Artykuł 29

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, a w stosownych przypadkach również inne podmioty nieobjęte zakresem niniejszej dyrektywy mogły dobrowolnie wymieniać się odpowiednimi informacjami na temat cyberbezpieczeństwa, w tym informacjami o cyberzagrożeniach, potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa, podatnościach, technikach i procedurach, oznakach naruszenia integralności systemu, wrogich taktykach, a także informacjami o grupach przestępczych, ostrzeżeniami dotyczącymi cyberbezpieczeństwa i zaleceniami dotyczącymi konfiguracji narzędzi bezpieczeństwa mających wykrywać cyberataki, jeżeli wymiana takich informacji:

a) ma na celu zapobieganie incydentom, ich wykrywanie, reagowanie na nie, przywracanie normalnego działania po incydentach lub łagodzenie ich skutków;

b) zwiększa poziom cyberbezpieczeństwa, zwłaszcza przez podnoszenie świadomości na temat cyberzagrożeń, ograniczanie lub utrudnianie rozprzestrzeniania się cyberzagrożeń, wspieranie różnorodnych zdolności do obrony przed nimi, eliminowanie i ujawnianie podatności, techniki wykrywania zagrożeń, ograniczania ich zasięgu i zapobiegania im, strategie ograniczania ryzyka, etapy reagowania i przywracania normalnego działania lub sprzyjanie współpracy między podmiotami publicznymi i prywatnymi w badaniach nad cyberzagrożeniami.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby wymiana informacji odbywała się w społecznościach podmiotów kluczowych i ważnych, a w stosownych przypadkach również ich dostawców lub usługodawców. Wymianę taką prowadzi się za pośrednictwem mechanizmów wymiany informacji o cyberbezpieczeństwie ze względu na potencjalnie poufny charakter wymienianych informacji.

3. Państwa członkowskie ułatwiają tworzenie mechanizmów wymiany informacji o cyberbezpieczeństwie, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu. W mechanizmach tych można określić elementy operacyjne, w tym korzystanie ze specjalnych platform ICT i narzędzi automatyzacji, a także treści i warunki funkcjonowania mechanizmów wymiany informacji. Określając szczegóły udziału organów publicznych w tych mechanizmach, państwa członkowskie mogą ustalać warunki udostępniania informacji przez właściwe organy lub CSIRT. Państwa członkowskie oferują pomoc w stosowaniu takich mechanizmów zgodnie ze swoją polityką, o której mowa w art. 7 ust. 2 lit. h).

4. Państwa członkowskie zapewniają, by podmioty kluczowe i ważne powiadamiały właściwe organy, że uczestniczą w mechanizmach wymiany informacji, o których mowa w ust. 2, gdy przystępują do tych mechanizmów, lub, w stosownych przypadkach, o wycofaniu się z takich mechanizmów, gdy wycofanie stanie się skuteczne.

5. ENISA pomaga w tworzeniu mechanizmów wymiany informacji na temat cyberbezpieczeństwa, o których mowa w ust. 2, przez wymianę najlepszych praktyk i udzielanie wskazówek.