Artykuł 3

Warunki mające na celu zapewnienie, by metoda wyznaczania wskaźnika referencyjnego była rygorystyczna, stabilna i podlegała walidacji, w tym – w stosownych przypadkach – poprzez weryfikację historyczną na podstawie dostępnych danych dotyczących transakcji

1. Metoda wyznaczania wskaźnika referencyjnego, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/1011, musi zawierać wszystkie poniższe elementy:

a) ocenę adekwatności i stosowności historycznych wartości wskaźnika referencyjnego opracowanego w wyniku zastosowania tej metody;

b) wiarygodne dane wejściowe, w tym odpowiednie wielkości ewentualnych próbek danych.

2. Administratorzy wskaźników referencyjnych zapewniają, aby wszelkie weryfikacje historyczne, którym podlega metoda wyznaczania wskaźnika referencyjnego, odbywały się ex post i odnosiły się do odpowiedniego horyzontu czasowego.

Weryfikacja historyczna odbywa się co najmniej przy okazji każdego rocznego przeglądu metody wyznaczania wskaźnika referencyjnego i po dokonaniu każdej istotnej zmiany tej metody. W przypadku wskaźników referencyjnych danych regulowanych weryfikacja historyczna odbywa się przy pierwszym opracowaniu wskaźnika referencyjnego. W przypadku kluczowych wskaźników referencyjnych przeprowadza się comiesięczną weryfikację historyczną.

Metoda wyznaczania wskaźnika referencyjnego obejmuje ocenę wyników weryfikacji historycznej, w tym procesów mających na celu zapewnienie, aby anomalie systemowe ujawnione w wyniku weryfikacji historycznej zostały zidentyfikowane i odpowiednio wyeliminowane.