Załącznik I

CZĘŚĆ 1

Przegląd

Część 1.1 Przegląd tabel

1. Statystyka płatności sporządzana jest przez Europejski Bank Centralny (EBC) na podstawie zbiorów zharmonizowanych danych, którymi na poziomie krajowym zarządza każdy z krajowych banków centralnych (KBC). Struktura sporządzanych danych określona jest w formie dziewięciu opisanych poniżej tabel zawierających dane krajowe każdego państwa członkowskiego, którego walutą jest euro (zwanego dalej „państwem członkowskich strefy euro”). Dane w tabelach 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 9 powinny być przekazywane przez dostawców usług płatniczych, natomiast dane w tabelach 7 i 8 powinny być przekazywane przez operatorów systemów płatniczych. Istnieją dwie wersje tabel 4 i 5, dane z tylko jednej powinny być przekazywane. Dane z tabelach 4a i 5a powinny być przekazywane przez wszystkich dostawców usług płatniczych, którym nie udzielono wyłączenia na mocy art. 4, natomiast podmioty sprawozdające, którym udzielono wyłączenia na mocy art. 4 ust. 2 i 3, powinny przekazywać informacje statystyczne w tabelach 4b i 5b.

Tabela

Opis najważniejszej zawartości

Tabela 1:

Instytucje oferujące usługi płatnicze instytucjom innym niż monetarne instytucje finansowe (instytucjom innym niż MIF)

W podziale według liczby depozytów bieżących, rachunków płatniczych, rachunków pieniądza elektronicznego i stanu środków na nośnikach pieniądza elektronicznego, w odniesieniu do instytucji kredytowych, instytucji pieniądza elektronicznego, instytucji płatniczych i pozostałych dostawców usług płatniczych (zwanych dalej „dostawcami”) oraz emitentów pieniądza elektronicznego. Ponadto – w podziale według liczby klientów dostawców świadczących usługę dostępu do informacji o rachunku oraz liczby rachunków, do których dostawcy świadczący takie usługi mają dostęp. Liczba rachunków, do których dostęp mają dostawcy świadczący usługę dostępu do informacji o rachunku, podlega przekazywaniu przez dostawcę usług płatniczych prowadzącego rachunek, natomiast dostawcy świadczący usługę dostępu do informacji o rachunku przekazują liczbę swoich klientów.

Tabela 2:

Funkcje karty

Liczba kart wydanych przez dostawców będących rezydentami. Dane dotyczące kart są gromadzone w podziale według funkcji karty i w ramach danej funkcji karty – w podziale według systemu kart płatniczych.

Tabela 3:

Urządzenia akceptujące karty

Liczba terminali udostępnianych przez dostawców będących rezydentami. Dane dotyczące terminali przekazywane są w podziale na bankomaty, terminale w punktach sprzedaży (POS) oraz terminale kart pieniądza elektronicznego, a także w podziale na funkcje terminali.

Tabela 4a:

Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych MIF

Liczba i wartość transakcji płatniczych wysłanych do instytucji innych niż MIF i otrzymanych przez nie za pośrednictwem dostawców będących rezydentami, w podziale na transakcje zdalne i niezdalne. Dane dotyczące transakcji są gromadzone w podziale na usługę płatniczą i kanał inicjacji oraz, w ramach schematów płatniczych, w podziale na silne uwierzytelnianie klienta i brak silnego uwierzytelnienia klienta. W przypadku transakcji, w których nie zastosowano silnego uwierzytelnienia klienta, przekazuje się informację o przyczynach braku silnego uwierzytelnienia klienta.

Tabela 4b:

Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF wykazywane przez podmioty sprawozdające, którym udzielono wyłączenia

Liczba i wartość transakcji płatniczych wysłanych do instytucji innych niż MIF i otrzymanych przez nie za pośrednictwem dostawców będących rezydentami, w podziale na transakcje zdalne i niezdalne. Dane dotyczące transakcji są gromadzone w podziale na usługę płatniczą i kanał inicjacji oraz w podziale na silne uwierzytelnianie klienta i brak silnego uwierzytelnienia klienta, wraz z przyczynami niezastosowania silnego uwierzytelnienia klienta. Dane w tabeli 4b podlegają przekazywaniu przez dostawców usług płatniczych, którym udzielono wyłączenia.

Tabela 5a:

Nieuczciwe transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF

Liczba i wartość nieuczciwych transakcji płatniczych wysłanych do instytucji innych niż MIF i otrzymanych przez nie za pośrednictwem dostawców będących rezydentami. Dane dotyczące transakcji są gromadzone w podziale na usługę płatniczą i kanał inicjacji oraz, w ramach schematów płatniczych, w podziale na źródło nadużycia finansowego oraz w podziale na silne uwierzytelnianie klienta i brak silnego uwierzytelnienia klienta. W przypadku transakcji, w których nie zastosowano silnego uwierzytelnienia klienta, przekazuje się informację o przyczynach braku silnego uwierzytelnienia klienta.

Tabela 5b:

Nieuczciwe transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF wykazywane przez podmioty sprawozdające, którym udzielono wyłączenia

Liczba i wartość nieuczciwych transakcji płatniczych wysłanych do instytucji innych niż MIF i otrzymanych przez nie za pośrednictwem dostawców będących rezydentami. Dane o transakcjach są sporządzane w podziale na usługę płatniczą, kanał inicjacji i metodę uwierzytelniania; dane w podziale według silnego uwierzytelnienia klienta i braku silnego uwierzytelnienia klienta są następnie wykazywane w podziale na źródło nadużycia finansowego oraz – w odniesieniu do danych wyodrębnionych z uwagi na brak silnego uwierzytelnienia klienta – w podziale na przyczynę braku silnego uwierzytelnienia klienta. Dane w tabeli 5b podlegają przekazywaniu przez dostawców usług płatniczych, którym udzielono wyłączenia.

Tabela 6:

Transakcje płatnicze z instytucjami innymi niż MIF według rodzaju terminali

Liczba i wartość transakcji płatniczych wysłanych przez instytucje inne niż MIF za pośrednictwem dostawców. Transakcje sporządzane są w podziale według rodzaju terminali oraz w podziale geograficznym. Uwzględnia się także liczbę i wartość wypłat gotówki z rachunku i wypłat gotówki na rachunek rachunku w kasie, jak i liczbę i wartość zaliczek gotówkowych w terminalach POS.

Tabela 7:

Uczestnictwo w wybranych systemach płatności

Liczba uczestników w każdym systemie płatności zlokalizowanym w kraju, w podziale według uczestników bezpośrednich i pośrednich oraz, w ramach liczby uczestników bezpośrednich, w podziale według rodzaju instytucji.

Tabela 8:

Płatności przetwarzane przez wybrane systemy płatności

Liczba i wartość transakcji płatniczych przetwarzanych przez każdy system płatności zlokalizowany w kraju, w podziale według usługi płatniczej oraz w podziale geograficznym.

Tabela 9:

Kwartalne sprawozdania dotyczące transakcji płatniczych z udziałem instytucji innych niż MIF

Liczba i wartość transakcji płatniczych wysłanych przez instytucje inne niż MIF. Dane o transakcjach gromadzone są w podziale według usługi płatniczej i kanału inicjacji. Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę podlegają dalszemu podziałowi według kodu kategorii punktu usługowo-handlowego.

Część 1.2 Rodzaj informacji

1. Dane o stanach zawarte w tabelach 1, 2, 3 i 7 dotyczą końca okresu, tj. pozycji na ostatni dzień roboczy danego okresu sprawozdawczego. Wskaźniki dotyczące wartości środków na wydanych nośnikach pieniądza elektronicznego sporządzane są w euro i dotyczą nośników płatniczych denominowanych we wszystkich walutach.

2. Dane o przepływach zawarte w tabelach 4, 5, 6, 8 i 9 dotyczą transakcji płatniczych zakumulowanych w danym okresie, tj. wartości ogółem w danym okresie sprawozdawczym. Wskaźniki dotyczące wartości transakcji sporządzane są w euro i dotyczą transakcji płatniczych denominowanych we wszystkich walutach.

Część 1.3 Konsolidacja w ramach tego samego terytorium krajowego

1. W każdym państwie członkowskim strefy euro populacja sprawozdawcza obejmuje dostawców usług płatniczych (zwanych dalej „dostawcami”) i operatorów systemów płatności.

2. Dostawcy to instytucje zarejestrowane i mające siedzibę na tym terytorium, w tym również jednostki zależne spółek dominujących mających siedzibę poza tym terytorium, oraz oddziały instytucji, których centrale znajdują się poza tym terytorium.

a) Jednostki zależne stanowią oddzielne, posiadające osobowość prawną podmioty, w których inny podmiot posiada udział większościowy lub pełny.

b) Oddziałami są podmioty nieposiadające osobowości prawnej będące w całości własnością jednostki dominującej.

3. Dla celów statystycznych stosuje się następujące zasady konsolidacji dostawców w granicach krajowych:

a) Jeżeli spółka dominująca i jej jednostki zależne są dostawcami zlokalizowanymi na tym samym terytorium krajowym, wówczas spółka dominująca może konsolidować sprawozdania statystyczne własne i tych jednostek zależnych. Dotyczy to wyłącznie przypadków, w których spółka dominująca i jej jednostki zależne zaliczane są do tego samego rodzaju dostawców.

b) Jeżeli instytucja posiada oddziały na terytorium innych państw członkowskich strefy euro, wówczas zarejestrowana siedziba lub centrala zlokalizowana na terytorium określonego państwa członkowskiego strefy euro traktuje te oddziały jak rezydentów innych państw członkowskich strefy euro. Natomiast oddział zlokalizowany w określonym państwie członkowskim strefy euro traktuje zarejestrowaną siedzibę lub centralę albo inne oddziały tej samej instytucji zlokalizowane w innych państwach członkowskich strefy euro jak rezydentów innych państw członkowskich strefy euro.

c) Jeżeli instytucja posiada oddziały poza terytorium państw członkowskich strefy euro, wówczas zarejestrowana siedziba lub centrala zlokalizowana na terytorium określonego państwa członkowskiego strefy euro traktuje te oddziały jak rezydentów zagranicy. Natomiast oddział zlokalizowany w określonym państwie członkowskim strefy euro traktuje zarejestrowaną siedzibę lub centralę albo inne oddziały tej samej instytucji zlokalizowane poza państwami członkowskimi strefy euro jak rezydentów zagranicy.

4. Dla celów statystycznych nie zezwala się na konsolidację dostawców wykraczającą poza granice krajowe.

5. Jeżeli operator systemu płatności jest odpowiedzialny za kilka systemów płatności zlokalizowanych na tym samym terytorium krajowym, przekazuje on statystykę odrębnie dla każdego z tych systemów.

6. Instytucje zlokalizowane w centrach finansowych znajdujących się w „rajach podatkowych” traktuje się ze statystycznego punktu widzenia jak rezydentów terytoriów, na których te centra się znajdują.

CZĘŚĆ 2

Wymogi szczególne w tabelach 2–9

Część 2.1 Funkcje kart (tabela 2)

1. Jeśli „karta z funkcją płatniczą (z wyjątkiem kart wyłącznie z funkcją pieniądza elektronicznego)” posiada kilka funkcji, jest liczona w każdej odpowiedniej podkategorii. Tym samym łączna liczba kart z funkcją płatniczą może być mniejsza niż ich suma wynikająca z podkategorii. W celu uniknięcia podwójnego naliczania podkategorii nie należy sumować.

2. W ramach każdej funkcji płatniczej (tj. funkcji debetowej, odroczonego obciążenia rachunku i kredytowej) dane o instrumentach płatniczych opartych na karcie przekazuje się w podziale według systemu kart płatniczych, w ramach którego zostały wydane. W przypadku kart wydanych pod wspólną marką Instrumenty płatnicze oparte na karcie są liczone dla każdego z odpowiednich systemów. Tym samym łączna liczba instrumentów płatniczych opartych w podziale według funkcji płatniczej może być mniejsza niż łączna liczba kart według systemu kart płatniczych. W celu uniknięcia podwójnego naliczania nie należy sumować liczby kart przypisanych poszczególnym systemom kart płatniczych.

3. „Karta debetowa z odroczonym obciążeniem rachunku” jest wykazywana jako „karta kredytowa”, jeżeli funkcja „odroczonego obciążenia” nie może być zidentyfikowana. Tę samą zasadę stosuje się przy wykazywaniu transakcji z użyciem karty debetowej z odroczonym obciążeniem rachunku.

4. „Karta z funkcją pieniądza elektronicznego” może być „kartą z możliwością bezpośredniego przechowywania pieniądza elektronicznego” albo „kartą z dostępem do pieniądza elektronicznego przechowywanego na rachunkach pieniądza elektronicznego”. Tym samym łączna liczba kart z funkcją pieniądza elektronicznego jest sumą tych dwóch podkategorii.

5. Łączna liczba kart wydanych przez dostawców będących rezydentami wykazywana jest odrębnie w pozycji „liczba kart ogółem (bez względu na liczbę funkcji karty)”. Liczba ta nie musi być sumą „kart z funkcją gotówkową”, „kart z funkcją płatniczą” i „kart z funkcją pieniądza elektronicznego”, ponieważ kategorie te nie muszą się wzajemnie wykluczać.

6. Kategoria „karta z połączoną funkcją debetową, gotówkową i pieniądza elektronicznego” odnosi się do karty wydanej przez dostawcę, która łączy w sobie funkcję gotówkową, debetową i pieniądza elektronicznego. Ponadto jest ona wykazywana w każdej z poniższych podkategorii:

a) „karta debetowa”;

b) „karta z funkcją gotówkową”;

c) „karty z funkcją pieniądza elektronicznego”.

7. Karty posiadające kilka funkcji są wykazywane w każdej z odpowiednich podkategorii.

8. Karty liczone są po stronie wydawcy, bez względu na siedzibę posiadacza karty czy lokalizację rachunku, z którym karta jest powiązana.

9. Każdy kraj wykazuje liczbę kart wydanych przez dostawców będących rezydentami tego kraju.

10. Karty w obiegu są wykazywane bez względu na to, kiedy zostały wydane i czy były używane.

11. Karty wydane przez systemy kart, tj. systemy trój- lub czterostronne, są wykazywane.

12. Karty, których termin ważności wygasł lub które zostały wycofane, nie są wykazywane.

13. Karty wydane przez punkty usługowo-handlowe (ang. retailer cards) nie są wykazywane, chyba że zostały wydane we współpracy z dostawcą, tj. wydane pod wspólną marką.

Część 2.2 Urządzenia akceptujące karty (tabela 3)

1. Wykazywane są wszystkie fizyczne terminale, w których transakcje są objęte usługą acquiringu przez dostawców będących rezydentami, w tym wszystkie terminale zlokalizowane w kraju sprawozdającym oraz terminale zlokalizowane poza krajem sprawozdającym.

2. Terminale, w których transakcje są objęte usługą acquiringu przez oddziały lub jednostki zależne dostawcy zlokalizowane za granicą nie są wykazywane przez dostawcę będącego spółką dominującą, ale przez same oddziały lub jednostki zależne.

3. Każdy terminal liczony jest osobno, nawet jeśli w jednym punkcie usługowo-handlowym znajduje się kilka terminali tego samego rodzaju.

4. Jeśli bankomat oferuje więcej niż jedną funkcję, jest zaliczany do każdej odpowiedniej podkategorii. Tym samym łączna liczba bankomatów może być mniejsza niż ich suma wynikająca z podkategorii. W celu uniknięcia podwójnego naliczania podkategorii nie należy sumować.

5. Terminale POS dzieli się na „terminale EFTPOS”, a w ramach tego podziału na „akceptujące transakcje zbliżeniowe” i „akceptujące transakcje kartą pieniądza elektronicznego”. Jako że podkategorie nie są rozłączne, nie należy ich sumować.

6. Jeśli terminal kart pieniądza elektronicznego oferuje więcej niż jedną funkcję, jest zaliczany do każdej odpowiedniej podkategorii. Tym samym łączna liczba terminali kart pieniądza elektronicznego może być mniejsza niż ich suma wynikająca z podkategorii. W celu uniknięcia podwójnego naliczania podkategorii nie należy sumować.

Część 2.3 Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF (tabele 4a i 4b)

Część 2.3.1 Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF (tabela 4a)

1. Transakcje płatnicze inicjowane są przez instytucje inne niż MIF (z dowolnym partnerem) lub przez dostawców (jeśli partnerem jest instytucja inna niż MIF). Transakcje takie obejmują:

a) transakcje płatnicze pomiędzy dwoma rachunkami utrzymywanymi przez różnych dostawców, realizowane poprzez pośrednika, tj. w przypadku gdy płatności wysyłane są do innego dostawcy lub do systemu płatności;

b) transakcje płatnicze pomiędzy dwoma rachunkami utrzymywanymi przez tego samego dostawcę, np. transakcja na nasze konto, rozliczana albo na rachunkach samego dostawcy, albo poprzez pośrednika, tj. innego dostawcę lub system płatności.

2. Transakcje płatnicze inicjowane przez dostawcę będącego rezydentem i realizowane z określonym poleceniem, tj. z wykorzystaniem instrumentu płatniczego, wykazywane są jako „transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF”.

3. Transfer środków pomiędzy rachunkami tego samego posiadacza oraz pomiędzy różnymi rodzajami rachunków jest wykazywany zgodnie z wykorzystaną usługą płatniczą. Transfery pomiędzy różnymi rodzajami rachunków obejmują, na przykład, transfery z depozytu rozliczeniowego na rachunek zawierający depozyt nierozliczeniowy.

4. W przypadku masowych transakcji płatniczych liczy się każdą indywidualną transakcję płatniczą.

5. Zaliczane są tu transakcje płatnicze denominowane w walucie obcej. Dane przeliczane są na euro po referencyjnym kursie walutowym EBC lub kursach stosowanych dla tych transakcji.

6. W stosownych przypadkach wskazano konieczność wykazywania odrębnie transakcji zdalnych i niezdalnych.

7. Transakcje płatnicze inicjowane przez dostawcę będącego rezydentem i realizowane bez określonego polecenia, tj. bez wykorzystania usługi płatniczej wymienionej w załączniku I do dyrektywy (UE) 2015/2366, a poprzez zwykły zapis księgowy na rachunku instytucji innej niż MIF, są wykazywane jako „inne usługi (nieobjęte dyrektywą (UE) 2015/2366)” (1).

8. Transakcje płatnicze wykazuje się w rozbiciu według wykorzystanej usługi płatniczej oraz według schematu przetwarzania transakcji.

Transakcje transgraniczne

9. W przypadku transakcji wysłanych transakcje transgraniczne liczone są w kraju, w którym transakcja została zapoczątkowana.

10. W przypadku transakcji otrzymanych transakcje transgraniczne liczone są w kraju, w którym transakcja została odebrana.

11. W przypadku transgranicznych transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę rezydencja kontrahenta oraz lokalizacja miejsca sprzedaży wykazywane są łącznie. W przypadku transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę inicjowanych zdalnie wysłane transakcje płatnicze wykazuje się w celu zidentyfikowania kraju odbierającego dostawcy usług płatniczych oraz kraju, w którym znajduje się punkt sprzedaży. W przypadku transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę nieinicjowanych zdalnie wysłane transakcje płatnicze wykazuje się w celu zidentyfikowania kraju odbierającego dostawcy usług płatniczych oraz kraju, w którym znajduje się fizyczny terminal. Otrzymane transakcje płatnicze inicjowanych zdalnie wykazuje się w celu zidentyfikowania kraju wysyłającego dostawcy usług płatniczych oraz kraju, w którym znajduje się punkt sprzedaży. Otrzymane transakcje płatnicze nieinicjowane zdalnie wykazuje się w celu zidentyfikowania kraju wysyłającego dostawcy usług płatniczych oraz kraju, w którym znajduje się fizyczny punkt sprzedaży.

12. Różnica pomiędzy transakcjami transgranicznymi wysłanymi i transakcjami transgranicznymi otrzymanymi stanowi wpływ lub wypływ netto transakcji do lub z kraju sprawozdającego.

Przepływ środków

13. Kierunek przepływu środków zależy od usługi płatniczej i kanału inicjacji:

a) w przypadku poleceń przelewu, przekazów pieniężnych, płatności z użyciem pieniądza elektronicznego i podobnych transakcji inicjowanych przez płatnika uczestnik wysyłający jest również wysyłającym środki, a uczestnik otrzymujący jest odbiorcą środków;

b) w przypadku poleceń zapłaty, czeków, płatności z użyciem pieniądza elektronicznego i podobnych transakcji inicjowanych przez odbiorcę uczestnik wysyłający jest odbiorcą środków a uczestnik otrzymujący jest wysyłającym środki;

c) transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę są w niniejszym rozporządzeniu traktowane tak, jakby były transakcjami inicjowanymi przez płatnika, mimo iż transakcję inicjuje odbiorca.

Transakcje płatnicze ogółem

14. „Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF ogółem (wysłane)” są sumą ośmiu rozłącznych podkategorii: „polecenia przelewu (wysłane)”, „polecenia zapłaty (wysłane)”, „transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie wydanych przez dostawców będących rezydentami”, „wypłaty gotówki przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie”, „transakcje płatnicze z użyciem pieniądza elektronicznego (wysłane)”, „czeki (wysłane)”, „przekazy pieniężne (wysłane)” oraz „pozostałe usługi płatnicze (wysłane)”. „Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF ogółem (otrzymane)” są sumą siedmiu rozłącznych podkategorii: „polecenia przelewu (otrzymane)”, „polecenia zapłaty (otrzymane)”, „transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę objęte usługą acquiringu przez dostawców będących rezydentami”, „transakcje płatnicze z użyciem pieniądza elektronicznego (otrzymane)”, „czeki (otrzymane)”, „przekazy pieniężne (otrzymane)” oraz „pozostałe usługi płatnicze (otrzymane)”.

Polecenia przelewu

15. Każda transakcja przypisywana jest tylko do jednej podkategorii, tj. „inicjowane w formie papierowej”, „inicjowane w formie elektronicznej” lub „inne”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba poleceń przelewu ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości poleceń przelewu ogółem.

16. Polecenia przelewu inicjowane przez dostawców świadczących usługę inicjowania płatności są dodatkowo przypisane do podkategorii „Inicjowane przez dostawców świadczących usługę inicjowania płatności”. Tej podkategorii nie uwzględnia się w całkowitej liczbie ani całkowitej wartości poleceń przelewu.

17. Polecenia przelewu wykazywane w pozycji „inicjowane w formie elektronicznej” dzielą się następnie na „inicjowane w paczce” i „inicjowane jako płatności indywidualne”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba poleceń przelewu inicjowanych w formie elektronicznej ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości poleceń przelewu inicjowanych w formie elektronicznej ogółem.

18. Polecenia przelewu wykazywane w pozycji „inicjowane jako płatności indywidualne” dzielą się następnie na podkategorie: „bankomat lub inny terminal dostawcy”, „płatność mobilna” oraz „polecenia przelewu poprzez bankowość internetową”. „Bankomat lub inny terminal dostawcy” obejmuje wyłącznie polecenia przelewu nieinicjowane zdalnie, natomiast „płatność mobilna” i „polecenia przelewu poprzez bankowość internetową” obejmują wyłącznie polecenia przelewu inicjowane zdalnie. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba poleceń przelewu ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości poleceń przelewu ogółem.

19. „Płatności związane z handlem elektronicznym” stanowią podkategorię „poleceń przelewu poprzez bankowość internetową”.

20. „Płatność mobilna dokonywana przez osobę fizyczną na rzecz innej osoby fizycznej” stanowi podkategorię „płatności mobilnej”.

21. Transakcje z wykorzystaniem gotówki po jednej lub obu stronach transakcji płatniczej oraz z wykorzystaniem usługi płatniczej polecenia przelewu są również zaliczane do kategorii „polecenia przelewu”.

22. Zalicza się tu również polecenia przelewu wykorzystywane do rozliczania sald transakcji z wykorzystaniem kart kredytowych, debetowych lub kart debetowych z odroczonym obciążeniem rachunku.

23. Polecenia przelewu obejmują wszystkie polecenia przelewu jednolitego obszaru płatności w euro (SEPA) oraz transakcje niezgodne z SEPA. Polecenia przelewu inicjowane elektronicznie wykazuje się odrębnie dla każdego systemu.

24. Polecenia przelewu inicjowane elektronicznie dzielą się dalej na polecenia przelewu inicjowane zdalnie i polecenia przelewu nieinicjowane zdalnie. W ramach tych podziałów transakcje wykazuje się w podziale na systemy, a dla każdego systemu podlegają one dalszemu podziałowi według kanału uwierzytelniania, tj. „silne uwierzytelnienie klienta” lub „brak silnego uwierzytelnienia klienta”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba poleceń przelewu wykazanych w podziale według schematu polecenia przelewu ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

25. W przypadku transakcji, w których nie zastosowano silnego uwierzytelnienia klienta, wykazuje się przyczyny braku silnego uwierzytelnienia klienta (tj. „niska wartość”, „niskokwotowe płatności zbliżeniowe”, „płatność na własną rzecz”, „zaufani odbiorcy”, „transakcja cykliczna”, „terminale samoobsługowe służące do uiszczania opłat za przejazd i opłat za postój”, „bezpieczne procesy lub protokoły dotyczące płatności przedsiębiorstw” i „analiza ryzyka transakcji”). W przypadkach, w których zastosowanie może mieć więcej niż jedna przyczyna odstępstwa, wykazuje się tę przyczynę, która została zastosowana. Podkategorie te są wzajemnie rozłączne. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji. Przyczyn braku silnego uwierzytelnienia klienta nie rozbija się jednak na schematy płatności, a jedynie na polecenia przelewu inicjowane zdalnie i niezdalnie.

26. Liczba transakcji w podziale według schematów poleceń przelewu jest równa liczbie poleceń inicjowanych w formie elektronicznej przelewu ogółem. Transakcje wykazuje się dla każdego schematu, krajowego i międzynarodowego (np. schematu poleceń przelewu SEPA lub schematu natychmiastowych poleceń przelewu SEPA). Tę samą zasadę stosuje się do wartości poleceń przelewu.

27. Podkategorie „inicjowane w paczce”, „inicjowane jako płatności indywidualne” i „inne” obejmują wszystkie transakcje SEPA i niezgodne z SEPA.

28. Transakcje krajowe wysłane, transakcje transgraniczne wysłane, krajowe transakcje otrzymane oraz transakcje transgraniczne otrzymane obejmują zarówno transakcje SEPA, jak i niezgodne z SEPA.

29. Płatności gotówkowe na rachunek bankowy z wykorzystaniem blankietu bankowego nie są zaliczane do poleceń przelewu.

Polecenia zapłaty

30. Zalicza się tu zarówno jednorazowe, jak i stałe polecenia zapłaty. W przypadku stałych poleceń zapłaty każda indywidualna płatność jest liczona jako jedna transakcja.

31. Zalicza się tu również polecenia zapłaty wykorzystywane do rozliczania sald transakcji z wykorzystaniem kart kredytowych, debetowych lub debetowych z odroczonym obciążeniem rachunku, gdyż są to odrębne płatności dokonywane przez posiadacza karty na rzecz wydawcy karty.

32. Polecenia zapłaty dzielą się na „inicjowane w paczce” i „inicjowane jako płatności indywidualne”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba poleceń zapłaty ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości poleceń zapłaty ogółem.

33. Podkategorie „inicjowane w paczce” i „inicjowane jako płatności indywidualne” obejmują wszystkie transakcje SEPA i niezgodne z SEPA.

34. Transakcje polecenia zapłaty dzielą się dalej na podkategorie: „zgoda udzielona w ramach upoważnienia elektronicznego” i „zgoda udzielona w innej formie”. Podkategorie te są wzajemnie rozłączne. Ich suma równa się liczbie poleceń zapłaty ogółem. Tę samą zasadę stosuje się do wartości poleceń zapłaty.

35. W ramach każdego kanału wykorzystywanego do udzielania zgody transakcje wykazuje się odrębnie dla każdego schematu, krajowego i międzynarodowego (np. podstawowy schemat polecenia zapłaty SEPA lub schemat polecenia zapłaty SEPA pomiędzy przedsiębiorcami).

36. Płatności gotówkowe z rachunku z wykorzystaniem blankietu bankowego nie są zaliczane do poleceń zapłaty.

Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę

37. Wykazuje się są transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie wydanych przez dostawców usług płatniczych będących rezydentami lub objęte usługą acquiringu przez dostawców będących rezydentami (z wyjątkiem kart wyłącznie z funkcją pieniądza elektronicznego), bez względu na lokalizację marki płatniczej, pod którą zrealizowana została transakcja płatnicza realizowana w oparciu o kartę.

38. Wysłane transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę są wykazywane przez dostawcę, który wydał kartę, a otrzymane transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę są wykazywane przez dostawcę świadczącego usługę acquiringu.

39. „Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF” obejmują także dane dotyczące transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę w wirtualnych punktach sprzedaży, np. transakcji przez internet lub telefon.

40. Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę dzielą się także na transakcje: „inicjowane w formie elektronicznej” i „inicjowane w formie innej niż elektroniczna”. Ponieważ te kanały inicjacji są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę ogółem jest ich sumą w ramach poszczególnych kanałów inicjacji. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę ogółem.

41. Transakcje „inicjowane w formie elektronicznej” dzielą się dalej na podkategorie: „płatność mobilna”, „inicjowane w fizycznym terminalu EFTPOS”, „inicjowane w bankomacie” i „inne”. Kategorie „inicjowane w fizycznym terminalu EFTPOS” i „inicjowane w bankomacie” obejmują wyłącznie transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę nieinicjowane zdalnie, natomiast „płatność mobilna” obejmuje wyłącznie transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę inicjowane zdalnie. Podkategoria „inne” może obejmować zarówno transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę inicjowane zdalnie, jak i inicjowane niezdalnie. Kanały te są wzajemnie rozłączne. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę „inicjowanych w formie elektronicznej” ogółem.

42. Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę inicjowane w formie innej niż elektroniczna oraz te inicjowane w formie elektronicznej podlegają dalszemu podziałowi na zdalne i niezdalne kanały inicjowania, a w ramach każdej z tych podkategorii, dla transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę inicjowanych w formie elektronicznej wykazuje się liczbę transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę dla każdego krajowego i międzynarodowego systemu kart płatniczych (np. VISA lub MasterCard). Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

43. W ramach każdego systemu kart płatniczych transakcje wykazuje się w podziale według funkcji karty (tj. debetowej, odroczonego obciążenia rachunku i kredytowej) oraz według „silnego uwierzytelnienia klienta” oraz „braku silnego uwierzytelnienia klienta”. Całkowita liczba transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę „przetwarzanych w ramach systemu kart płatniczych” jest sumą różnych, wzajemnie wykluczających się funkcji kart, która jest również równa sumie tych transakcji, w których zastosowano silne uwierzytelnienie klienta i takich, w których nie zastosowano silnego uwierzytelnienia klienta. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

44. Liczba wysłanych transakcji w podziale według systemu kart płatniczych jest równa ogólnej liczbie transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę przy użyciu kart wydanych przez dostawców usług płatniczych będących rezydentami inicjowanych elektronicznie. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji oraz do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę objętych usługą acquiringu przez dostawców będących rezydentami (otrzymanych).

45. W przypadku transakcji, w których nie zastosowano silnego uwierzytelnienia klienta, wykazuje się przyczyny braku silnego uwierzytelnienia klienta (tj. „niska wartość”, „niskokwotowe płatności zbliżeniowe”, „zaufani odbiorcy”, „transakcja cykliczna”, „terminale samoobsługowe służące do uiszczania opłat za przejazd i opłat za postój”, „bezpieczne procesy lub protokoły dotyczące płatności przedsiębiorstw”, „analiza ryzyka transakcji”, „transakcja inicjowana przez punkt usługowo-handlowy” i „inne”). W przypadkach, w których zastosowanie może mieć więcej niż jedna przyczyna odstępstwa, wykazuje się tę przyczynę, która została zastosowana. Przyczyny braku silnego uwierzytelnienia klienta są wzajemnie rozłączne. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji. Przyczyn braku silnego uwierzytelnienia klienta nie wykazuje się jednak w podziale według systemu kart płatniczych, a wykazuje się je jedynie w podziale na elektroniczne płatności kartą inicjowane zdalnie i niezdalnie.

46. Transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie wydanych przez dostawców usług płatniczych będących rezydentami, które mają jedynie funkcję pieniądza elektronicznego, nie uwzględnia się.

Wypłata gotówki przy użyciu instrumentu płatniczego opartego na karcie (z wyjątkiem transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego)

47. W kategorii tej uwzględnia się wypłaty gotówki przy użyciu instrumentu płatniczego opartego na karcie wydanego przez dostawców usług płatniczych będących rezydentami (z wyjątkiem transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego) i wykazywane są przez wydawcę karty.

48. Liczba wypłat powinna być wykazywana przez każdy system kart płatniczych, krajowy i międzynarodowy (np. VISA lub MasterCard) odrębnie. Dla każdego systemu kart płatniczych stosuje się dalszy podział według funkcji karty (tj. debetowej, odroczonego obciążenia rachunku i kredytowej). Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Transakcje płatnicze z użyciem pieniądza elektronicznego

49. Każda transakcja przypisywana jest tylko do jednej podkategorii, tj. „z wykorzystaniem karty z możliwością bezpośredniego przechowywania pieniądza elektronicznego” lub „z wykorzystaniem rachunków pieniądza elektronicznego”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji płatniczych z użyciem pieniądza elektronicznego ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji płatniczych z użyciem pieniądza elektronicznego ogółem.

50. Każda transakcja przypisana do podkategorii „z wykorzystaniem rachunków pieniądza elektronicznego” jest przypisana dodatkowo tylko do jednej z następujących podkategorii: „dostęp przy użyciu karty”, „płatność mobilna” i „inne”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji płatniczych z użyciem pieniądza elektronicznego „z wykorzystaniem rachunków pieniądza elektronicznego” ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji płatniczych z użyciem pieniądza elektronicznego ogółem.

51. „Płatność mobilna dokonywana przez osobę fizyczną na rzecz innej osoby fizycznej” stanowi podkategorię „płatności mobilnej”.

52. Transakcje płatnicze z użyciem pieniądza elektronicznego dzielą się według zdalnego i niezdalnego kanału inicjacji, a w ramach każdej kategorii – według „silnego uwierzytelnienia klienta” oraz „braku silnego uwierzytelnienia klienta”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji płatniczych z użyciem pieniądza elektronicznego ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

53. Transakcje wykazane w kategorii „brak silnego uwierzytelnienia klienta” podlegają dalszemu podziałowi ze względu na przyczyny niezastosowania silnego uwierzytelnienia klienta (tj. „niska wartość”, „niskokwotowe płatności zbliżeniowe”, „zaufani odbiorcy”, „transakcja cykliczna”, „terminale samoobsługowe służące do uiszczania opłat za przejazd i opłat za postój”, „bezpieczne procesy lub protokoły dotyczące płatności przedsiębiorstw”, „płatność na własną rzecz”, „analiza ryzyka transakcji”, „transakcje inicjowane przez punkt usługowo-handlowy” i „inne”). W przypadkach, w których zastosowanie może mieć więcej niż jedna przyczyna odstępstwa, wykazuje się tę przyczynę, która została zastosowana. Ponieważ przyczyny niezastosowania silnego uwierzytelnienia klienta są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji w podkategorii „brak silnego uwierzytelnienia klienta” ogółem jest sumą transakcji odpowiadających poszczególnym przyczynom. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Czeki

54. Wykazuje się czeki wysłane i otrzymane. Wysłane czeki wykazywane są przez dostawcę odbiorcy, otrzymane czeki wykazywane są przez dostawcę płatnika.

55. Do kategorii tej zalicza się wypłaty gotówki za pomocą czeku.

56. Wypłaty gotówkowe z wykorzystaniem blankietu bankowego nie są zaliczane do tej kategorii.

57. Do kategorii tej nie zalicza się czeków wystawionych, ale nieprzedstawionych do rozliczenia.

Przekazy pieniężne

58. Wysłane przekazy pieniężne są wykazywane przez dostawcę płatnika, otrzymane przekazy pieniężne są wykazywane przez dostawcę odbiorcy.

59. Transakcje, które są powiązane z rachunkiem płatniczym płatnika lub odbiorcy, są wyłączone z kategorii przekazów pieniężnych. Transakcje takie wykazuje się w ramach odpowiedniego użytego instrumentu płatniczego.

Pozostałe usługi płatnicze

60. Wykazuje się transakcje wysłane i otrzymane.

61. Uwzględnia się transakcje dokonywane w ramach usług płatniczych wymienionych w załączniku I do dyrektywy (UE) 2015/2366, których nie można przypisać do żadnej z usług płatniczych wymienionych w niniejszym rozporządzeniu. Podział ten obejmuje zatem „wypłaty gotówki w kasie” i „wpłaty gotówki w kasie”. „Wypłaty gotówki w kasie” są zaliczają się do wysłanych innych usług płatniczych, podczas gdy „wpłaty gotówki w kasie” zalicza się do otrzymanych innych usług płatniczych.

Usługi inicjowania płatności

62. Transakcje inicjowane w ramach usług inicjowania płatności wykazywane są przez dostawców świadczących usługę inicjowania płatności i dzielą się według zdalnego i niezdalnego kanału inicjacji, a w ramach każdej kategorii – według „silnego uwierzytelnienia klienta” oraz „braku silnego uwierzytelnienia klienta”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba usług inicjowania płatności ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

63. Każda transakcja jest przypisana tylko do jednej podkategorii, tj. „polecenia przelewu” i „inne”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba usług inicjowania płatności ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji ogółem.

64. Transakcji tych nie uwzględnia się w ramach „transakcji płatniczych z udziałem instytucji innych niż MIF ogółem”, ponieważ są one również uwzględniane w ramach odpowiedniego instrumentu płatniczego wykorzystywanego dla danej transakcji.

Inne usługi (nieobjęte dyrektywą (UE) 2015/2366)

65. Kategoria ta obejmuje podkategorie „uznania rachunku za pomocą prostego zapisu księgowego”, „obciążenia rachunku za pomocą prostego zapisu księgowego” i „inne”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji w kategorii „Inne usługi (nieobjęte dyrektywą (UE) 2015/2366)” ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

66. Podkategorie „uznania rachunku za pomocą prostego zapisu księgowego” i „obciążenia rachunku za pomocą prostego zapisu księgowego” obejmują tylko transakcje bez szczególnego zlecenia transakcji i realizowane za pomocą prostego zapisu księgowego obciążającego/uznającego rachunek klienta, tj. bez wykorzystania tradycyjnej usługi płatniczej.

Część 2.3.2 Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF wykazywane przez podmioty sprawozdające objęte wyłączeniem na podstawie art. 4 ust. 2 i 3 (tabela 4b)

1. Transakcje płatnicze inicjowane są przez instytucje inne niż MIF (z dowolnym partnerem) lub przez dostawców (jeśli partnerem jest instytucja inna niż MIF). Transakcje takie obejmują:

a) transakcje płatnicze pomiędzy dwoma rachunkami utrzymywanymi przez różnych dostawców, realizowane poprzez pośrednika, tj. w przypadku gdy płatności wysyłane są do innego dostawcy lub do systemu płatności;

b) transakcje płatnicze pomiędzy dwoma rachunkami utrzymywanymi przez tego samego dostawcę, np. transakcja na nasze konto, rozliczana albo na rachunkach samego dostawcy, albo poprzez pośrednika, tj. innego dostawcę lub system płatności.

2. Transakcje płatnicze inicjowane przez dostawcę będącego rezydentem i realizowane z określonym poleceniem, tj. z wykorzystaniem instrumentu płatniczego, wykazywane są jako „transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF”.

3. Transfer środków pomiędzy rachunkami tego samego posiadacza oraz pomiędzy różnymi rodzajami rachunków jest wykazywany zgodnie z wykorzystaną usługą płatniczą. Transfery pomiędzy różnymi rodzajami rachunków obejmują, na przykład, transfery z depozytu rozliczeniowego na rachunek zawierający depozyt nierozliczeniowy.

4. W przypadku masowych transakcji płatniczych liczy się każdą indywidualną transakcję płatniczą.

5. Zaliczane są tu transakcje płatnicze denominowane w walucie obcej. Dane przeliczane są na euro po referencyjnym kursie walutowym EBC lub kursach stosowanych dla tych transakcji.

6. W stosownych przypadkach wskazano konieczność wykazywania odrębnie transakcji zdalnych i niezdalnych.

7. Transakcje płatnicze są wykazywane według wykorzystanej usługi płatniczej.

Transakcje transgraniczne

8. W przypadku transakcji wysłanych transakcje transgraniczne liczone są w kraju, w którym transakcja została zapoczątkowana.

9. W przypadku transakcji otrzymanych transakcje transgraniczne liczone są w kraju, w którym transakcja została odebrana.

10. W przypadku transgranicznych transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę rezydencja kontrahenta oraz lokalizacja miejsca sprzedaży wykazywane są łącznie. W przypadku transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę inicjowanych zdalnie wysłane transakcje płatnicze wykazuje się w celu zidentyfikowania kraju odbierającego dostawcy usług płatniczych oraz kraju, w którym znajduje się punkt sprzedaży. W przypadku transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę nieinicjowanych zdalnie wysłane transakcje płatnicze wykazuje się w celu zidentyfikowania kraju odbierającego dostawcy usług płatniczych oraz kraju, w którym znajduje się fizyczny terminal. Otrzymane transakcje płatnicze inicjowanych zdalnie wykazuje się w celu zidentyfikowania kraju wysyłającego dostawcy usług płatniczych oraz kraju, w którym znajduje się punkt sprzedaży. Otrzymane transakcje płatnicze nieinicjowane zdalnie wykazuje się w celu zidentyfikowania kraju wysyłającego dostawcy usług płatniczych oraz kraju, w którym znajduje się fizyczny punkt sprzedaży.

11. Różnica pomiędzy transakcjami transgranicznymi wysłanymi i transakcjami transgranicznymi otrzymanymi stanowi wpływ lub wypływ netto transakcji do lub z kraju sprawozdającego.

Przepływ środków

12. Kierunek przepływu środków zależy od usługi płatniczej i kanału inicjacji:

a) w przypadku poleceń przelewu, przekazów pieniężnych, płatności z użyciem pieniądza elektronicznego i podobnych transakcji inicjowanych przez płatnika uczestnik wysyłający jest również wysyłającym środki, a uczestnik otrzymujący jest odbiorcą środków;

b) w przypadku poleceń zapłaty, płatności z użyciem pieniądza elektronicznego i podobnych transakcji inicjowanych przez odbiorcę uczestnik wysyłający jest odbiorcą środków a uczestnik otrzymujący jest wysyłającym środki;

c) transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę są w niniejszym rozporządzeniu traktowane tak, jakby były transakcjami inicjowanymi przez płatnika, mimo iż transakcję inicjuje odbiorca.

Polecenia przelewu

13. Każda transakcja przypisywana jest tylko do jednej podkategorii, tj. albo „inicjowane w formie papierowej” albo „inicjowane w formie elektronicznej”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba poleceń przelewu ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości poleceń przelewu ogółem.

14. Polecenia przelewu inicjowane przez dostawców świadczących usługę inicjowania płatności są dodatkowo przypisane do podkategorii „Inicjowane przez dostawców świadczących usługę inicjowania płatności”. Tej podkategorii nie uwzględnia się w całkowitej liczbie ani całkowitej wartości poleceń przelewu.

15. Transakcje z wykorzystaniem gotówki po jednej lub obu stronach transakcji płatniczej oraz z wykorzystaniem usługi płatniczej polecenia przelewu są również zaliczane do kategorii „polecenia przelewu”.

16. Zalicza się tu również polecenia przelewu wykorzystywane do rozliczania sald transakcji z wykorzystaniem kart z funkcją kredytową lub odroczonego obciążenia rachunku.

17. Polecenia przelewu obejmują wszystkie polecenia przelewu jednolitego obszaru płatności w euro (SEPA) oraz transakcje niezgodne z SEPA.

18. Polecenia przelewu inicjowane w formie elektronicznej dzielą się następnie według zdalnego i niezdalnego kanału inicjacji, a w ramach każdej kategorii – według „silnego uwierzytelnienia klienta” oraz „braku silnego uwierzytelnienia klienta”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba poleceń przelewu ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

19. Polecenia przelewu wykazane w kategorii „brak silnego uwierzytelnienia klienta” podlegają dalszemu podziałowi ze względu na przyczyny niezastosowania silnego uwierzytelnienia klienta (tj. „niska wartość”, „niskokwotowe płatności zbliżeniowe”, „płatność na własną rzecz”, „zaufani odbiorcy”, „transakcja cykliczna”, „terminale samoobsługowe służące do uiszczania opłat za przejazd i opłat za postój”, „bezpieczne procesy lub protokoły dotyczące płatności przedsiębiorstw” i „analiza ryzyka transakcji”). W przypadkach, w których zastosowanie może mieć więcej niż jedna przyczyna odstępstwa, wykazuje się tę przyczynę, która została zastosowana. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji w kategorii „brak silnego uwierzytelnienia klienta” ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

20. Transakcje krajowe wysłane, transakcje transgraniczne wysłane oraz transakcje transgraniczne otrzymane obejmują zarówno transakcje SEPA, jak i niezgodne z SEPA.

21. Płatności gotówkowe na rachunek bankowy z wykorzystaniem blankietu bankowego nie są zaliczane do poleceń przelewu.

Polecenia zapłaty

22. Zalicza się tu zarówno jednorazowe, jak i stałe polecenia zapłaty. W przypadku stałych poleceń zapłaty każda indywidualna płatność jest liczona jako jedna transakcja.

23. Zalicza się tu również polecenia zapłaty wykorzystywane do rozliczania sald transakcji z wykorzystaniem kart kredytowych, debetowych lub debetowych z odroczonym obciążeniem rachunku, gdyż są to odrębne płatności dokonywane przez posiadacza karty na rzecz wydawcy karty.

24. Polecenia zapłaty obejmują wszystkie polecenia zapłaty SEPA oraz polecenia zapłaty niezgodne z SEPA.

25. Transakcje polecenia zapłaty dzielą się na podkategorie: „zgoda udzielona w ramach upoważnienia elektronicznego” i „zgoda udzielona w innej formie”. Podkategorie te są wzajemnie rozłączne. Ich suma równa się liczbie poleceń zapłaty ogółem. Tę samą zasadę stosuje się do wartości poleceń zapłaty.

26. Płatności gotówkowe z rachunku z wykorzystaniem blankietu bankowego nie są zaliczane do poleceń zapłaty.

Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę

27. Wykazuje się są transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie wydanych przez dostawców usług płatniczych będących rezydentami lub objęte usługą acquiringu przez dostawców będących rezydentami (z wyjątkiem kart wyłącznie z funkcją pieniądza elektronicznego), bez względu na lokalizację marki płatniczej, pod którą zrealizowana została transakcja płatnicza.

28. Wysłane transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę są wykazywane przez dostawcę, który wydał kartę, a otrzymane transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę są wykazywane przez dostawcę świadczącego usługę acquiringu.

29. „Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF” obejmują dane dotyczące transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę w wirtualnych punktach sprzedaży, np. transakcji przez internet lub telefon.

30. Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie dzielą się także na: „inicjowane w formie elektronicznej” i „inicjowane w formie innej niż elektroniczna”. Ponieważ te kanały inicjacji są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę ogółem jest ich sumą w ramach poszczególnych kanałów inicjacji. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji ogółem.

31. Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę inicjowane w formie elektronicznej podlegają dalszemu podziałowi według zdalnych i niezdalnych kanałów inicjacji, a w ramach każdej z tych podkategorii należy wykazywać liczbę transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę według funkcji karty (tj. debetowej, odroczonego obciążenia rachunku i kredytowej) oraz w podziale na „silne zabezpieczenia klienta” oraz „brak silnego zabezpieczenia klienta”. Całkowita liczba transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę „inicjowanych w formie elektronicznej” jest sumą różnych, wzajemnie wykluczających się funkcji kart, która jest również równa sumie tych transakcji, w których zastosowano silne uwierzytelnienie klienta i takich, w których nie zastosowano silnego uwierzytelnienia klienta. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

32. W przypadku transakcji, w których nie zastosowano silnego uwierzytelnienia klienta, wykazuje się przyczyny braku silnego uwierzytelnienia klienta (tj. „niska wartość”, „niskokwotowe płatności zbliżeniowe”, „zaufani odbiorcy”, „transakcja cykliczna”, „terminale samoobsługowe służące do uiszczania opłat za przejazd i opłat za postój”, „bezpieczne procesy lub protokoły dotyczące płatności przedsiębiorstw”, „analiza ryzyka transakcji”, „transakcja inicjowana przez punkt usługowo-handlowy” i „inne”). W przypadkach, w których zastosowanie może mieć więcej niż jedna przyczyna odstępstwa, wykazuje się tę przyczynę, która została zastosowana. Ponieważ przyczyny niezastosowania silnego uwierzytelnienia klienta są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji w podkategorii „brak silnego uwierzytelnienia klienta” ogółem jest sumą transakcji odpowiadających poszczególnym przyczynom. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

33. Transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie wydanych przez dostawę usług płatniczych będącego rezydentem, które mają jedynie funkcję pieniądza elektronicznego, nie uwzględnia się.

Wypłata gotówki przy użyciu instrumentu płatniczego opartego na karcie (z wyjątkiem transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego)

34. W kategorii tej uwzględnia się wypłaty gotówki przy użyciu instrumentu płatniczego opartego na karcie wydanego przez dostawców usług płatniczych będących rezydentami (z wyjątkiem transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego) i wykazywane są przez wydawcę karty.

35. Liczba wypłat gotówki powinna być wykazywana dla każdej funkcji karty (tj. debetowej, odroczonego obciążenia rachunku oraz kredytowej). Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Transakcje płatnicze z użyciem pieniądza elektronicznego

36. Transakcje płatnicze z użyciem pieniądza elektronicznego dzielą się według zdalnego i niezdalnego kanału inicjacji, a w ramach każdej z tych kategorii – według „silnego uwierzytelnienia klienta” oraz „braku silnego uwierzytelnienia klienta”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji płatniczych z użyciem pieniądza elektronicznego ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

37. Transakcje wykazane w kategorii „brak silnego uwierzytelnienia klienta” podlegają dalszemu podziałowi ze względu na przyczyny niezastosowania silnego uwierzytelnienia klienta (tj. „niska wartość”, „niskokwotowe płatności zbliżeniowe”, „zaufani odbiorcy”, „transakcja cykliczna”, „terminale samoobsługowe służące do uiszczania opłat za przejazd i opłat za postój”, „bezpieczne procesy lub protokoły dotyczące płatności przedsiębiorstw”, „płatność na własną rzecz”, „analiza ryzyka transakcji” i „inne”). W przypadkach, w których zastosowanie może mieć więcej niż jedna przyczyna odstępstwa, wykazuje się tę przyczynę, która została zastosowana. Ponieważ przyczyny niezastosowania silnego uwierzytelnienia klienta są wzajemnie rozłączne, liczba transakcji w podkategorii „brak silnego uwierzytelnienia klienta” ogółem jest sumą transakcji odpowiadających poszczególnym przyczynom. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Przekazy pieniężne

38. Wysłane przekazy pieniężne są wykazywane przez dostawcę usług płatniczych płatnika.

39. Transakcje, które są powiązane z rachunkiem płatniczym płatnika lub odbiorcy, są wyłączone z kategorii przekazów pieniężnych. Transakcje takie wykazuje się w ramach odpowiedniego użytego instrumentu płatniczego.

Usługi inicjowania płatności

40. Transakcje inicjowane w ramach usług inicjowania płatności dzielą się według zdalnego i niezdalnego kanału inicjacji, a w ramach każdej kategorii – według „silnego uwierzytelnienia klienta” oraz „braku silnego uwierzytelnienia klienta”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba usług inicjowania płatności ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

41. Każda transakcja jest przypisana tylko do jednej podkategorii, tj. „polecenia przelewu” i „inne”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, liczba usług inicjowania płatności ogółem jest ich sumą wynikającą z tych podkategorii. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji ogółem.

42. Transakcji tych nie uwzględnia się w ramach „transakcji płatniczych z udziałem instytucji innych niż MIF ogółem”, ponieważ są one również uwzględniane w ramach odpowiedniego instrumentu płatniczego wykorzystywanego dla danej transakcji.

Część 2.4 Nieuczciwe transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF (tabele 5a i 5b)

Część 2.4 Nieuczciwe transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF (tabela 5a)

1. Punkty 1–66 części 2.3.1 mają zastosowanie do nieuczciwych transakcji wykazanych w tabeli 5a. Nie uwzględnia się jednak otrzymanych nieuczciwych transakcji płatniczych, z wyjątkiem transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę objętych usługą acquiringu.

2. Dostawca usług płatniczych powinien wykazywać wszystkie nieuczciwe transakcje płatnicze po wykryciu nadużycia finansowego dzięki skardze klienta lub za pomocą innych środków, niezależnie od tego, czy sprawa związana z nieuczciwą transakcją płatniczą została rozwiązana do czasu przekazania danych, czy też nie.

3. Oprócz danych w podziałach opisanych w części 2.3.1 wykazaniu podlegają „straty wynikające z nadużyć finansowych na okaziciela” w przypadku nieuczciwych poleceń przelewu, nieuczciwych poleceń zapłaty, nieuczciwych transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie wydanych przez dostawców będących rezydentami (z wyjątkiem kart wyłącznie z funkcją pieniądza elektronicznego), nieuczciwych wypłat gotówki przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie (z wyjątkiem transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego) oraz nieuczciwych transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego wyemitowanego przez dostawców będących rezydentami.

4. „Straty wynikające z nadużyć finansowych na okaziciela” dzielą się dalej na kategorie: „składający sprawozdanie dostawca usług płatniczych”, „użytkownik usług płatniczych składającego sprawozdanie dostawcy usług płatniczych” i „inni”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, wartość „strat wynikających z nadużyć finansowych na okaziciela” ogółem jest całkowitą wartością wynikającą z tych podkategorii.

5. „Straty wynikające z nadużyć finansowych na okaziciela” są wykazywane przez dostawcę, który zgłasza nieuczciwą transakcję płatniczą i tylko w odniesieniu do wartości nieuczciwych transakcji płatniczych. Ponadto pozycja ta jest wykazywana wyłącznie w odniesieniu do wysłanych transakcji.

6. Suma „strat wynikających z nadużyć finansowych na okaziciela” nie jest równa wartości nieuczciwych transakcji ogółem.

Nieuczciwe polecenia przelewu

7. Nieuczciwe polecenia przelewu inicjowane w formie elektronicznej dzielą się dalej według źródła nadużycia (tj. „wystawienie zlecenia płatniczego przez oszusta”, „modyfikacja zlecenia płatniczego przez oszusta” i „nakłonienie płatnika przez oszusta do wystawienia zlecenia płatniczego”).

8. Źródło nadużycia wykazuje się dla każdego schematu poleceń przelewu, a następnie wykazuje w podziale na „silne uwierzytelnienie klienta” i „brak silnego uwierzytelnienia klienta” w ramach danej kategorii.

9. W przypadku każdego podziału źródła nadużycia są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych poleceń przelewu w podziale ze względu na schemat poleceń przelewu ogółem jest równa sumie poleceń przelewu wynikających z poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Nieuczciwe polecenia zapłaty

10. Nieuczciwe polecenia zapłaty dzielą się dalej według źródła nadużycia (tj. „nieutoryzowana transakcja płatnicza” i „manipulowanie płatnikiem”).

11. Informacja o źródle nadużycia jest wykazywana dla każdego schematu poleceń zapłaty i w ramach danego schematu – w podziale na następujące podkategorie: „zgoda udzielona w ramach upoważnienia elektronicznego” i „zgoda udzielona w innej formie”.

12. W przypadku każdego podziału źródła nadużycia są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych poleceń zapłaty w podziale na schematy poleceń zapłaty ogółem jest zatem równa sumie poleceń zapłaty wynikających z poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Nieuczciwe transakcji płatnicze realizowane w oparciu o kartę

13. Nieuczciwe transakcji płatnicze realizowane w oparciu o kartę dzielą się dalej ze względu na źródło nadużycia (tj. „modyfikacja zlecenia płatniczego przez oszusta”, „nakłonienie płatnika do dokonania płatności kartą” oraz „wystawienie zlecenia płatniczego przez oszusta”, które dzieli się dalej na następujące kategorie: „zagubienie lub kradzież karty”, „nieodebrana karta”, „karta sfałszowana”, „kradzież danych karty” i „inne”).

14. Źródła nadużyć wykazywane są dla każdego systemu kart płatniczych w podziale na: „silne uwierzytelnienie klienta” i „brak silnego uwierzytelnienia klienta”.

15. W przypadku każdego podziału źródła nadużycia są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę w rozbiciu na systemy kart płatniczych jest zatem równa sumie poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Nieuczciwe wypłaty gotówki przy użyciu instrumentu płatniczego opartego na karcie (z wyjątkiem transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego)

16. Nieuczciwe wypłaty gotówki dzielą się dalej ze względu na źródło nadużycia (tj. „nakłonienie płatnika do dokonania wypłaty gotówki” oraz „wystawienie zlecenia płatniczego przez oszusta”, które dzieli się dalej na następujące kategorie: „zagubienie lub kradzież karty”, „nieodebrana karta”, „karta sfałszowana” i „inne”). Źródła nadużyć wykazywane dla każdego systemu kart płatniczych są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych wypłat gotówki ogółem według systemu kart płatniczych jest zatem równa sumie poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Nieuczciwe transakcje płatnicze z użyciem pieniądza elektronicznego

17. Nieuczciwe transakcje płatnicze w z użyciem pieniądza elektronicznego dzielą się dalej ze względu na źródło nadużycia (tj. „modyfikacja zlecenia płatniczego przez oszusta”, „nakłonienie płatnika do dokonania płatności kartą pieniądza elektronicznego” oraz „wystawienie zlecenia płatniczego przez oszusta”, które dzieli się dalej na następujące kategorie: „zagubienie lub kradzież karty pieniądza elektronicznego”, „nieodebrana karta pieniądza elektronicznego”, „sfałszowana karta pieniądza elektronicznego”, „kradzież danych karty” i „nieautoryzowana transakcja dotycząca rachunku pieniądza elektronicznego”).

18. Źródła nadużycia wykazuje się dla transakcji płatniczych z użyciem pieniądza elektronicznego inicjowanych zdalnie i niezdalnie, a w ramach każdej z tych kategorii w podziale na „silne uwierzytelnienie klienta” i „brak silnego uwierzytelnienia klienta”.

19. W przypadku każdego podziału źródła nadużycia są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych transakcji płatniczych z użyciem pieniądza elektronicznego ogółem jest zatem równa sumie poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Część 2.4.2 Nieuczciwe transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF wykazywane przez podmioty sprawozdające objęte wyłączeniem na podstawie art. 4 ust. 2 i 3 (tabela 5b)

1. Punkty 1–42 części 2.3.2 mają zastosowanie do nieuczciwych transakcji wykazanych w tabeli 5b.

2. Dostawca usług płatniczych powinien wykazywać wszystkie nieuczciwe transakcje płatnicze po wykryciu nadużycia finansowego, np. dzięki skardze klienta lub za pomocą innych środków, niezależnie od tego, czy sprawa związana z nieuczciwą transakcją płatniczą została rozwiązana do czasu przekazania danych, czy też nie.

3. Oprócz danych w podziałach opisanych w części 2.3.2 wykazaniu podlegają „straty wynikające z nadużyć finansowych na okaziciela” w przypadku nieuczciwych poleceń przelewu, nieuczciwych poleceń zapłaty, nieuczciwych transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie wydanych przez dostawców będących rezydentami (z wyjątkiem kart wyłącznie z funkcją pieniądza elektronicznego), nieuczciwych wypłat gotówki przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie (z wyjątkiem transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego) oraz nieuczciwych transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego wyemitowanego przez dostawców będących rezydentami.

4. „Straty wynikające z nadużyć finansowych na okaziciela” dzielą się dalej na kategorie: „składający sprawozdanie dostawca usług płatniczych”, „użytkownik usług płatniczych składającego sprawozdanie dostawcy usług płatniczych” i „inni”. Ponieważ podkategorie te są wzajemnie rozłączne, wartość „strat wynikających z nadużyć finansowych na okaziciela” ogółem jest całkowitą wartością wynikającą z tych podkategorii.

5. „Straty wynikające z nadużyć finansowych na okaziciela” są wykazywane przez dostawcę, który zgłasza nieuczciwą transakcję płatniczą i tylko w odniesieniu do wartości nieuczciwych transakcji. Ponadto pozycja ta jest wykazywana wyłącznie w odniesieniu do wysłanych transakcji.

6. Suma „strat wynikających z nadużyć finansowych na okaziciela” nie jest równa wartości nieuczciwych transakcji ogółem.

Nieuczciwe polecenia przelewu

7. Nieuczciwe polecenia przelewu dzielą się dalej według źródła nadużycia (tj. „wystawienie zlecenia płatniczego przez oszusta”, „modyfikacja zlecenia płatniczego przez oszusta” i „nakłonienie płatnika przez oszusta do wystawienia zlecenia płatniczego”).

8. Źródła nadużyć wykazuje się w podziale na: „silne uwierzytelnienie klienta” i „brak silnego uwierzytelnienia klienta”.

9. W przypadku każdego podziału źródła nadużycia są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych poleceń przelewu ogółem jest zatem równa sumie poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Nieuczciwe polecenia zapłaty

10. Nieuczciwe polecenia zapłaty dzielą się dalej według źródła nadużycia (tj. „nieutoryzowana transakcja płatnicza” i „manipulowanie płatnikiem”).

11. Informacja o źródle nadużycia jest wykazywana w podziale na następujące podkategorie: „zgoda udzielona w ramach upoważnienia elektronicznego” i „zgoda udzielona w innej formie”.

12. W przypadku każdego podziału źródła nadużycia są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych poleceń zapłaty ogółem jest zatem równa sumie poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Nieuczciwe transakcji płatnicze realizowane w oparciu o kartę

13. Nieuczciwe transakcji płatnicze realizowane w oparciu o kartę dzielą się dalej ze względu na źródło nadużycia (tj. „modyfikacja zlecenia płatniczego przez oszusta”, „nakłonienie płatnika do dokonania transakcji płatniczej realizowanej w oparciu o kartę” oraz „wystawienie zlecenia płatniczego przez oszusta”, które dzieli się dalej na następujące kategorie: „zagubienie lub kradzież karty”, „nieodebrana karta”, „karta sfałszowana”, „kradzież danych karty” i „inne”).

14. Źródła nadużyć wykazuje się w podziale na: „silne uwierzytelnienie klienta” i „brak silnego uwierzytelnienia klienta”.

15. W przypadku każdego podziału źródła nadużycia są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę ogółem jest zatem równa sumie poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Nieuczciwe wypłaty gotówki przy użyciu instrumentu płatniczego opartego na karcie (z wyjątkiem transakcji z użyciem pieniądza elektronicznego)

16. Nieuczciwe wypłaty gotówki dzielą się dalej ze względu na źródło nadużycia (tj. „nakłonienie płatnika do dokonania wypłaty gotówki” oraz „wystawienie zlecenia płatniczego przez oszusta”, które dzieli się dalej na następujące kategorie: „zagubienie lub kradzież karty”, „nieodebrana karta”, „karta sfałszowana” i „inne”).

17. Źródła nadużyć wykazuje się w podziale na: „silne uwierzytelnienie klienta” i „brak silnego uwierzytelnienia klienta”.

18. W przypadku każdego podziału źródła nadużycia są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych wypłat gotówki ogółem jest zatem równa sumie poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Nieuczciwe transakcje płatnicze z użyciem pieniądza elektronicznego

19. Nieuczciwe transakcje płatnicze w z użyciem pieniądza elektronicznego dzielą się dalej ze względu na źródło nadużycia (tj. „modyfikacja zlecenia płatniczego przez oszusta”, „nakłonienie płatnika do dokonania płatności kartą pieniądza elektronicznego” oraz „wystawienie zlecenia płatniczego przez oszusta”, które dzieli się dalej na następujące kategorie: „zagubienie lub kradzież karty pieniądza elektronicznego”, „nieodebrana karta pieniądza elektronicznego”, „sfałszowana karta pieniądza elektronicznego”, „kradzież danych karty” i „nieautoryzowana transakcja dotycząca rachunku pieniądza elektronicznego”).

20. Źródła nadużyć wykazuje się w podziale na: „silne uwierzytelnienie klienta” i „brak silnego uwierzytelnienia klienta”.

21. W przypadku każdego podziału źródła nadużycia są wzajemnie rozłączne. Liczba nieuczciwych transakcji płatniczych z użyciem pieniądza elektronicznego ogółem jest zatem równa sumie poszczególnych źródeł nadużyć. Tę samą zasadę stosuje się do wartości transakcji.

Część 2.5 Transakcje płatnicze z udziałem instytucji innych niż MIF według rodzaju terminali (tabela 6)

1. Wszystkie kategorie w tej tabeli dotyczą gotówkowych lub bezgotówkowych transakcji płatniczych zrealizowanych w fizycznych (nie wirtualnych) terminalach.

2. Dostawcy będący rezydentami przekazują informacje o wszystkich transakcjach płatniczych, które są przez nich objęte usługą acquiringu w terminalach.

3. Dostawcy będący rezydentami przekazują informacje o wszystkich transakcjach płatniczych kartami wydanymi przez dostawców w terminalach, w których transakcje są objęte usługą acquiringu przez dostawców niebędących rezydentami.

4. Transakcje płatnicze w terminalach, w których transakcje są objęte usługą acquiringu przez oddziały lub udostępnianych przez zagraniczne oddziały lub jednostki zależne dostawcy zlokalizowanego za granicą nie są wykazywane przez dostawcę będącego spółką dominującą.

5. Transakcje według rodzaju terminali dzielą się na trzy różne kategorie w zależności od siedziby dostawcy. Kategorie z poniższych lit. a) i b) liczone są po stronie otrzymującej, a kategoria z lit. c) – po stronie wydającej:

a) transakcje płatnicze w terminalach, w których transakcje są objęte usługą acquiringu przez dostawców będących rezydentami, z użyciem kart wydanych przez dostawców będących rezydentami;

b) transakcje płatnicze w terminalach, w których transakcje są objęte usługą acquiringu przez dostawców będących rezydentami, z użyciem kart wydanych przez dostawców niebędących rezydentami;

c) transakcje płatnicze w terminalach, w których transakcje są objęte usługą acquiringu przez dostawców niebędących rezydentami, z użyciem kart wydanych przez dostawców będących rezydentami.

6. Nie należy sumować podkategorii w ramach każdej z kategorii a), b) i c), o których mowa w pkt 5.

7. W niniejszej tabeli struktura geograficzna dotyczy lokalizacji terminali.

8. „Transakcje płatnicze z użyciem pieniądza elektronicznego kartami z funkcją pieniądza elektronicznego” obejmują zarówno transakcje kartami z możliwością bezpośredniego przechowywania pieniądza elektronicznego, jak i kartami zapewniającymi dostęp pieniądza elektronicznego przechowywanego na rachunkach pieniądza elektronicznego.

9. W odniesieniu do „Zaliczek gotówkowych w terminalach POS”, gdy niemożliwe jest odrębne wykazanie danych dotyczących zaliczek gotówkowych w terminalach POS, są one wykazywane w pozycji „Transakcje POS”.

10. Pozycja „wpłata gotówki w kasie” obejmuje gotówkę zdeponowaną w dziennej lub nocnej skrzynce depozytowej dostawcy usług płatniczych w celu jej wpłaty na rachunek prowadzony przez dostawcę usług płatniczych. Transakcje te nie są płatnościami w ścisłym tego słowa znaczeniu i wiążą się tylko z zamianą gotówki na pieniądz na rachunku.

11. Transakcje w pozycji „wypłata gotówki w kasie” nie są płatnościami w ścisłym tego słowa znaczeniu i wiążą się tylko z zamianą pieniądza na rachunku na gotówkę.

Część 2.6 Uczestnictwo w wybranych systemach płatności (tabela 7)

1. Tabela ta dotyczy liczby, rodzaju i sektora instytucjonalnego uczestników systemu płatności (bez względu na ich lokalizację) i jest wykazywana przez operatora systemu płatności.

2. Kategoria „liczba uczestników” jest sumą dwóch wzajemnie rozłącznych podkategorii „uczestnicy bezpośredni” i „uczestnicy pośredni”.

3. Kategoria „uczestnicy bezpośredni” jest sumą trzech wzajemnie rozłącznych podkategorii „instytucje kredytowe”, „bank centralny” i „pozostali uczestnicy bezpośredni”.

4. Kategoria „pozostali uczestnicy bezpośredni” jest sumą czterech wzajemnie rozłącznych podkategorii „administracja publiczna”, „podmioty świadczące usługi rozliczeniowe i rozrachunkowe”, „inne instytucje finansowe” i „pozostali”.

Część 2.7 Płatności przetwarzane przez wybrane systemy płatności (tabela 8)

1. Tabela ta odnosi się do transakcji płatniczych przetwarzanych za pomocą systemu płatności w podziale na systemy płatności wysokokwotowych i systemy płatności detalicznych i jest wykazywana przez operatora systemu płatności.

2. Transakcje płatnicze dostawców na ich własny rachunek wykazywane są w odpowiednich pozycjach niniejszej tabeli.

3. W przypadku systemu płatności, w którym pozycje rozliczane są przez inny system płatności, np. zewnętrzny system płatności, stosuje się następujące zasady:

a) system rozrachunkowy wykazuje faktyczną liczbę operacji rozrachunku i faktyczną kwotę będącą przedmiotem rozrachunku;

b) w przypadku gdy transakcje płatnicze rozliczane są poza systemem płatności a poprzez system płatności dokonuje się jedynie rozrachunku pozycji netto, liczone są wyłącznie transakcje rozrachunku pozycji netto; transakcje te klasyfikuje się w zależności od rodzaju usługi płatniczej wykorzystanej w transakcji rozrachunku.

4. Każda transakcja płatnicza jest liczona tylko raz po stronie uczestnika wysyłającego, tj. obciążenie rachunku płatnika i uznanie rachunku odbiorcy nie są liczone odrębnie. Zob. część 2.3 powyżej dotyczącą przepływu środków.

5. W przypadku zbiorowych poleceń przelewu, tj. płatności masowych, liczona jest każda indywidualna płatność.

6. W przypadku systemów saldowania wykazywana jest liczba i wartość transakcji płatniczych brutto, a nie wynik saldowania.

7. Systemy płatności rozróżniają i wykazują transakcje krajowe i transgraniczne, zgodnie z siedzibą uczestników wysyłających i otrzymujących. Klasyfikacja „transakcje krajowe” lub „transakcje transgraniczne” odzwierciedla lokalizację stron uczestniczących w transakcji.

8. W celu uniknięcia podwójnego naliczania transakcje transgraniczne liczone są w kraju, w którym transakcja została zainicjowana.

9. Transakcje inicjowane w bankomacie wykazuje się w podziale na odpowiednie wykorzystane usługi płatnicze.

10. Kategoria „płatności instrumentami płatniczymi opartymi na karcie” obejmuje wszystkie transakcje płatnicze przetwarzane przez system płatności bez względu na to, gdzie instrument płatniczy oparty na karcie została wydany i użyty.

11. Anulowane transakcje płatnicze nie są uwzględniane. Transakcje, które zostały następnie odrzucone, są uwzględniane.

Część 2.8 Kwartalne sprawozdania dotyczące transakcji płatniczych z udziałem instytucji innych niż MIF (tabela 9)

1. Punkty 1–66 części 2.3.1 mają zastosowanie do transakcji wykazywanych w tabeli 9, z wyjątkiem pkt 11. W przypadku tabeli 9 transgraniczne transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę inicjowane zdalnie wykazuje się w celu identyfikacji kraju, w którym zlokalizowany jest punkt sprzedaży, podczas gdy transgraniczne transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę inicjowane niezdalnie wykazuje się w celu identyfikacji kraju, w którym zlokalizowany jest fizyczny terminal.

Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę

2. Wykazuje się są transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie wydanych przez dostawców usług płatniczych będących rezydentami (z wyjątkiem kart wyłącznie z funkcją pieniądza elektronicznego), bez względu na lokalizację marki płatniczej, pod którą zrealizowana została transakcja płatnicza.

3. Wysłane transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę wykazuje się przez dostawcę, który wydał kartę.

4. Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę obejmują także dane dotyczące transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę w wirtualnych punktach sprzedaży, np. przez internet lub telefon.

5. Transakcje płatnicze realizowane w oparciu o kartę przy użyciu instrumentów płatniczych opartych na karcie dzielą się także na: „inicjowane w formie elektronicznej”, które dzielą się dalej na podkategorie: „inicjowane zdalnie” i „inicjowane niezdalnie”. Kanały te są wzajemnie rozłączne.

6. W odniesieniu do transakcji „inicjowanych w formie elektronicznej” wykazuje się kod kategorii punktu usługowo-handlowego (MCC), jeśli jest on dostępny dla podmiotu sprawozdającego, zarówno w odniesieniu do transakcji zdalnych, jak i niezdalnych.

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).