Artykuł 9

1. Jeżeli wyniki kontroli, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. h), w ciągu więcej niż czterech kolejnych lat potwierdzą występowanie określonego agrofaga na danym obszarze i istnieją dowody na to, że zwalczenie określonego agrofaga nie jest już możliwe, właściwe organy mogą ograniczyć środki do ograniczenia rozprzestrzeniania się tego określonego agrofaga.

Na obszarach wyznaczonych do celów ograniczenia rozprzestrzeniania właściwe organy wprowadzają następujące środki:

a) niezwłoczne rozpoczęcie wycinania porażonych roślin oraz roślin wykazujących oznaki spowodowane przez określonego agrofaga oraz całkowitego wycięcia ich korzeni, a także zakończenie wszystkich działań w terminie przed rozpoczęciem kolejnego okresu lotu;

b) usuwanie, badanie i unieszkodliwianie wyciętych roślin oraz ich korzeni przy zachowaniu niezbędnych środków ostrożności, aby uniknąć rozprzestrzeniania się określonego agrofaga po zakończeniu wycinania;

c) zakaz wszelkiego przemieszczenia potencjalnie porażonego materiału z wyznaczonego obszaru;

d) w stosownych przypadkach zastąpienie określonych roślin innymi roślinami nienarażonymi;

e) zakaz sadzenia nowych określonych roślin na otwartej przestrzeni w strefie porażenia, z wyjątkiem miejsc produkcji, o których mowa w art. 10 ust. 1;

f) kontrole roślin żywicielskich w strefie buforowej pod kątem występowania określonego agrofaga, przeprowadzane zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3, w odpowiednim czasie, w tym, w stosownych przypadkach, ukierunkowane pobieranie próbek roślin prowadzące do ich zniszczenia;

g) w przypadku wykorzystywania roślin wskaźnikowych rośliny te poddawane są kontroli co najmniej raz w miesiącu, a najpóźniej po dwóch latach są one badane i niszczone;

h) podnoszenie świadomości społecznej na temat zagrożeń związanych z określonym agrofagiem, środków wprowadzonych w celu zapobiegania jego wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w Unii, w tym warunków dotyczących przemieszczania określonych roślin z wyznaczonego obszaru ustanowionego zgodnie z art. 5;

i) w stosownych przypadkach, specjalne środki w celu zaradzenia szczególnym problemom lub komplikacjom, co do których można mieć uzasadnione obawy, że uniemożliwią, utrudnią lub opóźnią ograniczanie rozprzestrzeniania agrofaga, w szczególności problemom związanym z dostępnością i odpowiednią wycinką i niszczeniem wszystkich roślin porażonych lub u których podejrzewa się porażenie, bez względu na ich lokalizację, własność lub osoby za nie odpowiedzialne;

j) wszelkie inne środki, które mogą przyczynić się do ograniczenia rozprzestrzeniania się określonego agrofaga.

W przypadku akapitu drugiego lit. a), jeżeli nie ma możliwości usunięcia głęboko osadzonych pniaków i korzeni powierzchniowych, należy je ściąć do wysokości co najmniej 40 cm poniżej poziomu powierzchni lub przykryć materiałem zabezpieczającym przed owadami.

Kontrole, o których mowa w akapicie drugim lit. f) są bardziej intensywne w porównaniu z kontrolami, o których mowa w art. 3.

Kontrole w strefie buforowej opierają się na ogólnych wytycznych Urzędu dotyczących miarodajnych pod względem statystycznym i opartych na analizie ryzyka kontroli występowania agrofagów roślin, a projekt kontroli występowania i plan pobierania próbek stosowany w strefie buforowej umożliwiają określenie, przy poziomie ufności wynoszącym co najmniej 95 %, poziomu występowania porażonych roślin wynoszącego 1 %. Na obszarze o szerokości co najmniej 1 km wokół miejsc produkcji roślin żywicielskich umożliwiają one jednak określenie, przy poziomie ufności wynoszącym co najmniej 99 %, poziomu występowania porażonych roślin wynoszącego 1 %.

2. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji i pozostałym państwom członkowskim każdy obszar wyznaczony do celów ograniczenia występowania, który mają zamiar wytyczyć lub zmienić.