Artykuł 17

1. Systemy dobrowolne wymagają od podmiotów gospodarczych uczestniczących w systemie, jak również od jednostek certyfikujących, które przeprowadzają audyty w ramach systemu, współpracy z Komisją i właściwymi organami państw członkowskich, w tym przyznawania na żądanie dostępu do pomieszczeń podmiotów gospodarczych, jak również udostępniania Komisji i właściwym organom państw członkowskich wszelkich informacji niezbędnych do wypełniania ich zadań wynikających z dyrektywy (UE) 2018/2001. Do tych celów jednostki certyfikujące są również zobowiązane do:

a) dostarczania informacji potrzebnych państwom członkowskim do nadzorowania działalności jednostek certyfikujących zgodnie z art. 30 ust. 9 dyrektywy (UE) 2018/2001;

b) dostarczania informacji wymaganych przez Komisję do celów spełnienia wymogów art. 30 ust. 10 dyrektywy (UE) 2018/2001;

c) sprawdzania dokładności informacji wprowadzonych do unijnej bazy danych lub odpowiedniej krajowej bazy danych zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy (UE) 2018/2001.

2. W kontekście nadzoru przewidzianego w art. 30 ust. 9 dyrektywy (UE) 2018/2001 państwa członkowskie ustanawiają procedury umożliwiające jednostkom certyfikującym rejestrację de celów nadzoru oraz sprawowania nadzoru, niezależnie od tego, czy ich siedziba główna znajduje się w państwie członkowskim, czy w państwie trzecim.

3. Państwa członkowskie wymieniają informacje i dzielą się najlepszymi praktykami w zakresie nadzorowania działalności jednostek certyfikujących w kontekście formalnych ram współpracy. W przypadku gdy jednostki certyfikujące prowadzą certyfikację surowców, biopaliw, biopłynów, biomasy lub innych paliw w co najmniej jednym państwie członkowskim, zainteresowane państwa członkowskie ustanawiają wspólne ramy nadzoru nad takimi jednostkami certyfikującymi, w tym wyznaczając jedno państwo członkowskie jako główny organ nadzoru nad audytem.

4. Główny organ nadzoru nad audytem jest odpowiedzialny, we współpracy z pozostałymi zainteresowanymi państwami członkowskimi, za konsolidację i wymianę informacji o wynikach nadzoru nad jednostkami certyfikującymi.

5. Państwa członkowskie w miarę możliwości ustanawiają w stosownych przypadkach ramy współpracy z państwami trzecimi w zakresie nadzoru nad jednostkami certyfikującymi przeprowadzającymi audyt na ich terytorium, aby zapewnić taki sam poziom przepływu informacji i stosowania standardów nadzoru nad audytem w odniesieniu do jednostek certyfikujących działających w państwach trzecich.

6. W przypadku gdy państwo członkowskie ma uzasadnione wątpliwości co do zdolności określonej jednostki certyfikującej, znajdującej się w Unii lub w państwie trzecim, do przeprowadzania audytu, przekazuje te informacje pozostałym państwom członkowskim, Komisji oraz systemowi dobrowolnemu, w ramach którego działa dana jednostka certyfikująca. Dany system dobrowolny niezwłocznie przeprowadza dochodzenie w tej sprawie. Po zakończeniu dochodzenia system dobrowolny informuje państwa członkowskie i Komisję o jego wyniku oraz o wszelkich podjętych działaniach naprawczych.

7. Podmioty gospodarcze i jednostki certyfikujące, które nie spełniają lub nie chcą spełnić wymogów określonych w ust. 1-6 niniejszego artykułu, są odpowiednio wykluczane z udziału w systemach dobrowolnych i z przeprowadzania w ich ramach audytów. Systemy dobrowolne przedkładają Komisji roczne sprawozdania z działalności zgodnie z art. 30 ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/2001. Struktura i treść rocznych sprawozdań z działalności, o których mowa w art. 30 ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/2001, muszą być zgodne z minimalnymi wymogami określonymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia. Główna część sprawozdania nie może zawierać informacji poufnych i jest publikowana w całości. Dane dostarcza się oddzielnie w formacie określonym przez Komisję.

8. Systemy dobrowolne niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich istotnych zmianach w zawartości systemu, które mogą mieć wpływ na podstawę uznania systemu. Zmiany takie mogą obejmować którykolwiek z następujących elementów:

a) zmiany w zakresie obowiązkowych kryteriów zrównoważonego rozwoju objętych systemem;

b) rozszerzenie zakresu systemu poza to, co zostało opisane w akcie wykonawczym uznającym system;

c) rozszerzenie zakresu surowców lub biopaliw, o których mowa w pierwotnych dokumentach systemu, w przypadku gdy profil ryzyka dodanych surowców różni się, na przykład w związku z włączeniem odpadów lub pozostałości, lub gdy stosowane są specjalne procedury;

d) zmiany w zasadach dotyczących bilansu masy;

e) zmiany w procedurach audytu lub zmiany wymogów w odniesieniu do audytorów;

f) zmiany lub rozszerzenie metodyki obliczania emisji gazów cieplarnianych;

g) wszelkie inne zmiany, które można by uznać za mające wpływ na podstawę uznania systemu.