Artykuł 1

1. Metoda wyznaczania wskaźnika referencyjnego, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/1011, musi:

a) być w stanie odzwierciedlać dany rynek lub dane realia gospodarcze, które ma mierzyć, oraz uwzględniać czynniki, w tym parametry i dane wejściowe, które są najbardziej istotne dla pomiaru danego rynku;

b) podlegać ocenie w zakresie związku między przyjętymi kluczowymi założeniami a wrażliwością wskaźnika referencyjnego obliczonego za pomocą tej metody;

c) określać charakter danych wejściowych wykorzystanych w metodzie;

d) określać wszelkie kryteria mające zastosowanie w okolicznościach, w których ilość lub jakość danych wejściowych przestaje spełniać standardy niezbędne do dokładnego i wiarygodnego wyznaczenia wskaźnika referencyjnego w ramach metody.

2. Administratorzy pozaistotnych wskaźników referencyjnych mogą podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 lit. b) w odniesieniu do tych wskaźników referencyjnych.

3. Administratorzy wskaźników referencyjnych danych regulowanych mogą podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 lit. b) i c) w odniesieniu do tych wskaźników referencyjnych.