Artykuł 29

1. Oceniając prawidłowość przesłanek oraz procesu reklasyfikacji dłużnika, który nie wykonuje zobowiązania, do statusu wykonującego zobowiązanie zgodnie z art. 178 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy sprawdzają, czy:

a) dla każdej przesłanki niewykonania zobowiązania określono przesłankę reklasyfikacji oraz czy jasno określono sposób identyfikacji i traktowania zobowiązań kredytowych podlegających restrukturyzacji awaryjnej;

b) reklasyfikacja jest możliwa dopiero po ustaniu wszystkich przesłanek niewykonania zobowiązania i spełnieniu wszystkich istotnych warunków reklasyfikacji;

c) przesłanki i proces reklasyfikacji określono w sposób ostrożny, a w szczególności, czy zapewniono, aby nie dokonywano reklasyfikacji do statusu dotyczącego wykonywania zobowiązania, jeżeli instytucja spodziewa się, że zobowiązanie kredytowe nie zostanie spłacone w całości bez konieczności podejmowania przez instytucję działań takich jak realizacja zabezpieczenia.

2. Do celów oceny na podstawie ust. 1 właściwe organy sprawdzają, czy zasady i procedury stosowane przez instytucję nie uwzględniają reklasyfikacji dłużnika, który nie wykonuje zobowiązania, do statusu wykonującego zobowiązanie wyłącznie w wyniku zmian w warunkach zobowiązań kredytowych, chyba że instytucja stwierdziła, że zmiany te pozwalają uznać, iż nie występuje już prawdopodobieństwo niedokonania płatności przez dłużnika.

3. Właściwe organy weryfikują analizę, na której instytucja oparła swoje kryteria reklasyfikacji. Sprawdzają, czy w analizie tej uwzględniono wcześniejsze przypadki niewykonania zobowiązań przez instytucję oraz odsetek dłużników, którzy po reklasyfikacji do statusu wykonujących zobowiązania po krótkim okresie czasu ponownie nie wykonują zobowiązań.