Artykuł 28

1. Oceniając prawidłowość i skuteczność procesu stwierdzania niewykonania zobowiązania przez dłużnika zgodnie z art. 178 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy sprawdzają, czy:

a) istnieją odpowiednie procedury i mechanizmy zapewniające, aby wszystkie przypadki niewykonania zobowiązania stwierdzano w odpowiednim czasie, a w szczególności, czy gromadzenie i aktualizacja odpowiednich informacji przebiega skuteczne i z wystarczającą częstotliwością;

b) jeżeli podstawę stwierdzenia niewykonania zobowiązania przez dłużnika stanowią procesy automatyczne, przeprowadza się testy w celu sprawdzenia, czy system informatyczny prawidłowo stwierdza przypadki niewykonania zobowiązania;

c) do celów stwierdzenia niewykonania zobowiązania przez dłużnika na podstawie osądu ludzkiego kryteria oceny dłużników i przesłanek niewykonania zobowiązania określono w dokumentacji wewnętrznej wystarczająco szczegółowo, aby zapewnić spójność w stwierdzaniu niewykonania zobowiązań przez wszystkich pracowników wykonujących tę czynność;

d) jeżeli instytucja stosuje definicję niewykonania zobowiązania na poziomie dłużnika, istnieją odpowiednie procedury i mechanizmy zapewniające, aby po stwierdzeniu niewykonania zobowiązania przez dłużnika wszystkie ekspozycje wobec tego dłużnika rejestrowano jako ekspozycje, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, w ramach wszystkich odpowiednich systemów, linii biznesowych i lokalizacji geograficznych w obrębie instytucji i jej jednostek zależnych, a w stosownych przypadkach w obrębie jej jednostki dominującej i jej jednostek zależnych;

e) jeżeli klasyfikacja do statusu dotyczącego niewykonywania zobowiązania wszystkich ekspozycji wobec dłużnika, o której mowa w lit. d), opóźnia się w wyniku stwierdzenia niewykonania zobowiązania dotyczącego jednej lub kilku ekspozycji dłużnika, opóźnienie to nie prowadzi do błędów lub niespójności w zarządzaniu ryzykiem, raportowaniu ryzyka, obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych lub wykorzystywaniu danych do kwantyfikacji ryzyka.

2. Do celów weryfikacji przeprowadzanej na podstawie ust. 1 właściwe organy oceniają stosowanie progu istotności określonego zgodnie z art. 178 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w definicji niewykonania zobowiązania oraz spójność tego progu istotności z progiem istotności przeterminowanego zobowiązania kredytowego ustalonym przez właściwe organy zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2018/171, a także sprawdzają, czy:

a) istnieją odpowiednie procedury i mechanizmy zapewniające klasyfikację do statusu dotyczącego niewykonywania zobowiązania zgodnie z art. 178 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 na podstawie oceny określonej w art. 178 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia oraz zgodność tego statusu z progiem istotności właściwym dla przeterminowanego zobowiązania kredytowego określonym przez właściwe organy zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2018/171;

b) proces obliczania liczby dni przeterminowania jest zgodny z umownymi lub prawnymi zobowiązaniami dłużnika, odpowiednio odzwierciedla płatności częściowe i jest stosowany konsekwentnie.

3. W przypadku ekspozycji detalicznych, oprócz weryfikacji określonej w ust. 1 i oceny określonej w ust. 2, właściwe organy sprawdzają, czy:

a) instytucja posiada jasną politykę w zakresie stosowania definicji niewykonania zobowiązania w odniesieniu do ekspozycji detalicznych albo na poziomie dłużnika, albo na poziomie poszczególnych instrumentów kredytowych;

b) polityka, o której mowa w lit. a), jest dostosowana do zarządzania ryzykiem w instytucji i stosuje się ją w sposób konsekwentny;

c) jeżeli instytucja stosuje definicję niewykonania zobowiązania na poziomie pojedynczego instrumentu kredytowego:

(i) istnieją odpowiednie procedury i mechanizmy zapewniające, aby po stwierdzeniu niewykonania zobowiązania w odniesieniu do danego instrumentu kredytowego, ten instrument kredytowy oznaczano jako instrument, którego dotyczy niewykonanie zobowiązania, w ramach wszystkich odpowiednich systemów w instytucji;

(ii) w przypadku opóźnienia w klasyfikacji danego instrumentu kredytowego do statusu dotyczącego niewykonania zobowiązania we wszystkich odpowiednich systemach, o których mowa w ppkt (i), opóźnienie to nie prowadzi do błędów lub niespójności w zarządzaniu ryzykiem, raportowaniu ryzyka, obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych lub wykorzystywaniu danych do kwantyfikacji ryzyka.