Artykuł 45

Oceniając długość okresu obserwacji historycznej, o którym mowa w art. 180 ust. 1 lit. h) i art. 180 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, z uwzględnieniem warunków określonych w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2017/72 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających warunki udzielania zezwoleń dotyczących stosowania danych (6) oraz obliczania jednorocznych współczynników niewykonania zobowiązania na podstawie wewnętrznych doświadczeń w zakresie niewykonania zobowiązania, o których mowa w art. 180 ust. 1 lit. e), właściwe organy weryfikują:

a) czy długość okresu obserwacji historycznej obejmuje co najmniej minimalny czas trwania zgodnie z wymogami określonymi w art. 180 ust. 1 lit. h) i art. 180 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz, w stosownych przypadkach, rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/72;

b) jeżeli w przypadku danego źródła danych dostępny okres obserwacji historycznej jest dłuższy niż minimalny okres wymagany w art. 180 ust. 1 lit. h) lub w art. 180 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a dane uzyskane na jego podstawie są istotne – czy informacje dotyczące tego dłuższego okresu są wykorzystywane do celów oszacowania długoterminowej średniej jednorocznych współczynników niewykonania zobowiązania;

c) w przypadku ekspozycji detalicznych, jeżeli instytucja nie przywiązuje równej wagi do wszystkich wykorzystywanych danych historycznych – czy jest to uzasadnione lepszym przewidywaniem współczynników niewykonania zobowiązania oraz czy zerowa lub bardzo mała waga zastosowana do konkretnego okresu jest należycie uzasadniona albo prowadzi do ostrożniejszych oszacowań;

d) czy normy gwarantowania emisji są spójne z obowiązującymi systemami ratingowymi oraz czy w czasie generowania wewnętrznych danych dotyczących niewykonania zobowiązania zastosowano porównywalne normy gwarantowania emisji, lub czy zmiany norm gwarantowania emisji i systemów ratingowych zostały uwzględnione poprzez zastosowanie marginesu ostrożnościowego, o którym mowa w art. 44 ust. 1 lit. c);

e) w przypadku ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów centralnych i banków centralnych – czy definicja dłużników stosujących dużą dźwignię finansową oraz dłużników, których aktywa składają się w przeważającej mierze z aktywów będących przedmiotem obrotu, o której mowa w art. 180 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jak również identyfikacja charakterystycznych dla tych dłużników okresów zmienności w warunkach skrajnych, o których mowa w tym przepisie, są odpowiednie.