Załącznik VIII

A.

Proces certyfikacji niskiego ryzyka ILUC

W celu rozpoczęcia procesu certyfikacji podmiot gospodarczy musi przedłożyć wniosek o certyfikację biomasy o niskim ryzyku ILUC jednostce certyfikującej uznanej przez system dobrowolny. Wnioskodawcą może być gospodarstwo, pierwszy punkt gromadzenia lub kierownik grupy działający w imieniu grupy rolników.

Wniosek o udzielenie certyfikacji niskiego ryzyka ILUC zawiera co najmniej następujące informacje:

a) nazwę/nazwisko i dane kontaktowe wnioskodawcy lub wnioskodawców, wraz ze wskazaniem w stosownych przypadkach członków grupy w przypadku certyfikacji grupowej (

8

);

b) opis przewidywanych środków wynikających z zasady dodatkowości o niskim ryzyku ILUC, w tym:

(i) szczegółowe dane dotyczące wyznaczonej działki, na której będzie wdrażany środek wynikający z zasady dodatkowości, w tym obecny sposób użytkowania gruntów, obecne praktyki zarządcze, obecne dane dotyczące plonów z działki oraz, w stosownych przypadkach, oświadczenie stwierdzające, że chodzi o nieużytek, grunt leżący odłogiem lub teren poważnie zdegradowany;

(ii) opis środków wynikających z zasady dodatkowości oraz szacunek dodatkowej ilości biomasy, które będzie produkowana po złożeniu wniosku (albo w związku ze wzrostem plonów albo w związku z produkcją na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych);

c) informacje dotyczące jakiejkolwiek istniejącej uznanej przez Komisję certyfikacji systemu dobrowolnego (nazwa systemu dobrowolnego, numer certyfikatu, status i okres ważności).

Jeżeli wniosek składany jest po wdrożeniu środków wynikających z zasady dodatkowości, jako biomasę o niskim ryzyku ILUC można zgłaszać jedynie dodatkową biomasę wyprodukowaną po dacie udzielenia certyfikacji niskiego ryzyka ILUC.

1. Treść planu zarządzania

Po akceptacji wniosku w sprawie niskiego ryzyka ILUC podmiot gospodarczy opracowuje plan zarządzania i przekazuje go jednostce certyfikującej. Plan zarządzania opiera się na informacjach zawartych we wniosku o udzielenie certyfikacji i obejmuje:

a) określenie wyznaczonej działki gruntu;

b) opis środków wynikających z zasady dodatkowości;

c) sprawdzenie zrównoważonego charakteru środka wynikającego z zasady dodatkowości w stosunku do wymogów dyrektywy (UE) 2018/2001;

d) w stosownych przypadkach wykazanie przeprowadzenia oceny dodatkowości (badanie atrakcyjności finansowej albo badanie barier niefinansowych);

e) ustalenie dynamicznego poziomu bazowego plonów, w tym:

(i) w przypadku środków zwiększających plony: dane historyczne z okresu co najmniej trzech lat dotyczące plonów upraw, odnoszące się do wyznaczonej działki gruntu;

(ii) w przypadku uprawy na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych: dowód statusu gruntu (poziom bazowy plonów w przypadku uprawy na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych uznaje się za zerowy);

f) szacunek rocznego dodatkowego plonu biomasy w odniesieniu do dynamicznego poziomu bazowego plonów na wyznaczonej działce.

Plan zarządzania musi umożliwiać porównanie użytkowania wyznaczonej działki przed i po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości.

2. Niewyczerpujący wykaz środków wynikających z zasady dodatkowości

Tabela 1

Niewyczerpujący wykaz środków wynikających z zasady dodatkowości wpływających na wzrost plonów

Kategoria dodatkowości

Środek wynikający z zasady dodatkowości

Przykład

Mechanizacja

Maszyny

Zastosowanie maszyn, które umożliwiają ograniczenie/uzupełnienie istniejących nakładów siły roboczej w celu zwiększenia produkcji lub ograniczenia strat. Może to obejmować przykładowo maszyny do siewu, rolnictwa precyzyjnego, zbiorów lub maszyny służące do ograniczenia strat po zbiorach.

Uprawa wielogatunkowa

Zmianowanie bezugorowe

Wprowadzenie w jednym roku drugiej uprawy na tym samym polu.

Zarządzanie

Gospodarowanie glebą

Ściółkowanie zamiast orki, uprawa zachowawcza.

Nawożenie

Optymalizacja systemu nawożenia, stosowanie rolnictwa precyzyjnego.

Ochrona roślin

Zmiany w zakresie zwalczania chwastów, agrofagów i chorób.

Zapylanie

Udoskonalone praktyki w zakresie zapylania.

Inne

Pozostawione pole do innowacji, kombinacji środków i nieprzewidzianych zmian.

Ponowne sadzenie (w przypadku upraw wieloletnich) (1)

Wybór odmian upraw

Większa różnorodność plonów, lepsze przystosowanie do warunków ekofizjologicznych lub klimatycznych.

(1) Ponowne sadzenie na koniec okresu eksploatacji uprawy jest zawsze konieczne w przypadku uprawy wieloletniej. Aby ponowne sadzenie było zaliczane jako środek wynikający z zasady dodatkowości, podmiot gospodarczy musi wykazać, że ponowne sadzenie wykracza poza dotychczasowy scenariusz postępowania.

Środki wynikające z zasady dodatkowości to środki wykraczające poza zwykłe praktyki rolnicze. Tabela 1 zawiera niewyczerpujący wykaz środków wynikających z zasady dodatkowości wpływających na wzrost plonów, które mogą stosować podmioty gospodarcze Środki lub kombinacje środków zwiększają produktywność bez szkody dla zrównoważoności. Środek wynikający z zasady dodatkowości nie może podważać przyszłego potencjału w zakresie uprawy przez tworzenie kompromisu między krótkoterminowymi wzrostami produktywności a deterioracją gleby, wody, jakości powietrza i populacji zapylaczy w perspektywie średnio lub długoterminowej. Środki wynikające z zasady dodatkowości nie mogą powodować homogenizacji krajobrazu rolniczego w wyniku usuwania elementów krajobrazu i siedlisk, takich jak samotne drzewa, żywopłoty, krzewy, krawędzi pól lub pasy kwietne.

Tylko dodatkowe plony powyżej dynamicznego poziomu bazowego plonów można zgłaszać jako obarczone niskim ryzykiem ILUC. Ponadto środek wynikający z zasady dodatkowości może być certyfikowany tylko w przypadku, gdy ma on prowadzić do osiągnięcia dodatkowych plonów w wyniku udoskonalenia praktyki rolniczej. Jeżeli stosuje się środek, który ma na celu tylko zwiększenie zrównoważonego charakteru działki bez poprawy plonów, nie jest on uznawany za środek wynikający z zasady dodatkowości. Nie ma to miejsca w przypadku uprawy na nieużytkach, gruntach leżących odłogiem lub terenach poważnie zdegradowanych, gdy sama uprawa stanowi środek wynikający z zasady dodatkowości.

Podmiot gospodarczy będzie musiał wykazać, że w planie zarządzania określono rozsądne oczekiwania pod względem wzrostu plonów, odnosząc się na przykład do literatury naukowej, doświadczenia zebranego z badań polowych, informacji podanych przez przedsiębiorstwa agronomiczne lub podmioty przygotowujące nasiona/nawozy lub zwykłych obliczeń. Aby projekt uzyskał certyfikację, niezbędne są satysfakcjonujące dowody wykazujące oczekiwany wzrost plonów związany ze środkiem wynikającym z zasady dodatkowości.

W przypadku udoskonaleń rolniczych dokumentuje się szczegółowo w ramach planu zarządzania praktyki rolnicze, maszyny i środki stosowane przed wprowadzeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości i po jego wprowadzeniu. Pozwoli to przeprowadzić porównanie w celu (i) ustalenia, czy wdrożono środek wynikający z zasady dodatkowości; (ii) dokonania oceny, czy środek wynikający z zasady dodatkowości można uznać za dodatkowy w porównaniu z dotychczasowym scenariuszem postępowania.

B.

Ocena zgodności z zasadą dodatkowości: badanie atrakcyjności finansowej lub analiza barier

1. Badanie atrakcyjności finansowej

Badanie atrakcyjności finansowej musi wykazać, że inwestycja wymagana na potrzeby środka wynikającego z zasady dodatkowości staje się atrakcyjna finansowo tylko wtedy, gdy związane z nią dodatkowe plony uzyskują certyfikację niskiego ryzyka ILUC. Analiza składa się z prostej analizy finansowej planowej inwestycji w środek wynikający z zasady dodatkowości o niskim ryzyku ILUC.

Badanie obejmuje tylko te koszty i plony, które są bezpośrednio związane z inwestycją w środek wynikający z zasady dodatkowości. Normalne koszty bieżące całego gospodarstwa nie są zatem włączane w zakres analizy. Koszty i przychody uwzględnione w ramach badania muszą być związane z przygotowaniem, wdrażaniem, utrzymywaniem i likwidacją środka wynikającego z zasady dodatkowości i są to koszty i przychody, które nie wystąpiłyby w przypadku braku takiego środka.

Atrakcyjność finansowa wynika z uzasadnienia biznesowego, w którym wartość bieżąca netto („NPV”) (

9

) inwestycji jest dodatnia, co oznacza, że podmiot gospodarczy może sam przeprowadzić inwestycję. W związku z tym tylko środki, w odniesieniu do których analiza uzasadnienia biznesowego daje wynik ujemny (nie wliczając premii), przechodzą pomyślnie badanie dodatkowości pod kątem finansowym i stają się kwalifikowalne do certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. Wyniki powyżej zera (dodatnia wartość bieżąca netto) mogą nadal być kwalifikowalne, jeśli przejdą pomyślnie badanie barier niefinansowych.

Formuła obliczania wartości bieżącej netto inwestycji:

gdzie:

P

=

oczekiwany dochód z dodatkowej biomasy (szacunkowa dodatkowa biomasa x cena sprzedaży surowca bez premii z tytułu niskiego poziomu ILUC)

L

=

koszt środka wynikającego z zasady dodatkowości (wydatki kapitałowe i koszty bieżące)

i

=

stopa dyskontowa

t

=

okres

Parametry użyte do obliczenia wartości bieżącej netto muszą być zgodne z danymi umieszczonymi w planie zarządzania.

Obliczenie wartości bieżącej netto obejmuje następujące parametry:

a) szacunkowa dodatkowa objętość biomasy;

b) cena sprzedaży surowca [waluta/tonę]:

(i) cena sprzedaży surowca może być pojedynczą liczbą ekstrapolowaną na okres eksploatacji inwestycji związanej z dodatkowym plonem;

(ii) ta pojedyncza liczba może być oparta na średniej rzeczywistych historycznych wartości sprzedaży surowca uzyskanych przez podmiot gospodarczy. Średnia wartość opiera się na danych z tych samych trzech lat, z których pochodzą historyczne dane dotyczące plonów zastosowane w celu określenia dynamicznego poziomu bazowego plonów;

(iii) w przypadku wprowadzenia nowej uprawy, w odniesieniu do której podmiot gospodarczy nie posiada rzeczywistych danych cenowych, można oprzeć tę wartość na danych cenowych FAOSTAT (

10

);

c) stopa dyskontowa, jakiej należy użyć: 3,5 % w przypadku państw o wysokim dochodzie (

11

) i 5,5 % w przypadku wszystkich innych państw;

(d) okres istnienia inwestycji:

(i) stosuje się okres istnienia do 10 lat zgodnie z okresem istnienia certyfikacji niskiego ryzyka ILUC (ważność poziomu bazowego);

(ii) w niektórych przypadkach maksymalny okres istnienia inwestycji może być ustalony na 25 lat na podstawie typowego cyklu życia upraw wieloletnich (tj. palmy olejowej w przypadku ponownego sadzenia tych drzew);

(e) koszt inwestycji powiązany ze środkiem wynikającym z zasady dodatkowości [wydatki kapitałowe + koszty bieżące].

2. Badanie barier niefinansowych

Analiza barier niefinansowych obejmuje tylko bariery niefinansowe dotyczące projektu, które uniemożliwiają wdrożenie środków wynikających z zasady dodatkowości w przypadku braku certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. Wszelkie bariery, których koszt można oszacować, ujmuje się w analizie atrakcyjności finansowej, a nie w analizie barier niefinansowych.

Podmiot gospodarczy planujący wprowadzenie środka wynikającego z zasady dodatkowości jest odpowiedzialny za uzasadnienie istnienia barier niefinansowych. Uzasadnienie składa się z jasnego, możliwego do weryfikacji opisu sytuacji uniemożliwiającej wykorzystanie środka wynikającego z zasady dodatkowości. Podmiot gospodarczy dostarcza wszelkich niezbędnych weryfikowalnych dowodów potwierdzających zgłoszenie i wykazujących sposób, w jaki certyfikacja niskiego ryzyka ILUC zapewniłaby przezwyciężenie bariery niefinansowej.

Ważność zgłoszenia dokonanego przez podmiot ocenia się i weryfikuje w ramach audytu bazowego przed wydaniem certyfikatu niskiego ryzyka ILUC.

C.

Ustalanie dynamicznego poziomu bazowego plonów i obliczanie rzeczywistej objętości biomasy o niskim ryzyku ILUC

Dynamiczny poziom bazowy plonów określa się indywidualnie dla każdej wyznaczonej działki na podstawie uprawy oraz rodzaju zastosowanych środków wynikających z zasady dodatkowości lub ich kombinacji. Do obliczenia punktu początkowego dynamicznego poziomu bazowego plonów wykorzystuje się dane dotyczące historycznych plonów upraw specyficznych dla danej działki z okresu co najmniej trzech lat poprzedzających zastosowanie środka wynikającego z zasady dodatkowości. Dane te łączy się z globalną linią tendencji specyficzną dla danej uprawy w odniesieniu do oczekiwanych plonów w oparciu o dane historyczne dotyczące rzeczywistych plonów w ciągu ostatniego dziesięciolecia lub dłuższego okresu, o ile dostępne są dane. W przypadku upraw wieloletnich dynamiczny poziom bazowy plonów uwzględnia również krzywą plonów w okresie eksploatacji uprawy.

1. Ustalanie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla upraw rocznych

W przypadku gdy gospodarstwo prowadzi zmianowanie upraw między polami, a uprawę, której plon będzie zwiększony („uprawa docelowa”), zakładano w poprzednich latach na różnych polach należących do tego samego gospodarstwa, przewiduje się dwa warianty gromadzenia danych dotyczących plonów historycznych na potrzeby obliczenia dynamicznego poziomu bazowego plonów:

Wariant 1: Podmiot gospodarczy oblicza średni plon z okresu trzech ostatnich lat w których uprawa docelowa była prowadzona na określonej wyznaczonej działce przed wdrożeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości. W związku z tym, że rośliny uprawiane są zmianowo, może to oznaczać wykorzystywanie danych pochodzących sprzed ponad pięciu lat.

Wariant 2: Podmiot gospodarczy oblicza średnią ważoną plonów z okresu trzech ostatnich lat prowadzenia uprawy docelowej w gospodarstwie przed wdrożeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości, nawet jeśli plony te uzyskano z różnych działek o różnej wielkości należących do tego samego gospodarstwa.

Jeżeli dane historyczne dotyczące plonów z trzech ostatnich lat są niedostępne ze względu na ich nieosiągalność lub niereprezentatywność według oceny audytora, lub jeżeli jakość danych dotyczących plonów jest niewystarczająca, można uzyskać dodatkowe dane z lat wcześniejszych lub dane z sąsiedniego pola, na którym prowadzi się tę samą uprawę w ramach tego samego planu zarządzania. Jeżeli jeden rok z trzech lat stanowiących dane historyczne odpowiada szczególnie dobrym lub złym zbiorom (np. wykazującym różnicę wynoszącą co najmniej 30 % w porównaniu z innymi latami odniesienia), nie uwzględnia się w obliczeniu wartości odstającej plonu w celu uniknięcia zniekształcenia średniej z trzech lat (

12

).

Audytor odpowiada za ustalenie wartości odstającej plonu na podstawie własnej oceny eksperckiej, doświadczenia zgromadzonego w terenie oraz wiedzy o praktykach podmiotu gospodarczego w perspektywie długoterminowej. Audytor zobowiązany jest również do oceny, czy jakość danych dotyczących plonów jest niewystarczająca do celów włączenia ich do audytów bazowych i audytów rocznych, a następnie do podjęcia decyzji, czy plon należy wykluczyć.

Nachylenie dynamicznego poziomu bazowego plonów przyjmuje się jako nachylenie prostej linii tendencji dopasowanej do zmian plonu z uprawy docelowej na przestrzeni poprzednich 10 lat lub dłuższego okresu, o ile dostępne są dane. Jest ono oparte na danych globalnych i określane na podstawie danych FAOSTAT World+ dla odpowiedniej uprawy. Działanie to wykonuje się na początku okresu certyfikacji, a nachylenie jest ważne w odniesieniu do dziesięcioletniego okresu ważności poziomu bazowego certyfikacji niskiego ryzyka ILUC.

W tabeli 2 przedstawiono nachylenie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla najczęstszych upraw surowców do produkcji paliw. Wartości te otrzymuje się, dopasowując linię tendencji do 20 lat globalnych danych dotyczących plonów uzyskanych z FAOSTAT.

Tabela 2

Nachylenie linii tendencji uzyskanej na podstawie danych dotyczących plonów upraw FAOSTAT World+. Średnie zwiększenie rocznego plonu (w tonach/ha/rok).

Uprawa

Jęczmień

Kukurydza

Owoc palmy olejowej

Rzepak

Nasiona soi

Burak cukrowy

Trzcina cukrowa

Nasiona słonecznika

Pszenica

Nachylenie-20

0,035

0,074

0,200

0,036

0,028

1,276

0,379

0,035

0,04

Nachylenie-20 oparte jest na latach 2008–2017.

W przypadku każdej uprawy w tabeli ustala się dynamiczny poziom bazowy plonów, dodając w tym celu do punktu początkowego (średnia z trzech lat plonów historycznych przed zastosowaniem środka wynikającego z zasady dodatkowości) globalną linię tendencji (nachylenie) z tabeli 2. Stosuje się następujący wzór, zaczynając od roku wdrożenia środka wynikającego z zasady dodatkowości:

DYBx = (starting point DYB) + (slope20)x

gdzie:

DYBx

=

dynamiczny poziom bazowy plonów w roku x po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości

x

=

liczba lat po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości

Jeżeli środek wynikający z zasady dodatkowości ma polegać na zastąpieniu istniejącej uprawy inną uprawą (dającą wyższe plony) na wyznaczonej działce, alternatywną sytuacją jest uprawa istniejącej uprawy. Dynamiczny poziom bazowy plonów określa się na podstawie plonów historycznych i danych z linii tendencji dotyczących istniejącej uprawy.

Punktem początkowym poziomu bazowego jest trzyletnia średnia z plonów uzyskanych z istniejącej uprawy o niższej wydajności. Linia tendencji opiera się na globalnych danych FAOSTAT dotyczących linii tendencji w odniesieniu do istniejącej uprawy (zob. tabela 2). Podejście to stosuje tylko wtedy, jeżeli można wykazać, że możliwe byłoby wprowadzenie bardziej wydajnej uprawy ze względu na zmiany na rynku biopaliw, jak wykazano w ocenie dodatkowości.

2. Określanie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla upraw wieloletnich

Możliwe są różne podejścia metodyczne w zależności od zmienności plonów odnotowanej w okresie eksploatacji różnych rodzajów upraw wieloletnich.

W celu ustalenia dynamicznego poziomu bazowego plonów w przypadku drzew palmowych podmioty gospodarcze prowadzące plantacje palm olejowych mogą wykorzystywać następujące dane:

a) historyczne plony uzyskane przed wdrożeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości;

b) rok posadzenia drzew palmowych na wyznaczonej działce lub ich przekrój wiekowy;

c) w stosownych przypadkach kultywary drzew palmowych na wyznaczonej działce;

d) w stosownych przypadkach obszar gruntu na plantacji ponownie obsadzany co roku.

Dane te łączy się z krzywą wzrostu w celu określenia dynamicznego poziomu bazowego plonów. Podstawową cechą charakterystyczną uzyskiwaną z krzywej wzrostu jest kształt, a nie wielkość plonu.

Krzywa wzrostu nadaje kształt i należy go połączyć z danymi dotyczącymi plonów historycznych i wieku drzew, jak określono w pkt a) i b), w celu dopasowania wielkości krzywej dynamicznego poziomu bazowego plonów do danej działki.

Dostępne są następujące trzy warianty na potrzeby określania dynamicznego poziomu bazowego plonów w przypadku drzew palmowych.

W odniesieniu do każdego wariantu dane wymagane w celu określenia dynamicznych poziomów bazowych plonów muszą obejmować:

a) wariant 1a: standardowa krzywa wzrostu

(i) trzy ostatnie lata historycznych plonów z drzew palmowych uprawianych na wyznaczonej działce;

(ii) wiek drzew na wyznaczonej działce/rok sadzenia;

b) wariant 1b: podmiot gospodarczy dostarcza krzywą wzrostu (

13

)

(i) trzy ostatnie lata historycznych plonów z drzew palmowych uprawianych na wyznaczonej działce;

(ii) wiek drzew na wyznaczonej działce/rok sadzenia;

(iii) kultywary drzew palmowych na wyznaczonej działce;

(iv) własna referencyjna krzywa wzrostu podmiotu gospodarczego;

c) wariant 2: podejście oparte na certyfikacji grupowej

(i) całkowita liczba hektarów i całkowity plon w postaci gron świeżych owoców w odniesieniu do drzew palmowych uprawianych na wyznaczonych działkach/plantacjach w ciągu ostatnich trzech lat, na których uprawiane są palmy w ramach grupy.

Warianty 1a i 1b mają zastosowanie, gdy środek wynikający z zasady dodatkowości wprowadza się w odniesieniu do zwartej uprawy drzew będących w tym samym wieku lub gdy przekrój wiekowy drzew na wyznaczonych działkach jest znany i nie utrzymuje się na stałym poziomie w kolejnych latach.

Wariant 2 może być stosowany, gdy przekrój wiekowy drzew na wyznaczonych działkach jest mieszany i utrzymuje się na stosunkowo stałym poziomie w kolejnych latach, tj. w ramach podejścia opartego na certyfikacji grupowej lub jeśli co roku stały odsetek obszaru plantacji jest ponownie obsadzany, co prowadzi do stałego przekroju wiekowego drzew.

Wariantu 2 nie stosuje się, jeśli ponad 20 % wielkości plonu w grupie pochodzi z jednej plantacji lub jeżeli w jednym roku ponownie obsadza się ponad 5 % całkowitego obszaru należącego do grupy. W takim przypadku w celu określenia poziomu bazowego stosuje się wariant 1a albo 1b.

Wariant 1a: standardowa krzywa wzrostu

W pierwszym wariancie wykorzystuje się kształt ustalonej wcześniej (w oparciu o istniejące dowody naukowe) „standardowej” krzywej wzrostu w celu określenia dynamicznego poziomu bazowego plonów dla wyznaczonej działki. Krzywą standardową znormalizowano i przedstawiono na rys. 1 i w tabeli 3 poniżej.

Ustala się dynamiczny poziom bazowy plonów, wykorzystując w tym celu dane dotyczące historycznych plonów z trzech ostatnich lat w odniesieniu do danej działki i wieku drzew palmowych w chwili odnotowania tych plonów oraz używając rocznej procentowej zmiany plonu w stosunku do krzywej standardowej w celu wykreślenia krzywej plonów dla dotychczasowego scenariusza postępowania dotyczącej danej działki.

Rys. 1

Znormalizowana standardowa krzywa wzrostu plonu palm

Tabela 3

Dane uzyskane ze znormalizowanej standardowej krzywej wzrostu plonów palm

Liczba lat po posadzeniu

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

Znormalizowany plon

0

0

0,147

0,336

0,641

0,833

0,916

0,968

0,996

1

0,999

0,980

0,965

Liczba lat po posadzeniu

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

≥ 26 (*1)

Znormalizowany plon

0,945

0,926

0,910

0,906

0,888

0,870

0,858

0,842

0,836

0,815

0,806

0,793

0,793

(*1)

Po 25 latach oczekiwany byłby dalszy spadek plonów. Ponieważ jednak typowy okres eksploatacji drzewa palmy olejowej wynosi około 25 lat, brak jest danych dokumentujących wielkość spadku plonów po upływie 25 lat. Przyjęto zatem podejście zachowawcze zakładające, że krzywa plonów pozostałaby na poziomie odpowiadającym okresowi 25 lat.

Wariant 1a obejmuje następujące etapy metodyczne:

1. w celu ustalenia średniego historycznego plonu upraw należy poznać trzy ostatnie historyczne plony odnotowane na wyznaczonej działce przed wprowadzeniem środka wynikającego z zasady dodatkowości, a także wiek drzew w czasie, którego dotyczą odnotowane plony;

2. należy obliczyć średnią trzech historycznych plonów uprawy;

3. na podstawie wieku drzew w czasie, do którego odnoszą się dane dotyczące historycznych plonów, należy ustalić na standardowej krzywej wzrostu miejsce odpowiadające temu średniemu historycznemu plonowi upraw (np. jeżeli dane dotyczące plonów pochodzą od drzew w wieku 7, 8 i 9 lat, należy uznać rok 8. za rok średniego historycznego plonu);

4. w celu ustalenia kolejnego punktu dynamicznego poziomu bazowego plonów należy pomnożyć średni historyczny plon upraw z etapu 2 przez odpowiadającą mu średnią zmianę procentową uzyskaną ze standardowej krzywej wzrostu (tabela 4 poniżej). W celu wykreślenia dynamicznego poziomu bazowego plonów należy powtórzyć te czynności dla każdego kolejnego punktu.

Tabela 4

Roczna zmiana procentowa plonów określona na podstawie standardowej krzywej wzrostu

Liczba lat po posadzeniu

1 do 3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

Roczna zmiana procentowa

- 128,0 %

90,6 %

30,0 %

10,0 %

5,6 %

2,9 %

0,4 %

-0,1 %

-1,9 %

-1,6 %

-2,0 %

Liczba lat po posadzeniu

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

≥ 26 (*1)

Roczna zmiana procentowa

-2,1 %

-1,7 %

-0,5 %

-1,9 %

-2,0 %

-1,4 %

-1,8 %

-0,8 %

-2,5 %

-1,1 %

-1,6 %

0 %

(*1)

Po 25 latach oczekiwany byłby dalszy spadek plonów. Ponieważ jednak typowy okres eksploatacji drzewa palmy olejowej wynosi około 25 lat, brak jest danych dokumentujących wielkość spadku plonów po upływie 25 lat. Przyjęto zatem podejście zachowawcze zakładające, że krzywa plonów pozostałaby na poziomie odpowiadającym okresowi 25 lat.

5. Aby włączyć globalną tendencję w zakresie plonów do dynamicznego poziomu bazowego plonów, należy zastosować złożoną roczną stopę wzrostu (CAGR), obliczoną w oparciu o dane dotyczące plonów FAOSTAT World+ (Tabela 5 poniżej), do każdego punktu dynamicznego poziomu bazowego plonów w celu uzyskania dynamicznego poziomu bazowego plonów skorygowanego względem CAGR.

Tabela 5

Złożona roczna stopa wzrostu w przypadku palm (okres 20 lat)

Roczny wzrost wydajności palm – dotychczasowy scenariusz postępowania

1,37 %

Na podstawie FAOSTAT World+ 2008–2017

Wariant 1b: podmiot gospodarczy dostarcza krzywą wzrostu

Ten wariant można zastosować w wyjątkowych przypadkach, jeżeli podmiot gospodarczy jest w stanie wykazać, że wariant 1a nie jest odpowiedni w jego konkretnym przypadku. W takim przypadku jeżeli podmiot gospodarczy ma oczekiwaną krzywą wzrostu ustaloną na podstawie danych dostępnych dla siewek palm (która odnosi się do dotychczasowego scenariusza postępowania), tę krzywą można stosować jako podstawę dla dynamicznego poziomu bazowego plonów zamiast korzystania ze standardowej krzywej wzrostu. Muszą zostać zrealizowane wszystkie etapy opisane w wariancie 1a z zastąpieniem standardowej krzywej wzrostu własną krzywą ustaloną przez podmiot gospodarczy. Podmiot gospodarczy oblicza zatem roczną zmianę procentową.

Krzywą wzrostu specyficzną dla danej działki nadal koryguje się o zmianę plonów globalnych z zastosowaniem obliczonej złożonej rocznej stopy wzrostu (CAGR) z danych FAOSTAT World+ dotyczących plonów (tabela 5).

Wariant 2: podejście oparte na certyfikacji grupowej

W przypadku certyfikacji grupowej albo w przypadku, gdy pierwszy punkt gromadzenia lub zakład działają jako jednostka certyfikująca, można ustalić dynamiczny poziom bazowy plonów, stosując podejście do dynamicznego poziomu bazowego plonów oparte na metodzie liniowej, podobne do podejścia stosowanego w stosunku do upraw rocznych. Podejście to można zastosować wtedy, gdy kierownik grupy, pierwszy punkt gromadzenia lub zakład zamierzają uzyskać certyfikację dla grupy stosującej ten sam środek wynikający z zasady dodatkowości oraz gdy plantacja lub obszar zapewniające dostawy do zakładu obejmują drzewa w różnym wieku, co oznacza, że roczny plon dostaw do zakładu utrzymuje się na względnie stałym poziomie.

W celu określenia dynamicznego poziomu bazowego plonów kierownik grupy musi zarejestrować całkowitą powierzchnię plantacji (w ha) zapewniającą dostawy do zakładu oraz całkowity plon (gron świeżych owoców) odpowiadający temu obszarowi w każdym z ostatnich trzech lat. Informacje te wykorzystuje się do ustalenia rocznego plonu na hektar w każdym z ostatnich trzech lat (w tonach/ha). Te punkty danych są następnie uśredniane i wykorzystywane jako punkt wyjściowy dynamicznego poziomu bazowego plonów. W celu ustalenia dynamicznego poziomu bazowego plonów łączy się punkt wyjściowy z nachyleniem linii globalnej tendencji w odniesieniu do palmy olejowej uzyskanej z danych FAOSTAT World+ (tabela 2).

Przy określaniu dynamicznego poziomu bazowego plonów trzcinę cukrową traktuje się jako uprawę roczną.

3. Ustalanie dynamicznego poziomu bazowego plonów w przypadku zmianowania bezugorowego

W przypadku stosowania praktyk polegających na wielu uprawach, takich jak zmianowanie bezugorowe, podmioty gospodarcze mają do wyboru trzy warianty w celu obliczenia dodatkowej biomasy:

1. wykazanie, że druga uprawa nie obniża plonu uprawy głównej;

2. jeżeli druga uprawa obniża plon uprawy głównej:

a.

ustalenie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku taka sama;

b.

ustalenie współczynnika kompensacji dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku inna.

Wariant 1. Wykazanie, że druga uprawa nie obniża plonów uprawy głównej

Jeśli podmiot gospodarczy może wykazać, że wprowadzenie drugiej uprawy nie obniża plonów uprawy głównej, cały plon drugiej uprawy może zostać zgłoszony jako dodatkowa biomasa.

Można to wykazać na przykład przez porównanie odnotowanego plonu uprawy głównej przed wprowadzeniem drugiej uprawy (na podstawie trzyletniej średniej historycznej) i po jej wprowadzeniu.

Wariant 2a. Określenie dynamicznego poziomu bazowego plonów dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku taka sama

Dynamiczny poziom bazowy plonów opiera się na sytuacji dotychczasowego scenariusza postępowania w odniesieniu do wyznaczonej działki. Jeśli uprawa główna jest co roku taka sama, poziom bazowy określa się na podstawie co najmniej trzyletniej średniej historycznej plonów uprawy głównej na tej działce w połączeniu z globalną linią tendencji dla uprawy głównej, podobnie jak w przypadku upraw rocznych.

Podejście to można również zastosować w przypadku, gdy zmianowanie upraw odbywa się zgodnie z jasno określonym wzorcem zmianowania, który można odnotować na podstawie danych historycznych, co umożliwia wyraźne określenie sytuacji dotychczasowego scenariusza postępowania. W takim przypadku może być konieczne wykorzystanie danych starszych niż trzyletnie w celu określenia średniego plonu historycznego uprawy głównej.

Po wprowadzeniu zmianowania bezugorowego dodatkową biomasę netto oblicza się jako różnicę między całkowitym rocznym plonem z wyznaczonej działki (tzn. plonem uprawy głównej powiększonym o plon drugiej uprawy) a dynamicznym poziomem bazowym plonów uprawy głównej.

Jeśli uprawa główna i druga uprawa są różnymi surowcami, z których uzyskuje się różne połączenia składników upraw (np. olej, makuch, skrobię, włókno), w przypadku sumowania plonów z uprawy głównej i drugiej uprawy obliczenie opiera się na odpowiednich jednostkach miary, aby umożliwić obliczenie jednej reprezentatywnej wielkości wyprodukowanej dodatkowej biomasy netto. Metodyka umożliwia, odpowiednio, skuteczną kompensację strat biomasy uprawy głównej. Na przykład obliczenia można przeprowadzić po prostu na podstawie masy (w tonach) lub wartości opałowej (np. jeśli cały drugi plon jest wykorzystywany do produkcji energii, np. do produkcji biogazu). Wybór metodyki uzasadnia podmiot gospodarczy i zatwierdza audytor.

Wariant 2b. Ustalenie współczynnika kompensacji dla systemu, w którym uprawa główna jest co roku inna

Jeżeli uprawa główna w ramach zmianowania jest co roku inna, a zmianowanie upraw nie przebiega według regularnego schematu, podmiot gospodarczy musi ocenić wszelkie straty w plonach uprawy głównej spowodowane drugą uprawą i uwzględnić je w ilości zgłoszonej dodatkowej biomasy.

Podmiot gospodarczy musi porównać odnotowany plon uprawy głównej przed wprowadzeniem drugiej uprawy z plonem historycznym tej uprawy głównej. Porównania można dokonać na podstawie plonów odnotowanych na sąsiednich polach (np. jeśli w tym samym gospodarstwie uprawia się te same rośliny w ramach zmianowania upraw, ale na różnych polach) lub na podstawie odpowiedniej literatury naukowej, w której opisuje się wpływ zmianowania bezugorowego na te uprawy w danym regionie.

Wpływ na plon uprawy głównej przekłada się na współczynnik kompensacji, który odejmuje się od wielkości drugiej uprawy w celu obliczenia dodatkowej biomasy. W przypadku wariantu 2a współczynnik ten może być oparty na masie lub wartości opałowej i umożliwia skuteczną kompensację strat biomasy uprawy głównej. Wybór metodyki uzasadnia podmiot gospodarczy i zatwierdza audytor.

4. Obliczanie objętości dodatkowej biomasy

Po wdrożeniu środka wynikającego z zasady dodatkowości podmiot gospodarczy określa objętość biomasy o niskim ryzyku ILUC, którą można zgłosić, przez porównanie rzeczywistego plonu uzyskanego na wyznaczonej działce z dynamicznym poziomem bazowym plonów. W ramach audytu rocznego audytor musi sprawdzić, czy objętość uzyskanej dodatkowej biomasy jest zgodna z przewidywaniami zawartymi w planie zarządzania, a w przypadku występowania rozbieżności powyżej 20 % w stosunku do szacunków zawartych w planie zarządzania musi zwrócić się o ich uzasadnienie.

W przypadku wnioskowania o certyfikację w odniesieniu do zastosowanego w przeszłości środka wynikającego z zasady dodatkowości, dodatkowy plon biomasy może zostać obliczony i zapisany w planie zarządzania. Pozwala to na precyzyjne obliczenie rzeczywistej objętości biomasy o niskim ryzyku ILUC, jednak biomasa o niskim ryzyku ILUC może być zgłaszana dopiero po przyznaniu certyfikacji niskiego ryzyka ILUC. Nie można dokonywać zgłoszeń retrospektywnych dotyczących biomasy dostarczonej w przeszłości.

Aby obliczyć dodatkową objętość biomasy, podmiot gospodarczy musi rejestrować pełny plon z wyznaczonej działki w odniesieniu do każdego roku, od początku wdrażania środka wynikającego z zasady dodatkowości. Podmiot gospodarczy musi udowodnić związek między konkretną wyznaczoną działką a uzyskanym plonem (w tonach/ha).

Jeśli zebrana ilość jest mierzona (ważona) tylko w pierwszym punkcie gromadzenia, do którego docierają produkty z wielu gospodarstw lub działek, wówczas można wykorzystać dokumentację z pierwszego punktu gromadzenia jako dowód zebranej ilości (plonu) z odnośnych gospodarstw i działek.

Jako dowód może posłużyć zapis transakcji biznesowej między podmiotem gospodarczym a pierwszym punktem gromadzenia, o ile można wykazać wstecz związek z określoną wyznaczoną działką. W tym przypadku pierwszy punkt gromadzenia odpowiada za zbieranie i rejestrowanie danych dotyczących plonów. W pierwszym punkcie gromadzenia rejestruje się plony biomasy zebranej w poszczególnych gospodarstwach (oraz w stosownych przypadkach na określonej wyznaczonej działce na terenie gospodarstwa) w oparciu o szablon wydany przez system dobrowolny.

W przypadku audytu grupowego oraz jeżeli pierwszy punkt gromadzenia pełni rolę lidera grupy, punkt ten odpowiada za rejestrowanie danych dotyczących plonów dla wszystkich wyznaczonych działek.

Aby obliczyć dodatkową objętość biomasy, należy porównać dane dotyczące plonów upraw uzyskane w danym roku z dynamicznym poziomem bazowym plonów. Dodatkowy plon biomasy jest równy różnicy między odnotowanym plonem a plonem prognozowanym dla danego roku na podstawie dynamicznego poziomu bazowego plonów, pomnożonej przez powierzchnię A (w ha) danej wyznaczonej działki. Dodatkową objętość można wtedy zgłosić jako biomasę o niskim ryzyku ILUC.

Dodatkowa biomasa = (Yx – DYBx) x A

gdzie:

Yx

=

plon odnotowany w roku x (w tonach/ha/rok)

DYBx

=

dynamiczny poziom bazowy plonów w roku x (w tonach/ha/rok)

A

=

powierzchnia wyznaczonej działki (ha)

D.

Minimalna treść certyfikatu niskiego ryzyka ILUC

Certyfikaty niskiego ryzyka ILUC muszą zawierać wszystkie następujące informacje:

a) dane kontaktowe głównego podmiotu certyfikowanego (nazwa i adres przedsiębiorstwa, dane wyznaczonego punktu kontaktowego);

b) zakres certyfikacji (rodzaj zastosowanego środka wynikającego z zasady dodatkowości i badania dodatkowości, a także rodzaj podmiotu gospodarczego (w przypadku posiadaczy małych gospodarstw));

c) długość i szerokość geograficzna (w przypadku gospodarstw i plantacji certyfikowanych jako pojedyncze jednostki);

d) wykaz obiektów objętych zakresem certyfikacji (nazwa i adres);

e) całkowitą objętość biomasy certyfikowanej, która uzyskała certyfikację niskiego ryzyka ILUC;

f) dane kontaktowe (nazwa i adres) jednostki certyfikującej oraz logo;

g) (niepowtarzalny) numer lub kod certyfikatu;

h) miejsce i data wydania;

i) daty początkowe i końcowe ważności certyfikatu (oraz, w stosownych przypadkach, data certyfikacji);

j) pieczęć lub podpis strony wydającej.