Artykuł 42

1. Pomoc na rzecz zapobiegania chorobom, ich kontroli i zwalczania w przedsiębiorstwach sektora akwakultury, spełniająca warunki określone w rozdziale I niniejszego rozporządzenia, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE i jest wyłączona z wymogu zgłoszenia określonego w art. 108 ust. 3 TFUE, pod warunkiem że pomoc ta przeznaczona jest na pokrycie kosztów zapobiegania, kontroli i zwalczania związanych z:

a) chorobami w akwakulturze wymienionymi w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429 lub ujętymi w wykazie chorób zwierząt Kodeksu zdrowia zwierząt wodnych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt, w tym kosztów operacyjnych niezbędnych do wypełnienia zobowiązań zawartych w planie likwidacji choroby;

b) nowo występującymi chorobami, które spełniają kryteria określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/429;

c) chorobami odzwierzęcymi zwierząt wodnych wymienionymi w załączniku III pkt 2 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/690 (

24

) lub

d) chorobami innymi niż choroby umieszczone w wykazie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2016/429, które spełniają kryteria określone w art. 226 tego rozporządzenia.

2. Pomoc jest wypłacana wyłącznie w odniesieniu do chorób zwierząt wodnych, w odniesieniu do których istnieją przepisy unijne lub krajowe, niezależnie od tego czy zostały one ustanowione w ramach przepisów ustawowych, wykonawczych czy administracyjnych.

3. Pomoc może obejmować wyłącznie następujące koszty kwalifikowalne do celów zapobiegania, kontroli i zwalczania:

a) kontrole sanitarne, analizy, badania i inne sposoby wykrywania chorób;

b) udoskonalanie środków bioasekuracji;

c) nabywanie, przechowywanie, podawanie lub dystrybucja szczepionek, leków i preparatów stosowanych do leczenia zwierząt;

d) ubój, eliminacja i zniszczenie zwierząt;

e) niszczenie produktów pochodzenia zwierzęcego oraz produktów związanych ze zwierzętami;

f) czyszczenie, dezynfekcja lub dezynsekcja i deratyzacja gospodarstwa i wyposażenia; lub

g) szkody poniesione wskutek uboju, eliminacji lub zniszczenia zwierząt, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów związanych ze zwierzętami.

4. Pomoc nie dotyczy środków, w odniesieniu do których przepisy Unii przewidują, że ich koszty ponoszą beneficjenci, chyba że koszt ten całkowicie równoważą opłaty obowiązkowe dla beneficjentów.

5. Programy pomocy dotyczące choroby zwierząt wprowadza się w ciągu trzech lat, a pomoc wypłaca w ciągu czterech lat od daty poniesienia kosztu lub szkody spowodowanej chorobą zwierząt.

6. Kwota pomocy przyznanej na podstawie niniejszego artykułu nie może przekraczać, w ekwiwalencie dotacji brutto, stawki maksymalnej intensywności pomocy wynoszącej 100 % łącznych kosztów kwalifikowalnych.