Artykuł 2

Warunki mające na celu zapewnienie, by metoda wyznaczania wskaźnika referencyjnego zawierała jasne zasady określające, w jaki sposób i kiedy można korzystać ze swobody uznania przy wyznaczaniu wskaźnika referencyjnego

Metoda wyznaczania wskaźnika referencyjnego, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2016/1011, musi określać wszystkie poniższe elementy:

a) etap obliczania wskaźnika referencyjnego, kiedy korzysta się ze swobody uznania;

b) kryteria, które mają być stosowane przy korzystaniu ze swobody uznania;

c) dane wejściowe, które należy uwzględnić;

d) w stosownych przypadkach – niewyczerpujący wykaz warunków, zgodnie z którymi:

(i) dane dotyczące transakcji na danym rynku należy uznać za niewystarczające i konieczne jest wykorzystanie danych dotyczących transakcji na powiązanych rynkach;

(ii) zastosowanie metody nie daje rezultatu, a przy wyznaczaniu wskaźnika referencyjnego należy korzystać ze swobody uznania;

e) rodzaj powiązanych rynków, które należy uznać za odpowiednie do celów lit. d) ppkt (i).