Artykuł 2

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „podmiot finansowy” oznacza dowolny z następujących podmiotów:

a) firmę inwestycyjną, która otrzymała zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2014/65/UE;

b) instytucję kredytową, która otrzymała zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (

1

);

c) zakład ubezpieczeń zdefiniowany w art. 13 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE (

2

);

d) zakład reasekuracji zdefiniowany w art. 13 pkt 4 dyrektywy 2009/138/WE;

e) przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) oraz, w stosownych przypadkach, jego spółkę zarządzającą, które otrzymały zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (

3

);

f) instytucję pracowniczych programów emerytalnych w rozumieniu art. 6 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2341 (

4

);

g) alternatywny fundusz inwestycyjny zarządzany przez zarządzającego alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI), który otrzymał zezwolenie lub został zarejestrowany zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE (

5

);

h) kontrahenta centralnego (CCP), który otrzymał zezwolenie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 (

6

);

i) centralny depozyt papierów wartościowych, który otrzymał zezwolenie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 (

7

);

2) „podmiot niefinansowy” oznacza osobę prawną lub fizyczną inną niż podmiot finansowy;

3) „kontrakt dla miesiąca wygaśnięcia” oznacza kontrakt na towarowy instrument pochodny odnoszący się do określonego towaru bazowego, którego termin zapadalności jest najbliższy zgodnie z zasadami określonymi przez system obrotu;

4) „kontrakt dla pozostałych miesięcy” oznacza każdy kontrakt na towarowy instrument pochodny, który nie jest kontraktem dla miesiąca wygaśnięcia;

5) „lot” oznacza jednostkę obrotu stosowaną przez system obrotu, w którym odbywają się transakcje na towarowym instrumencie pochodnym, stanowiącą standardową ilość towaru bazowego.

Podmiot z państwa trzeciego uznaje się za podmiot finansowy, jeżeli na podstawie któregokolwiek z aktów prawnych Unii, o których mowa w akapicie pierwszym pkt 1, wymagane byłoby uzyskanie przez ten podmiot zezwolenia, gdyby miał on siedzibę w Unii i podlegał prawu Unii.

Podmiot z państwa trzeciego uznaje się za podmiot niefinansowy, jeżeli na podstawie któregokolwiek z aktów prawnych Unii, o których mowa w akapicie pierwszym pkt 1, uzyskanie przez ten podmiot zezwolenia, gdyby miał on siedzibę w Unii i podlegał prawu Unii, nie byłoby wymagane.