Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2022/439 z dnia 20 października 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określenia metodyki oceny, którą właściwe organy mają stosować podczas oceny spełniania przez instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne wymogów stosowania metody wewnętrznych ratingów

Rozdział 9 — METODYKA OCENY DOTYCZĄCA KLASYFIKACJI EKSPOZYCJI DO KATEGORII EKSPOZYCJI

Artykuł 62

W mocy

Wymagania szczegółowe dotyczące ekspozycji detalicznych

1. Oceniając klasyfikację ekspozycji do kategorii ekspozycji detalicznych, zgodnie z art. 147 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy sprawdzają, czy:

a) instytucja spójnie rozróżnia ekspozycje wobec osób fizycznych i ekspozycje wobec MŚP na podstawie jasnych kryteriów;

b) do celów monitorowania zgodności z limitem określonym w art. 147 ust. 5 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucja wdrożyła odpowiednie procedury i mechanizmy dotyczące następujących kwestii:

(i) identyfikacji grup powiązanych klientów i łączenia odpowiednich ekspozycji, które każda instytucja i jej jednostki dominujące lub zależne utrzymują wobec tej grupy powiązanych klientów;

(ii) oceny przypadków, w których przekroczono limit;

(iii) zapewnienia, aby ekspozycję wobec MŚP, w przypadku której przekroczono limit, bez zbędnej zwłoki ponownie zaklasyfikowano do kategorii ekspozycji wobec przedsiębiorstw.

2. Sprawdzając, czy zarządzanie ekspozycjami detalicznymi nie odbywa się tak samo indywidualnie jak w przypadku ekspozycji należących do kategorii ekspozycji wobec przedsiębiorstw w rozumieniu art. 147 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy biorą pod uwagę co najmniej następujące elementy procesu kredytowego:

a) działania marketingowe i sprzedażowe;

b) typ produktu;

c) proces ratingowy;

d) system ratingowy;

e) proces decyzyjny w sprawie udzielenia kredytu;

f) metodę ograniczenia ryzyka kredytowego;

g) procesy monitorowania;

h) proces dochodzenia i odzyskiwania należności.

3. Określając, czy spełniono kryteria określone w art. 147 ust. 5 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy badają, czy klasyfikacja ekspozycji jest zgodna z liniami biznesowymi instytucji oraz sposobem zarządzania przedmiotowymi ekspozycjami.

4. Właściwe organy sprawdzają, czy instytucja klasyfikuje każdą ekspozycję detaliczną do jednej kategorii ekspozycji, do której zastosowanie ma odpowiedni współczynnik korelacji, zgodnie z art. 154 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013:

a) do celów sprawdzenia zgodności z art. 154 ust. 4 lit. d) i e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 właściwe organy sprawdzają, czy:

(i) zmienność wskaźników strat dla portfela kwalifikujących się odnawialnych ekspozycji detalicznych jest niska w stosunku do ich średniego poziomu wskaźników strat, oceniając dokonane przez instytucję porównanie zmienności wskaźników strat dla portfela kwalifikowalnych odnawialnych ekspozycji detalicznych w odniesieniu do innych ekspozycji detalicznych lub innych wartości odniesienia;

(ii) zarządzanie ryzykiem portfela kwalifikowalnych odnawialnych ekspozycji detalicznych jest spójne z charakterystyką ryzyka bazowego, w tym ze wskaźnikami strat;

b) na potrzeby sprawdzenia zgodności z art. 154 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 właściwe organy sprawdzają, czy wszystkim ekspozycjom, w przypadku których zabezpieczenie w formie nieruchomości stosuje się we własnych oszacowaniach wartości LGD, zgodnie z art. 181 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, przypisano współczynnik korelacji określony w art. 154 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.