażonych roślin wynoszący 1 %, przy założeniu, że pierwsze 400 m wokół zakażonych roślin charakteryzuje się większym ryzykiem w porównaniu z pozostałą częścią tego obszaru.

d) od czasu wprowadzenia środków zwalczania w strefie zakażonej i w jej bezpośrednim sąsiedztwie nie wykryto żadnych wektorów przenoszących określonego agrofaga na podstawie testów przeprowadzonych dwukrotnie podczas sezonu lotów wektora i zgodnie z międzynarodowymi standardami dla środków fitosanitarnych. Testy te muszą prowadzić do wniosku, że naturalne rozprzestrzenianie się określonego agrofaga jest wykluczone.

2. Zmniejszając szerokość strefy buforowej zgodnie z ust. 1, dane państwo członkowskie niezwłocznie przedstawia Komisji i pozostałym państwom członkowskim uzasadnienie tego zmniejszenia.

3. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 dane państwo członkowskie może podjąć decyzję o nieustanawianiu natychmiast obszaru wyznaczonego, jeśli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) istnieją dowody, że określony agrofag został niedawno wprowadzony na ten obszar z roślinami, na których stwierdzono jego występowanie, lub że określony agrofag został znaleziony w miejscu fizycznie chronionym przed wektorami tego agrofaga;

b) wyniki działań kontrolnych wskazują, że rośliny te zostały zakażone przed ich wprowadzeniem na dany obszar;

c) w ramach testów przeprowadzonych w pobliżu tych roślin nie wykryto żadnych wektorów przenoszących określonego agrofaga.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, dane państwo członkowskie:

a) na obszarze, na którym po raz pierwszy potwierdzono występowanie określonego agrofaga, prowadzi przez co najmniej 1 rok coroczną kontrolę występowania w celu ustalenia, czy zakażone zostały jakiekolwiek inne rośliny oraz czy należy wprowadzić dalsze środki;

b) przekazuje Komisji i pozostałym państwom członkowskim uzasadnienie nieustanowienia obszaru wyznaczonego oraz wyniki kontroli występowania, o której mowa w lit. a), gdy tylko są one dostępne.

Kontrola występowania, o której mowa w akapicie pierwszym lit. a), polega na pobieraniu próbek do testów z wykorzystaniem jednego z badań molekularnych wymienionych w załączniku IV. Projekt kontroli występowania i plan pobierania próbek umożliwiają określenie, przy poziomie ufności wynoszącym co najmniej 90 %, poziomu występowania zakażonych roślin wynoszącego 1 %.