Załącznik

WSKAŹNIKI

CEF będzie ściśle monitorowany w oparciu o zestaw wskaźników mających na celu pomiar zakresu, w jakim osiągnięto cele ogólne i szczegółowe CEF, oraz minimalizację obciążeń i kosztów administracyjnych. W tym celu gromadzone będą dane dotyczące następującego zestawu wskaźników:

Sektory

Cele szczegółowe

Kluczowe wskaźniki

Transport

Wydajne, wzajemnie połączone i multimodalne sieci i infrastruktury na potrzeby inteligentnej, interoperacyjnej, zrównoważonej, sprzyjającej włączeniu społecznemu, dostępnej, bezpiecznej i chronionej mobilności

Liczba połączeń transgranicznych i brakujących połączeń objętych działaniem przy wsparciu z CEF (w tym działania związane z węzłami miejskimi, regionalnymi transgranicznymi połączeniami kolejowymi, multimodalnymi platformami logistycznymi, portami morskimi, portami śródlądowymi, połączeniami z portami lotniczymi oraz terminalami kolejowo-drogowymi sieci bazowej i sieci kompleksowej TEN-T)

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do cyfryzacji transportu, w szczególności poprzez wdrażanie ERTMS, RIS, ITS, VTMIS/usług e-Maritime oraz SESAR

Liczba punktów zaopatrzenia w paliwa alternatywne wybudowanych lub zmodernizowanych przy wsparciu z CEF

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do bezpieczeństwa transportu

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do dostępności transportu dla osób o ograniczonej możliwości poruszania się

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do ograniczenia hałasu powodowanego przez kolejowy transport towarowy

Dostosowanie do podwójnego zastosowania infrastruktury transportowej

Liczba elementów infrastruktury transportowej dostosowanych w celu spełnienia wymogów podwójnego zastosowania

Energia

Przyczynianie się do zapewnienia wzajemnych połączeń i integracji rynków

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do realizacji projektów łączących sieci państw członkowskich i eliminujących wewnętrzne ograniczenia

Bezpieczeństwo dostaw

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do realizacji projektów zapewniających odporność sieci gazowej

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do zwiększenia inteligencji i cyfryzacji sieci oraz zwiększenia zdolności magazynowania energii

Zrównoważony rozwój dzięki umożliwieniu dekarbonizacji

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do realizacji projektów umożliwiających zwiększenie wykorzystania energii odnawialnej w systemach energetycznych

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do współpracy transgranicznej w dziedzinie energii odnawialnej

Technologie cyfrowe

Przyczynianie się do rozwoju infrastruktury łączności cyfrowej w całej Unii

Nowe połączenia z sieciami o bardzo dużej przepustowości dla podmiotów stymulujących rozwój społeczno-gospodarczy i bardzo wysokiej jakości połączenia dla społeczności lokalnych

Liczba wspieranych w ramach CEF działań umożliwiających zasięg 5G wzdłuż głównych szlaków transportowych

Liczba wspieranych w ramach CEF działań umożliwiających nowe połączenia z sieciami o bardzo dużej przepustowości

Liczba wspieranych w ramach CEF działań przyczyniających się do cyfryzacji sektorów energii i transportu

CZĘŚĆ II

INDYKATYWNE WARTOŚCI PROCENTOWE DOTYCZĄCE SEKTORA TRANSPORTU

Zasoby budżetowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) ppkt (i), zostają rozdzielone w następujący sposób:

— 60 % na działania wymienione w art. 9 ust. 2 lit. a): „działania dotyczące wydajnych, wzajemnie połączonych, interoperacyjnych i multimodalnych sieci”, z czego 1 559 800 000 EUR (

7

), które mają zostać alokowane, w pierwszej kolejności, oraz na zasadach konkurencyjnych na dokończenie brakujących głównych transgranicznych połączeń kolejowych między państwami członkowskimi kwalifikującymi się do finansowania z Funduszu Spójności;

— 40 % na działania wymienione w art. 9 ust. 2 lit. b): „działania związane z inteligentną, interoperacyjną, zrównoważoną, multimodalną, sprzyjającą włączeniu społecznemu, dostępną, bezpieczną i chronioną mobilnością”.

Zasoby budżetowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) ppkt (ii), zostają rozdzielone w następujący sposób:

— 85 % na działania wymienione w art. 9 ust. 2 lit. a): „działania dotyczące wydajnych, wzajemnie połączonych, interoperacyjnych i multimodalnych sieci”;

— 15 % na działania wymienione w art. 9 ust. 2 lit. b): „działania związane z inteligentną, interoperacyjną, zrównoważoną, multimodalną, sprzyjającą włączeniu społecznemu, dostępną, bezpieczną i chronioną mobilnością”.

W odniesieniu do działań wymienionych w art. 9 ust. 2 lit. a), 85 % zasobów budżetowych przeznacza się na działania w sieci bazowej, a 15 % na działania w sieci kompleksowej.

CZĘŚĆ III

POŁĄCZENIA TRANSGRANICZNE I BRAKUJĄCE POŁĄCZENIA

1. Indykatywne wykazy wstępnie zidentyfikowanych połączeń transgranicznych i brakujących połączeń

Połączenia transgraniczne

Évora – Mérida

kolejowe

Vitoria-Gasteiz – San Sebastián – Bayonne – Bordeaux

Aveiro – Salamanca

rzeka Douro (Via Navegável do Douro)

śródlądowe drogi wodne

Brakujące połączenia

Linie interoperacyjne o szerokości toru niezgodnej z UIC – na Półwyspie Iberyjskim

kolejowe

Połączenia

transgraniczne

Katowice/Opole – Ostrava – Brno

Katowice – Žilina

Bratislava – Wien

Graz – Maribor

Venezia – Trieste – Divača – Ljubljana

kolejowe

Katowice – Žilina

Brno – Wien

drogowe

Brakujące połączenia

Gloggnitz – Mürzzuschlag: tunel bazowy Semmering

Graz – Klagenfurt: linia kolejowa i tunel Koralm

Koper – Divača

kolejowe

Połączenia transgraniczne

Barcelona – Perpignan

kolejowe

Lyon – Torino: tunel bazowy i trasy dojazdowe

Nice – Ventimiglia

Venezia – Trieste – Divača – Ljubljana

Ljubljana – Zagreb

Zagreb – Budapest

Budapest – Miskolc – granica UA

Lendava – Letenye

drogowe

Vásárosnamény – granica UA

Brakujące połączenia

Almería – Murcia

kolejowe

Linie interoperacyjne z liniami o szerokości toru niezgodnej z UIC na Półwyspie Iberyjskim

Perpignan – Montpellier

Koper – Divača

Rijeka – Zagreb

Milano – Cremona – Mantova – Porto Levante/Venezia – Ravenna/Trieste

śródlądowe drogi wodne

Połączenia transgraniczne

Tallinn – Rīga – Kaunas – Warszawa: Rail Baltica, nowa w pełni interoperacyjna linia o szerokości toru UIC

kolejowe

Świnoujście/Szczecin – Berlin

kolejowe i śródlądowe drogi wodne

Korytarz Via Baltica EE–LV–LT–PL

drogowe

Brakujące połączenia

Kaunas – Vilnius: część nowej w pełni interoperacyjnej linii Rail Baltica o szerokości toru UIC

kolejowe

Warszawa/Idzikowice – Poznań/Wrocław, w tym połączenia z planowanym centralnym węzłem transportowym

Nord-Ostsee-Kanal

śródlądowe drogi wodne

Berlin – Magdeburg – Hannover; Mittellandkanal; kanały zachodnich Niemiec

Rhine, Waal

Noordzeekanaal, IJssel, Twentekanaal

Połączenia transgraniczne

Brussel lub Bruxelles – Luxembourg – Strasbourg

kolejowe

Terneuzen – Gent

śródlądowe drogi wodne

sieć Sekwana – Skalda i powiązane dorzecza Sekwany, Skaldy i Mozy

korytarz Ren–Skalda

Brakujące połączenia

Albertkanaal/Canal Albert i Kanaal Bocholt-Herentals

śródlądowe drogi wodne

Połączenia transgraniczne

Dresden – Praha/Kolín

kolejowe

Wien/Bratislava – Budapest

Békéscsaba – Arad – Timișoara

Craiova – Calafat – Vidin – Sofia – Thessaloniki

Sofia – granica RS/granica MK

granica TR – Alexandroupoli

granica MK – Thessaloniki

Ioannina – Kakavia (granica AL)

drogowe

Drobeta Turnu Severin/Craiova – Vidin – Montana

Sofia – granica RS

Hamburg – Dresden – Praha – Pardubice

śródlądowe drogi wodne

Brakujące połączenia

Igoumenitsa – Ioannina

Praha – Brno

Thessaloniki – Kavala – Alexandroupoli

Timișoara – Craiova

kolejowe

Połączenia

transgraniczne

Zevenaar – Emmerich – Oberhausen

kolejowe

Karlsruhe – Basel

Milano/Novara – granica CH

Basel – Antwerpen/Rotterdam – Amsterdam

śródlądowe drogi wodne

Brakujące połączenia

Genova – Tortona/Novi Ligure

kolejowe

Zeebrugge – Gent

Połączenia transgraniczne

München – Praha

kolejowe

Nürnberg – Plzeň

München – Mühldorf – Freilassing – Salzburg

Strasbourg – Kehl Appenweier

Hranice – Žilina

Košice – granica UA

Wien – Bratislava/Budapest

Bratislava – Budapest

Békéscsaba – Arad – Timișoara – granica RS

București – Giurgiu – Rousse

Dunaj (Kehlheim – Constanța/Midia/Sulina) oraz powiązane dorzecza Wagu, Sawy i Cisy

śródlądowe drogi wodne

Zlín – Žilina

drogowe

Timișoara – granica RS

Brakujące połączenia

Stuttgart – Ulm

kolejowe

Salzburg – Linz

Craiova – București

Arad – Sighișoara – Brașov – Predeal

Połączenia transgraniczne

granica RU – Helsinki

kolejowe

København – Hamburg: trasy dojazdowe do stałego połączenia pod cieśniną Bełt Fehmarn

München – Wörgl – Innsbruck – Fortezza – Bolzano – Trento – Verona: tunel bazowy Brenner i trasy dojazdowe

Göteborg – Oslo

København – Hamburg: stałe połączenie pod cieśniną Bełt Fehmarn

drogowe/kolejowe

2. Indykatywny wykaz wstępnie zidentyfikowanych transgranicznych połączeń sieci kompleksowej

Transgraniczne odcinki sieci kompleksowej, o których mowa w art. 9 ust. 2 lit. a) ppkt (ii), obejmują w szczególności następujące odcinki:

Baile Átha Cliath lub Dublin/Letterkenny – granica UK

drogowe

Pau – Huesca

kolejowe

Lyon – granica CH

kolejowe

Athus – Mont-Saint-Martin

kolejowe

Breda – Venlo – Viersen – Duisburg

kolejowe

Antwerpen – Duisburg

kolejowe

Mons – Valenciennes

kolejowe

Gent – Terneuzen

kolejowe

Heerlen – Aachen

kolejowe

Groningen – Bremen

kolejowe

Stuttgart – granica CH

kolejowe

Gallarate/Sesto Calende – granica CH

kolejowe

Berlin – Rzepin/Horka – Wrocław

kolejowe

Praha – Linz

kolejowe

Villach – Ljubljana

kolejowe

Pivka – Rijeka

kolejowe

Plzeň – České Budějovice – Wien

kolejowe

Wien – Győr

kolejowe

Graz – Celldömölk – Győr

kolejowe

Neumarkt – Kallham – Mühldorf

kolejowe

Korytarz Bursztynowy PL–SK–HU

kolejowe

korytarz Via Carpatia, granica BY/UA–PL–SK–HU–RO

drogowe

Focșani – granica MD

drogowe

Budapest – Osijek – Svilaj (granica BA)

drogowe

Faro – Huelva

kolejowe

Porto – Vigo

kolejowe

Giurgiu – Varna

kolejowe

Svilengrad – Pithio

kolejowe

3. Elementy sieci kompleksowej zlokalizowane w państwach członkowskich, które nie mają granicy lądowej z innym państwem członkowskim.

CZĘŚĆ IV

WYBÓR PROJEKTÓW TRANSGRANICZNYCH W DZIEDZINIE ENERGII ODNAWIALNEJ

1. Cel projektów transgranicznych w dziedzinie energii odnawialnej

Projekty transgraniczne w dziedzinie energii odnawialnej służą propagowaniu współpracy transgranicznej między państwami członkowskimi w zakresie planowania, rozwoju i racjonalnego pod względem kosztów wykorzystania odnawialnych źródeł energii, a także ułatwiają ich integrację dzięki instalacjom magazynowania energii i przyczyniają się do realizacji długoterminowych celów Unii dotyczących dekarbonizacji.

2. Kryteria ogólne

Aby dany projekt mógł zostać zakwalifikowany jako projekt transgraniczny w dziedzinie energii odnawialnej, musi spełniać wszystkie następujące kryteria ogólne:

a) projekt jest objęty umową o współpracy lub innego rodzaju uzgodnieniami między co najmniej dwoma państwami członkowskimi bądź uzgodnieniami między co najmniej jednym państwem członkowskim a co najmniej jednym państwem trzecim, jak określono w art. 8, 9, 11 i 13 dyrektywy (UE) 2018/2001;

b) projekt zapewnia oszczędności kosztów w zakresie wprowadzania energii odnawialnej lub korzyści w zakresie integracji systemów, bezpieczeństwa dostaw lub innowacji, lub oba, w porównaniu z podobnym projektem lub projektem w dziedzinie energii odnawialnej realizowanym samodzielnie przez jedno z uczestniczących państw członkowskich;

c) potencjalne łączne korzyści wynikające ze współpracy przeważają nad jej kosztami, w tym w dłuższej perspektywie, zgodnie z szacunkami dokonanymi na podstawie analizy kosztów i korzyści, o której mowa w pkt 3 niniejszej części, oraz przy zastosowaniu metod, o których mowa w art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

3. Analiza kosztów i korzyści

a) koszty wytwarzania energii elektrycznej;

b) koszty integracji systemów;

c) koszty wsparcia;

d) emisje gazów cieplarnianych;

e) bezpieczeństwo dostaw;

f) zanieczyszczenie powietrza i inne zanieczyszczenia lokalne, w tym wpływ na miejscową przyrodę i środowisko;

g) innowacje.

4. Procedura

a) Promotorzy, w tym państwa członkowskie, projektów potencjalnie kwalifikowalnych jako projekty transgraniczne w dziedzinie energii odnawialnej w ramach umowy o współpracy lub innego rodzaju uzgodnienia między co najmniej dwoma państwami członkowskimi lub między co najmniej jednym państwem członkowskim a co najmniej jednym państwem trzecim, jak określono w art. 8, 9, 11 i 13 dyrektywy (UE) 2018/2001, w odniesieniu do których to projektów czynione są starania o uzyskanie statusu projektu transgranicznego w dziedzinie energii odnawialnej, przedkładają Komisji wniosek o zakwalifikowanie projektu w celu uzyskania statusu projektu transgranicznego w dziedzinie energii odnawialnej. Wniosek musi zawierać istotne informacje, które umożliwią Komisji ewaluację danego projektu pod kątem kryteriów określonych w pkt 2 i 3 niniejszej części, zgodnie z metodami, o których mowa w art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

Komisja zapewnia, aby promotorzy mieli możliwość ubiegania się o status projektu transgranicznego w dziedzinie energii odnawialnej co najmniej raz w roku.

b) Komisja powołuje grupę ds. projektów transgranicznych w dziedzinie energii odnawialnej i przewodniczy tej grupie, w skład której wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego i jeden przedstawiciel Komisji. Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

c) Co najmniej raz w roku Komisja organizuje proces wyboru projektów transgranicznych. Po dokonaniu ewaluacji projektów Komisja przekazuje grupie, o której mowa w lit. b) niniejszego punktu, wykaz kwalifikujących się projektów w dziedzinie energii odnawialnej, które spełniają kryteria określone w art. 7 i w lit. d) niniejszego punktu.

d) Grupa, o której mowa w lit. b), otrzymuje stosowne informacje, poza szczególnie chronionymi informacjami handlowymi, na temat kwalifikujących się projektów wymienionych w wykazie przedłożonym przez Komisję w odniesieniu do następujących kryteriów:

(i) potwierdzenie, że spełnione są kryteria kwalifikowalności i kryteria wyboru odnośnie do wszystkich projektów;

(ii) informacje na temat mechanizmu współpracy, którego dotyczy dany projekt, oraz informacje na temat zakresu, w jakim projekt uzyskał poparcie jednego lub kilku państw członkowskich;

(iii) opis celu projektu, w tym informacje o szacowanej mocy (w kW) oraz, w miarę dostępności, produkcji energii odnawialnej (w kWh na rok), jak również o całkowitym koszcie projektu i odnośnych kosztach kwalifikowalnych, w euro;

(iv) informacje o oczekiwanej unijnej wartości dodanej zgodnie z pkt 2 lit. b) niniejszej części, oraz o oczekiwanych kosztach i korzyściach i oczekiwanej unijnej wartości dodanej zgodnie z pkt 2 lit. c) niniejszej części.

e) Grupa może zapraszać na swoje posiedzenia, w stosownych przypadkach, promotorów kwalifikujących się projektów, przedstawicieli państw trzecich uczestniczących w kwalifikujących się projektach i wszelkie inne zainteresowane strony.

f) Na podstawie wyników ewaluacji grupa uzgadnia wstępny wykaz projektów transgranicznych w dziedzinie energii odnawialnej, który ma zostać przyjęty zgodnie z lit. g).

g) Na podstawie wstępnego wykazu, o którym mowa w lit. f), i z uwzględnieniem lit. i) Komisja przyjmuje w drodze aktu delegowanego ostateczny wykaz wybranych projektów transgranicznych w dziedzinie energii odnawialnej. Komisja publikuje również na swojej stronie internetowej wykaz wybranych projektów transgranicznych w dziedzinie energii odnawialnej. Wykaz ten jest weryfikowany w razie potrzeby i nie rzadziej niż co dwa lata.

h) Grupa monitoruje realizację projektów znajdujących się w ostatecznym wykazie i przedstawia zalecenia dotyczące sposobów przezwyciężenia ewentualnych opóźnień w ich realizacji. W tym celu promotorzy wybranych projektów dostarczają informacji na temat realizacji swoich projektów.

i) Przy wyborze projektów transgranicznych w dziedzinie energii odnawialnej Komisja dąży do zapewnienia, aby przy wyborze takich projektów zachowana była odpowiednia równowaga geograficzna. Na potrzeby wyboru projektów można wykorzystywać grupy regionalne.

j) Jeżeli informacje, które stanowiły czynnik decydujący w ewaluacji danego projektu, były nieprawdziwe lub jeżeli projekt nie jest zgodny z prawem unijnym, projekt ten nie zostaje wybrany jako projekt transgraniczny w dziedzinie energii odnawialnej lub, jeżeli zostanie wybrany, jego status zostaje cofnięty.

CZĘŚĆ V

PROJEKTY BĘDĄCE PRZEDMIOTEM WSPÓLNEGO ZAINTERESOWANIA W DZIEDZINIE INFRASTRUKTURY ŁĄCZNOŚCI CYFROWEJ

1. Połączenia gigabitowe, w tym systemy 5G i inne najnowsze rodzaje łączności, dla podmiotów stymulujących rozwój społeczno-gospodarczy.

Działaniom nadaje się priorytet z uwzględnieniem funkcji podmiotów stymulujących rozwój społeczno-gospodarczy, znaczenia usług cyfrowych i aplikacji cyfrowych możliwych dzięki zapewnieniu łączności bazowej oraz potencjalnych korzyści społeczno-gospodarczych dla obywateli, przedsiębiorstw i społeczności lokalnych, w tym objęcia zasięgiem dodatkowego obszaru, w ujęciu ilości gospodarstw domowych. Dostępne środki budżetowe alokuje się w sposób zapewniający równowagę geograficzną między państwami członkowskimi.

Pierwszeństwo przyznaje się działaniom przyczyniającym się do zapewnienia łączności gigabitowej, w tym systemów 5G i innych najnowszych rodzajów łączności, dla:

a) szpitali i ośrodków medycznych, zgodnie z wysiłkami na rzecz cyfryzacji systemu opieki zdrowotnej w celu zwiększenia dobrostanu obywateli unijnych oraz zmiany sposobu świadczenia pacjentom usług zdrowotnych i opiekuńczych;

b) ośrodków edukacyjnych i badawczych, w kontekście wysiłków na rzecz ułatwienia wykorzystywania m.in. obliczeń wielkiej skali, aplikacji w chmurze i dużych zbiorów danych, zniwelowania przepaści cyfrowej i wprowadzenia innowacji w systemach kształcenia, poprawy wyników nauczania, zrównania szans i poprawy efektywności;

c) niezakłóconej bezprzewodowej łączności szerokopasmowej 5G na wszystkich obszarach miejskich do 2025 r.

2. Łączność bezprzewodowa w społecznościach lokalnych

Aby kwalifikować się do otrzymania pomocy finansowej, działania mające na celu zapewnienie lokalnej łączności bezprzewodowej w ośrodkach lokalnego życia publicznego, w tym w dostępnych publicznie przestrzeniach zewnętrznych, które odgrywają istotną rolę w życiu publicznym społeczności lokalnych, muszą spełniać następujące warunki:

a) są wdrażane przez organ sektora publicznego, o którym mowa w akapicie drugim, posiadający zdolność do planowania i nadzorowania instalacji, a także zapewnienia finansowania przez co najmniej trzy lata kosztów operacyjnych wewnętrznych i zewnętrznych lokalnych punktów dostępu bezprzewodowego w przestrzeni publicznej;

b) wykorzystują sieci cyfrowe o bardzo dużej przepustowości, umożliwiające użytkownikom korzystanie z dostępu do internetu bardzo wysokiej jakości, który:

(i) jest oferowany bezpłatnie i na niedyskryminujących warunkach, jest łatwo dostępny, zabezpieczony i wykorzystuje najnowsze i najlepsze dostępne wyposażenie, oraz jest zdolny do zapewnienia użytkownikom łączności o dużej prędkości; oraz

(ii) wspiera powszechny i niedyskryminacyjny dostęp do innowacyjnych usług cyfrowych;

c) wykorzystują wspólną identyfikację wizualną, którą dostarczy Komisja, oraz są połączone z powiązanymi wielojęzycznymi narzędziami internetowymi;

d) w celu osiągnięcia synergii, zwiększenia przepustowości i poprawy doświadczenia użytkowników działania te ułatwiają wdrożenie punktów dostępu bezprzewodowego 5G o bliskim zasięgu, w rozumieniu dyrektywy (UE) 2018/1972; oraz

e) podlegają obowiązkowi zamawiania niezbędnego wyposażenia lub powiązanych usług instalacyjnych zgodnie z obowiązującym prawem, w celu zapewnienia, by projekty w nieuzasadniony sposób nie zakłócały konkurencji.

Unijną pomoc finansową udostępnia się organom sektora publicznego w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2102 (

8

) zobowiązującym się do udostępniania, zgodnie z przepisami prawa krajowego, lokalnej łączności bezprzewodowej, bezpłatnie i na niedyskryminujących warunkach, przez stworzenie lokalnych punktów dostępu bezprzewodowego.

Finansowane działania nie mogą powielać istniejących bezpłatnych, prywatnych lub publicznych ofert o podobnych cechach, w tym jakości, w tej samej przestrzeni publicznej.

Dostępne środki budżetowe alokuje się w sposób zapewniający równowagę geograficzną między państwami członkowskimi.

W stosownych przypadkach zapewnione zostaną koordynacja i spójność z wspieranymi w ramach CEF działaniami promującymi dostęp podmiotów stymulujących rozwój społeczno-gospodarczy do sieci o bardzo dużej przepustowości, zdolnych do zapewnienia łączności gigabitowej, w tym 5G i innych najnowszych rodzajów łączności.

3. Indykatywny wykaz korytarzy 5G i transgranicznych połączeń szkieletowych kwalifikujących się do otrzymania finansowania

Zgodnie z celami społeczeństwa gigabitowego, określonymi przez Komisję, aby zapewnić nieprzerwany zasięg systemów 5G na głównych lądowych szlakach transportowych do 2025 r., działania wdrażające nieprzerwany zasięg systemów 5G na podstawie art. 9 ust. 4 lit. c) obejmują, w pierwszej kolejności, działania na odcinkach transgranicznych na potrzeby eksperymentalnego wprowadzenia opartej na sieci i zautomatyzowanej mobilności (CAM) oraz, w drugiej kolejności, działania na dłuższych odcinkach mające na celu wdrożenie CAM wzdłuż korytarzy, jak wskazano w tabeli poniżej (wykaz indykatywny). Korytarze TEN-T są wykorzystywane w tym celu jako podstawa, ale wdrożenie systemów 5G nie jest koniecznie ograniczone do tych korytarzy (

9

).

Ponadto działania wspierające tworzenie sieci szkieletowych, w tym wykorzystujących podmorskie kable między państwami członkowskimi, między Unią a państwami trzecimi bądź łączące wyspy europejskie, na podstawie art. 9 ust. 4 lit. d), są również wspierane w celu zapewnienia niezbędnej redundancji w przypadku tego rodzaju kluczowej infrastruktury oraz zwiększenia zdolności i odporności sieci cyfrowych Unii.

Korytarz sieci bazowej „Atlantyk”

Odcinki transgraniczne do eksperymentalnego wprowadzenia CAM

Porto – Vigo

Mérida – Évora

Paris – Amsterdam – Frankfurt am Main

Aveiro – Salamanca

San Sebastián – Biarritz

Dłuższe odcinki do wdrożenia CAM na większą skalę

Metz – Paris – Bordeaux – Bilbao – Vigo – Porto – Lisboa

Bilbao – Madrid – Lisboa

Madrid – Mérida – Sevilla – Tarifa

Uruchomienie sieci szkieletowych, w tym również z wykorzystaniem kabli podmorskich

Açores/Madeira – Lisboa

Korytarz sieci bazowej „Morze Bałtyckie – Morze Adriatyckie”

Odcinki transgraniczne do eksperymentalnego wprowadzenia CAM

Dłuższe odcinki do wdrożenia CAM na większą skalę

Gdańsk – Warszawa – Brno – Wien – Graz – Ljubljana – Koper/Trieste

Korytarz sieci bazowej „Morze Śródziemne”

Odcinki transgraniczne do eksperymentalnego wprowadzenia CAM

Dłuższe odcinki do wdrożenia CAM na większą skalę

Budapest – Zagreb – Ljubljana – Rijeka – Split – Dubrovnik

Ljubljana – Zagreb – Slavonski Brod – Bajakovo (granica RS)

Slavonski Brod – Đakovo – Osijek

Montpellier – Narbonne – Perpignan – Barcelona – Valencia – Málaga – Tarifa z przedłużeniem do Narbonne – Toulouse

Uruchomienie sieci szkieletowych, w tym również z wykorzystaniem kabli podmorskich

Podmorskie sieci kablowe Lisboa – Marseille – Milano

Korytarz sieci bazowej „Morze Północne – Morze Bałtyckie”

Odcinki transgraniczne do eksperymentalnego wprowadzenia CAM

Warszawa – Kaunas – Vilnius

Kaunas – Klaipėda

Dłuższe odcinki do wdrożenia CAM na większą skalę

Tallin – Rīga – Kaunas – granica LT/PL – Warszawa

granica BY/LT – Vilnius – Kaunas – Klaipėda

Via Carpathia:

Klaipėda – Kaunas – Ełk – Białystok – Lublin – Rzeszów – Barwinek – Košice

Korytarz sieci bazowej „Morze Północne – Morze Śródziemne”

Odcinki transgraniczne do eksperymentalnego wprowadzenia CAM

Metz – Merzig – Luxembourg

Rotterdam – Antwerp – Eindhoven

Dłuższe odcinki do wdrożenia CAM na większą skalę

Amsterdam – Rotterdam – Breda – Lille – Paris

Brussel lub Bruxelles – Metz – Basel

Mulhouse – Lyon – Marseille

Korytarz sieci bazowej „Wschód/wschodnia część regionu Morza Śródziemnego”

Odcinki transgraniczne do eksperymentalnego wprowadzenia CAM

Sofia – Thessaloniki – Beograd

Dłuższe odcinki do wdrożenia CAM na większą skalę

Berlin – Praha – Brno – Bratislava – Timișoara – Sofia – granica TR

Bratislava – Košice

Sofia – Thessaloniki – Athina

Korytarz sieci bazowej „Ren – Alpy”

Odcinki transgraniczne do eksperymentalnego wprowadzenia CAM

Bologna – Innsbruck – München (korytarz Brenner)

Dłuższe odcinki do wdrożenia CAM na większą skalę

Rotterdam – Oberhausen – Frankfurt am Main

Basel – Milano – Genova

Korytarz sieci bazowej „Ren – Dunaj”

Odcinki transgraniczne do eksperymentalnego wprowadzenia CAM

Dłuższe odcinki do wdrożenia CAM na większą skalę

Frankfurt am Main – Passau – Wien – Bratislava – Budapest – Osijek – Vukovar – București – Constanta

București – Iasi

Karlsruhe – München – Salzburg – Wels

Frankfurt am Main – Strasbourg

Korytarz sieci bazowej „Skandynawia – Morze Śródziemne”

Odcinki transgraniczne do eksperymentalnego wprowadzenia CAM

Oulu – Tromsø

Oslo – Stockholm – Helsinki

Dłuższe odcinki do wdrożenia CAM na większą skalę

Turku – Helsinki – granica RU

Oslo – Malmö – København – Hamburg – Würzburg – Nürnberg – München – Rosenheim – Verona – Bologna – Napoli – Catania – Palermo

Stockholm – Malmö

Napoli – Bari – Taranto

Aarhus – Esbjerg – Padborg

(

1

) Pula środków finansowych na rzecz CEF na lata 2021–2027 w cenach stałych z 2018 r. wynosi 29 896 000 000 EUR, rozdzielona w następujący sposób: a) transport: 22 884 000 000 EUR, z czego: (i) 11 384 000 000 EUR z WRF na lata 2021–2027 dział 1(2), „Europejskie inwestycje strategiczne”; (ii) 10 000 000 000 EUR przesunięte z Funduszu Spójności; (iii) 1 500 000 000 EUR z WRF na lata 2021-2027 działu 5(13), „Obronność”; b) energia: 5 180 000 000 EUR; c) technologie cyfrowe: 1 832 000 000 EUR.

(

2

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/523 z dnia 24 marca 2021 r. ustanawiające Program InvestEU i zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/1017 (Dz.U. L 107 z 26.3.2021, s. 30).

(

3

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1058 z dnia 24 czerwca 2021 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności (Dz.U. L 231 z 30.6.2021, s. 60, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2021/1058/oj).

(

4

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1056 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji (Dz.U. L 231 z 30.6.2021, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2021/1056/oj).

(

5

) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1328 z dnia 10 sierpnia 2021 r. określające wymogi dotyczące infrastruktury mające zastosowanie do niektórych kategorii działań związanych z infrastrukturą podwójnego zastosowania zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1153 (Dz.U. L 288 z 11.8.2021, s. 37, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_impl/2021/1328/oj).

(

6

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2024/2509 z dnia 23 września 2024 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L, 2024/2509, 26.9.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/2509/oj).

(

7

)

1 384 000 000 EUR w cenach z 2018 r.

(

8

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2102 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie dostępności stron internetowych i mobilnych aplikacji organów sektora publicznego (Dz.U. L 327 z 2.12.2016, s. 1).

(

9

) Odcinki oznaczone kursywą znajdują się poza korytarzami sieci bazowej TEN-T, ale są objęte korytarzami 5G.