Artykuł 8

1. Na obszarach wyznaczonych do celów zwalczania właściwe organy wprowadzają wszystkie następujące środki:

a) natychmiastowe wycinanie roślin porażonych i roślin, które mogą być porażone, oraz całkowite usuwanie ich korzeni;

b) natychmiastowe wycinanie wszystkich określonych roślin i usuwanie ich korzeni w promieniu 100 m wokół porażonych roślin oraz badanie tych określonych roślin pod kątem wszelkich oznak porażenia, z wyjątkiem przypadków, w których porażone rośliny wykryto poza okresem lotu określonego agrofaga, kiedy to wycinanie i usuwanie przeprowadza się w okresie przed rozpoczęciem kolejnego okresu lotu;

c) usuwanie, badanie i bezpieczne unieszkodliwianie roślin wyciętych zgodnie z lit. a) i b) oraz ich korzeni; stosowanie wszelkich niezbędnych środków ostrożności, aby uniknąć rozprzestrzeniania się określonego agrofaga w trakcie wycinania i po jego zakończeniu;

d) zakaz wszelkiego przemieszczenia potencjalnie porażonego materiału z wyznaczonego obszaru;

e) badanie pochodzenia porażenia dzięki identyfikacji roślin w możliwie jak najszerszym zakresie oraz badanie tych roślin pod kątem wszelkich oznak porażenia, w tym ukierunkowane pobieranie próbek roślin prowadzące do ich zniszczenia;

f) w stosownych przypadkach zastąpienie określonych roślin innymi gatunkami, które nie są podatne na porażenie;

g) zakaz sadzenia nowych określonych roślin na otwartej przestrzeni na obszarze, o którym mowa w lit. b), z wyjątkiem miejsc produkcji, o których mowa w art. 10 ust. 1;

h) kontrole roślin żywicielskich na wyznaczonym obszarze, przeprowadzane zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3, ze zwróceniem szczególnej uwagi na strefę buforową, pod kątem występowania określonego agrofaga i z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, ukierunkowanego pobierania próbek roślin prowadzącego do ich zniszczenia przez właściwy organ i ze wskazaniem liczby próbek w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 13 ust. 1;

i) w przypadku roślin wskaźnikowych rośliny te poddawane są kontroli co najmniej raz w miesiącu, a najpóźniej po dwóch latach są one badane i niszczone;

j) podnoszenie świadomości społecznej na temat zagrożeń związanych z określonym agrofagiem, środków wprowadzonych w celu zapobiegania jego wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w Unii, w tym warunków dotyczących przemieszczania określonych roślin z wyznaczonego obszaru;

k) w stosownych przypadkach, specjalne środki w celu zaradzenia szczególnym problemom lub komplikacjom, co do których można mieć uzasadnione obawy, że uniemożliwią, utrudnią lub opóźnią zwalczanie, w szczególności problemom związanym z dostępnością i odpowiednią likwidacją wszystkich roślin porażonych lub u których podejrzewa się porażenie, bez względu na ich lokalizację, publiczną lub prywatną własność, osoby lub podmioty za nie odpowiedzialne;

l) wszelkie inne środki, które mogą przyczynić się do zwalczania określonego agrofaga, z uwzględnieniem międzynarodowego standardu środków fitosanitarnych („ISPM”) nr 9 (

5

) i z zastosowaniem podejścia systemowego zgodnie z zasadami określonymi w ISPM nr 14 (

6

).

W przypadku akapitu pierwszego lit. a), jeżeli nie ma możliwości usunięcia głęboko osadzonych pniaków i korzeni powierzchniowych, należy je usunąć do wysokości nie mniejszej niż 40 cm poniżej poziomu powierzchni lub przykryć materiałem zabezpieczonym przed dostępem owadów.

Kontrole, o których mowa w ust. 1 lit. h), są bardziej intensywne w porównaniu z kontrolami, o których mowa w art. 3.

Kontrole w strefie buforowej opierają się na ogólnych wytycznych Urzędu dotyczących miarodajnych pod względem statystycznym i opartych na analizie ryzyka kontroli występowania agrofagów roślin, a projekt kontroli występowania i plan pobierania próbek stosowany w strefie buforowej umożliwiają określenie, przy poziomie ufności wynoszącym co najmniej 95 %, poziomu występowania porażonych roślin wynoszącego 1 %. Na obszarze o szerokości co najmniej 1 km wokół miejsc produkcji roślin żywicielskich zastosowane projekt kontroli występowania i plan pobierania próbek umożliwiają określenie, przy poziomie ufności wynoszącym co najmniej 99 %, poziomu występowania porażonych roślin wynoszącego 1 %.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy lit. b), w przypadku gdy właściwy organ stwierdzi, że wycinanie jest niewłaściwe w przypadku ograniczonej liczby pojedynczych roślin ze względu na ich szczególną wartość społeczną, kulturową lub środowiskową, rośliny te poddaje się comiesięcznemu indywidualnemu badaniu pod kątem wszelkich oznak porażania i stosuje się środki stanowiące alternatywę dla wycinania, które zapewniają wysoki poziom ochrony, w celu zapobieżenia możliwemu rozprzestrzenianiu się określonego agrofaga z tych roślin.

Powody takiego stwierdzenia i zastosowane w jego wyniku środki przedstawia się Komisji w sprawozdaniu na podstawie art. 13.