Artykuł 16

1. Audytorzy weryfikują, czy dane grunty są obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności, o których mowa w art. 29 ust. 3 lit. d) dyrektywy (UE) 2018/2001, oraz czy dane grunty są lub były obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności w którymkolwiek momencie od stycznia 2008 r. Systemy dobrowolne informują podmioty gospodarcze w swoich dokumentach systemowych o rodzajach dowodów, jakie mogą akceptować ich jednostki certyfikujące w celu potwierdzenia historycznego statusu obszaru od stycznia 2008 r.

2. Jeżeli grunty pozostają obszarami trawiastymi lub pozostałyby nimi w przypadku braku interwencji ze strony człowieka oraz znajdują się w którymkolwiek z zasięgów geograficznych wymienionych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2014, uznaje się je za naturalne obszary trawiaste o wysokiej bioróżnorodności.

3. W przypadku gruntów położonych poza obrębem obszarów, o których mowa w ust. 2, audytor ocenia, czy obszary trawiaste zachowują lub zachowałyby naturalny skład gatunkowy oraz cechy i procesy ekologiczne w przypadku braku interwencji człowieka. W takim przypadku uznaje się, że grunty są lub były naturalnymi obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności. W przypadku gdy obszary trawiaste zostały już przekształcone w grunty orne i nie jest możliwa ocena cech tych gruntów na podstawie informacji udostępnionych przez właściwe organy krajowe lub na podstawie obrazów satelitarnych, audytor uznaje, że w momencie przekształcenia takie grunty nie były obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności.

4. Jeżeli grunty przestały być obszarami trawiastymi lub przestałyby nimi być w przypadku braku interwencji ze strony człowieka, charakteryzują się obfitością gatunków i nie są zdegradowane oraz zostały zidentyfikowane przez odpowiedni właściwy organ jako obszary o wysokiej różnorodności biologicznej, wówczas grunty te uznaje się za nienaturalne obszary trawiaste o wysokiej bioróżnorodności.

5. Wszystkie grunty, które są lub były nienaturalnymi obszarami trawiastymi o wysokiej bioróżnorodności w styczniu 2008 r. lub później, mogą być wykorzystywane do produkcji paliw pod warunkiem że zbiory surowca są konieczne, aby zachować status obszarów trawiastych jako obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności oraz że obecne praktyki zarządzania nie stanowią ryzyka powodującego zubożenie bioróżnorodności obszarów trawiastych.

Podmioty gospodarcze przedstawiają dowody potwierdzające, że zbiory surowca są konieczne do zachowania wysokiej bioróżnorodności obszarów trawiastych oraz że praktyki zarządzania nie stanowią ryzyka powodującego zanikanie bioróżnorodności obszarów trawiastych.

Jeżeli podmioty gospodarcze nie mają możliwości przedstawienia dowodów, o których mowa w akapicie drugim, przedstawiają dowody potwierdzające, że otrzymały od odpowiedniego właściwego organu lub wyznaczonej agencji pozwolenie na zbiory surowca w celu zachowania statusu obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności.

Ocenę techniczną gruntów przeprowadza wykwalifikowany specjalista zewnętrzny, który jest niezależny od audytowanej działalności oraz wolny od konfliktu interesów i który może wchodzić w skład zespołu audytowego. Ocena i jej wyniki są poddawane przeglądowi w ramach audytu.