Artykuł 26

1. W celu spełnienia wymogów dotyczących produkcji na nieużytkach lub gruntach leżących odłogiem, określonych w art. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/807, podmioty gospodarcze przedstawiają dowody na to, że przez kolejny okres wynoszący co najmniej 5 lat przed rozpoczęciem uprawy surowców wykorzystywanych do produkcji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy nie wykorzystywano wyznaczonych obszarów do uprawy roślin spożywczych i pastewnych lub innych roślin energetycznych ani do uprawy znaczących ilości zielonki dla wypasanych zwierząt gospodarskich.

2. Aby zakwalifikować grunty jako grunty leżące odłogiem, podmiot gospodarczy musi przedstawić dodatkowe dowody na to, że na wyznaczonym obszarze przed kolejnym okresem, o którym mowa w ust. 1, uprawiano wcześniej rośliny spożywcze lub pastewne. Dowody te muszą również potwierdzać, że produkcję wstrzymano z przyczyn biofizycznych lub społeczno-gospodarczych.

Zmiany biofizyczne mające niekorzystny wpływ na uprawy roślin spożywczych i pastewnych mogą obejmować w szczególności:

a) zwiększoną częstotliwość występowania ekstremalnych zjawisk pogodowych, takich jak susze, burze lub powodzie;

b) zmiany w sezonowych rozkładach temperatur, które wpływają na fenologię roślin;

c) nasilenie występowania szkodników i chorób;

d) uszkodzenie systemów nawadniania;

e) szkody dla gleby, takie jak silne zasolenie, zubożenie materii organicznej i erozja, które powodują, że gleby stają się „poważnie zdegradowane”.

3. Czynniki społeczno-gospodarcze mające niekorzystny wpływ na efektywność ekonomiczną produkcji, prowadzące do zaniechania uprawy gruntów, mogą obejmować w szczególności:

a) zmiany cen rynkowych: (np. wzrost kosztów materiałów wsadowych lub pracy, bądź obu tych rodzajów kosztów, albo obniżenie ceny osiąganej przez gotowe zbiory);

b) brak dostępności siły roboczej (np. w wyniku migracji);

c) załamanie się łańcucha dostaw (np. w wyniku zamknięcia lokalnego rynku lub połączenia transportowego);

d) spory dotyczące własności (np. w kontekście dziedziczenia);

e) niestabilność polityczna (na przykład konfiskata lub nacjonalizacja gruntów).

4. Do wniosku o certyfikację surowca jako surowca wyprodukowanego na terenach poważnie zdegradowanych, zgodnie z definicją zawartą w części C pkt 9 załącznika V do dyrektywy (UE) 2018/2001, dołącza się, stosownie do przypadku, następujące wyniki badań gleby:

a) w przypadku zasalania – wyniki badania przewodności elektrycznej gleby metodą pasty nasyconej, przeprowadzonego przez wykwalifikowanego agronoma;

b) w przypadku niskiego poziomu materii organicznej gleby – wyniki uzyskane z odpowiedniej liczby próbek gleby z wyznaczonej działki, zgodnie z ustaleniami wykwalifikowanego agronoma, metodą spalania w stanie suchym;

c) w przypadku silnej erozji, której uległo co najmniej 25 % powierzchni wyznaczonej działki, zgodnie z ustaleniami wykwalifikowanego agronoma, popartymi fotografiami.

5. Jeżeli wyznaczony obszar kwalifikuje się jako nieużytki, musi on przejść badanie dodatkowości określone w pkt 4 załącznika VIII, aby kwalifikować się do certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. Wyznaczone obszary, które kwalifikują się jako grunty leżące odłogiem lub tereny poważnie zdegradowane, nie muszą przechodzić badania dodatkowości, aby kwalifikować się do certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. W przypadku produkcji na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych dynamiczny poziom bazowy plonów ustala się na poziomie zerowym bez stosowania równania najlepszego dopasowania.