Artykuł 46

1. Oceniając metodę szacowania wartości PD, o której mowa w art. 180 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy sprawdzają, czy jednoroczny współczynnik niewykonania zobowiązania dla każdej klasy lub puli oblicza się w sposób zgodny z charakterystyką jednorocznego współczynnika niewykonania zobowiązania zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 78 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz sprawdzają, czy:

a) mianownik jednorocznego współczynnika niewykonania zobowiązania obejmuje dłużników lub ekspozycje, których – na początku jednorocznego okresu – nie dotyczy niewykonanie zobowiązania i którzy są zaklasyfikowani/które są zaklasyfikowane do tej klasy lub puli;

b) licznik jednorocznego współczynnika niewykonania zobowiązania obejmuje tych dłużników lub te ekspozycje, których dotyczy niewykonanie zobowiązania i o których mowa w lit. a), w ciągu tego okresu jednego roku; uznaje się, że wielokrotne niewykonanie zobowiązania w przypadku tego samego dłużnika lub tej samej ekspozycji zaobserwowane w rocznym okresie dotyczącym współczynnika niewykonania zobowiązania stanowi pojedyncze niewykonanie, o którym mowa w art. 49 lit. b), które wystąpiło w dniu pierwszego z tych wielu przypadków niewykonania zobowiązania.

2. Właściwe organy sprawdzają, czy metoda szacowania wartości PD według klasy jakości dłużnika lub jej puli opiera się na długoterminowej średniej jednorocznych współczynników niewykonania zobowiązania.

W tym celu sprawdzają, czy okres wykorzystany przez instytucję do oszacowania długookresowej średniej jednorocznych współczynników niewykonania zobowiązania jest reprezentatywny w odniesieniu do prawdopodobnego zakresu zmienności współczynników niewykonania zobowiązania dla tego rodzaju ekspozycji.

3. Jeżeli zebrane dane wykorzystane do szacowania wartości PD nie są reprezentatywne dla prawdopodobnego zakresu zmienności współczynników niewykonania zobowiązania dla danego rodzaju ekspozycji, właściwe organy sprawdzają, czy spełniono oba poniższe warunki:

a) instytucja stosuje odpowiednią alternatywną metodę oszacowania średnich jednorocznych współczynników niewykonania zobowiązania w okresie, który jest reprezentatywny w odniesieniu do prawdopodobnego zakresu zmienności współczynników niewykonania zobowiązania dla tego rodzaju ekspozycji;

b) stosuje się odpowiedni margines ostrożnościowy, jeżeli po zastosowaniu odpowiedniej metody, o której mowa w lit. a), okaże się, że oszacowanie średnich współczynników niewykonania zobowiązań jest niewiarygodne lub ma inne ograniczenia.

4. Do celów weryfikacji przeprowadzanej na podstawie ust. 1 właściwe organy sprawdzają czy wszystkie następujące elementy są odpowiednie dla danego rodzaju ekspozycji:

a) funkcjonalna i strukturalna forma metody szacowania;

b) założenia, na których opiera się oszacowanie;

c) cykliczność metody oszacowania;

d) długość okresu obserwacji historycznej zastosowanego zgodnie z art. 45;

e) margines ostrożnościowy zastosowany zgodnie z art. 44;

f) osąd ludzki;

g) w stosownych przypadkach, wybór czynników ryzyka.

5. W przypadku ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów centralnych i banków centralnych, jeżeli dłużnicy stosują dużą dźwignię finansową lub aktywa dłużnika składają się w przeważającej mierze z aktywów będących przedmiotem obrotu, jak określono w art. 180 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy sprawdzają czy PD odzwierciedla wyniki aktywów bazowych w okresach zmienności w warunkach skrajnych, o których mowa w tym przepisie.

6. W przypadku ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów centralnych i banków centralnych, jeżeli instytucja korzysta ze skali ratingowej ECAI, właściwe organy sprawdzają przeprowadzoną przez instytucję analizę zgodności z wymogami określonymi w art. 180 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz sprawdzają, czy analiza ta odnosi się do kwestii reprezentatywności rodzajów ekspozycji ocenianych przez instytucję ECAI dla rodzajów ekspozycji danej instytucji oraz horyzontu czasowego oceny kredytowej dokonywanej przez instytucję ECAI.

7. W przypadku ekspozycji detalicznych, jeżeli instytucja uzyskuje oszacowania PD lub LGD na podstawie oszacowania całkowitych strat oraz odpowiedniego oszacowania PD lub LGD, o którym mowa w art. 180 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy weryfikują analizę instytucji pod kątem zgodności ze wszystkimi istotnymi kryteriami dotyczącymi szacowania wartości PD i LGD, określonymi w art. 178–184 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

8. W przypadku ekspozycji detalicznych właściwe organy sprawdzają, czy instytucja regularnie analizuje i uwzględnia oczekiwane zmiany PD w całym czasie trwania ekspozycji kredytowych (efekty „starzenia się”), o których mowa w art. 180 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

9. Oceniając modele statystyczne służące do szacowania wartości PD, właściwe organy, oprócz metod określonych w ust. 1–8, stosują metodykę oceny szczególnych wymogów dotyczących modeli statystycznych lub inne metody mechaniczne określone w art. 37–40.